2023 թվականի հուլիս ամսվա տվյալների համաձայն՝ ՅՈՒՆԵՍԿՕ-ի անդամների կազմը ներառում է 194 անդամ պետություններ և 12 ասոցացված անդամներ[1]։ Որոշ անդամներ ունեն լրացուցիչ Ազգային կազմակերպչական կոմիտեներ (ԱՕԿ)` նախատեսված իրենց որոշ կախյալ (ոչ անկախ) տարածքների համար[2]։ Ասոցացված անդամները ոչ անկախ պետություններն են։
ՅՈՒՆԵՍԿՕ-ի անդամ պետություններՅՈՒՆԵՍԿՕ–ի անդամ պետության կախյալ տարածք` իր առանձին ԱՕԿ–ի հետՅՈՒՆԵՍԿՕ–ի ասոցացված անդամներՅՈՒՆԵՍԿՕ–ի դիտորդներ
ՅՈՒՆԵՍԿՕ-ի երեք անդամ պետություններ չեն հանդիսանում ՄԱԿ անդամ երկրներ. Կուկի կղզիներ,Նյուեյ, և Պաղեստին (Պաղեստինը ՄԱԿ Գլխավոր ասամբլեայի ոչ անդամ դիտորդ երկիր է սկսած 2012 թվականի նոյմբերի 29–ից), մինչդեռ ՄԱԿ անդամ երկրներ Իսրայելը և Լիխտենշտայնը չեն հանդիսանում ՅՈՒՆԵՍԿՕ անդամներ։ Իսրայելը և Միացյալ Նահանգները հեռացան 2018 թվականի դեկտեմբերի 31-ին՝ պնդելով, որ կազմակերպությունը հակաիսրայելական կողմնակալություն ունի[3]։ Ավելի ուշ Միացյալ Նահանգները չեղարկեց իր որոշումը 2023 թվականին[4], կրկին ընդունվեց ՅՈՒՆԵՍԿՕ-ի Գլխավոր կոնֆերանսի կողմից նույն տարվա հուլիսին[5]։
Կոսովոն անդամակցության համար հավանության է արժանացել ՅՈՒՆԵՍԿՕ-ի գործադիր խորհրդի կողմից 2015 թվականին[6], սակայն առաջարկը գլխավոր համաժողովում չի ստացել անհրաժեշտ ձայների 2/3-ը[7]։
ՅՈՒՆԵՍԿՕ–ի 194 անդամ պետությունները, 2023 թվականի հուլիս ամսվա տվյալների համաձայն, անդամ դառնալու ամսաթվերի հետ միասին, հետևյալներն են[1][2][8][9].
ԱՄՆ (1946 թվականի նոյեմբեր 4-1984 թվականի դեկտեմբերի 31, 2003 թվականի հոկտեմբերի 1-2018 թվականի դեկտեմբերի 31, 2023 թվականի հուլիսի 10-ից մինչ օրս)[3][5]
Ներկայումս Լիխտենշտայն–ը ՅՈՒՆԵՍԿՕ–ի անդամ չէ, սակայն Շվեյցարիայի անդամակցության մեջ չկա ԱՕԿ[2]։
Նախկին անդամներ
Իսրայել (1949 թվականի սեպտեմբերի 16 – 2018 թվականի դեկտեմբերի 31)[3]
Ե՛վ Իսրայելը, և՛ Ամերիկայի Միացյալ Նահանգները դուրս եկան` պնդելով, որ կազմակերպությունը հակա–իսրայելական կողմնակալություն ունի[3][13], հետագայում Միացյալ Նահանգների վերադարձով 2023 թվականին[5]։
ՅՈՒՆԵՍԿՕ–ի 12 ասոցացված անդամները` ասոցացված անդամ դառնալու ամսաթվերի հետ միասին[1]։
Նախկին Հարավսլավիայի Սոցիալիստական Դաշնային Հանրապետությունը (ՀՍՖՀ–ն) անդամ երկիր դարձավ 1950 թվականի մարտի 31–ին։ Հարավսլավիայի մասնակցությունը ՅՈՒՆԵՍԿՕ–ի ղեկավար մարմինների նիստերին և համաժողովների կասեցվել է 1992 թվականի սեպտեմբերի 22–ի ՄԱԿ–ի Գլխավոր Ասամբլեայի կողմից ընդունված 47/1 բանաձևից հետո, որում ասվում է, որ Հարավսլավիայի Դաշնային Հանրապետություն (Սերբիան և Մոնտենեգրոն) չկարողացան ինքնաբերաբար շարունակել նախկին ՀՍՖՀ անդամակցությունը։ Համապատասխանաբար, Հարավսլավիայի Դաշնային Հանրապետությունը, որը անդամ պետություն դարձավ 2000 թվականի դեկտեմբերի 20–ին, չէր կարող ինքնաբերաբար փոխարինել նախկին ՀՍՖՀ–ին որպես կազմակերպության անդամ։ 2003 թվականի փետրվարի 4–ին Սերբիայի և Մոնտենեգրոյի խորհրդարանի
2011 թվականի հոկտեմբերի 31–ին, ՅՈՒՆԵՍԿՕ–ի Գլխավոր կոնֆերանսը Փարիզում Պաղեստինը ընդունեցին որպես ՅՈՒՆԵՍԿՕ անդամ երկիր, 107 կողմ ձայնով ի նպաստ ընդգրկվելուն, 14 դեմ և 52 ձեռնպահ ձայներով (անդամ երկրների ձայների 2/3-րդի առկայությունը պարտադիր է ի նպաստ նոր անդմաների անդամակցմանը)։ Որոշումն ուժի մեջ մտավ 2011 թվականի նոյեմբերի 23–ին, երբ Պաղեստինը վավերացրեց ՅՈՒՆԵՍԿՕ–ի կանոնադրությունը[10]։
Նիդերլանդական Անտիլներ-ը դարձավ ՅՈՒՇՆԵՍԿՕ–ի ասոցացված անդամ 1983 թվականի հոկտեմբերի 26–ին։ Կիրակի, 2010 թվականի հոկտեմբերի 10–ին, Նիդերլանդական Անտիլների նոր կարգավիճակը մտավ ուժի մեջ Նիդերլանդների Թագավորության սահմաններում, որով դադարել է գոյություն ունենալ Նիդեռլանդների Անտիլյան կղզիների հոլ.՝ land երկիր-կարգավիճակը։ Նոր կարգավիճակով Կյուրասաոն և Սինտ Մարտենը դառնում են երկրներ (թագավորության ներսում վայելում են ներքին ինքնակառավարում)՝ միանալով Արուբային, որը նմանատիպ կարգավիճակ է ստացել 1986 թվականին։ Բոնաիրեն, Կուրասաոն, Սինթ Էվստատիուսը, և Սաբան դարձան Նիդերլանդներ պետության մաս։