wymowa:[uwaga 1] IPA: [ʦ̑aʃ], AS: [caš], zjawiska fonetyczne: wygł. znaczenia:rzeczownik, rodzaj męski(1.1) daw. władca, panujący[1] (1.2) daw. władca tatarski, chan[1] (1.3) daw. władca turecki, sułtan[1] (1.4) daw. władca ruski, car[1] (1.5) daw. cesarz rzymski narodu niemieckiego[1] (1.6) daw. bot. lepiężnik[1] odmiana: przykłady: (1.2) (…) jeden kniaź lacki pohańbił krymskiego carza i kary nie odebrał (…)[2] (1.2) W tymże roku 1503, Augusta trzydziestego dnia, carzewic Prekopski Bitikierej Soltan, syn carza Mendlikiereja, wpadł bez wieści w państwa Litewskie, mając z sobą sześć tysięcy ludzi i przyszed naprzód do Słucka…[3] (sic!) składnia: kolokacje: (1.2-3) wielki carz[1] (1.2) chrymski (krymski) / kazański / prekopski (przekopski) / tatarski / zawolski carz[1] (1.3) carz turecki[1] (1.4) carz moskiewski[1] synonimy: antonimy: hiperonimy: hiponimy: holonimy: meronimy: wyrazy pokrewne: rzecz. carzyk m, carzewic m związki frazeologiczne: etymologia: uwagi:[U 1]jeśli nie zaznaczono inaczej, jest to wersja odpowiadająca współczesnym standardom języka ogólnopolskiegotłumaczenia: źródła:[1] Hasło „carz” w: Stanisław Bąk, Maria Renata Mayenowa, Franciszek Pepłowski i in., Słownik polszczyzny XVI wieku, t. 3, PAN, Zakład Narodowy im. Ossolińskich, 1966–, s. 132-133.[2]Henryk Sienkiewicz, Ogniem i mieczem, 1884[3]1846, Maciej Stryjkowski, Kronika polska, litewska, zmódzka i wszystkiéj Rusi…, s. 318