From Wikipedia, the free encyclopedia
Hans Herrmann, nado en Stuttgart, o 23 de febreiro de 1928, é un expiloto de Fórmula 1 e de coches de carreiras de Alemaña.
![]() (2011) ![]() | |
Biografía | |
---|---|
Nacemento | 23 de febreiro de 1928 ![]() Stuttgart ![]() |
Datos persoais | |
País de nacionalidade | Alemaña ![]() |
Actividade | |
Ocupación | piloto de Fórmula Un ![]() |
Lingua | Lingua alemá ![]() |
Deporte | automobilismo ![]() |
Participou en | |
24 Horas de Le Mans ![]() |
|
![]() ![]() ![]() |
![]() |
A Galipedia ten un portal sobre: Fórmula 1 |
Na F1, participou en 19 Grandes Premios do Campionato do Mundo, debutou o 2 de agosto de 1953. Logrou un podio e anotou un total de 10 puntos de campionato.
Nas carreiras de autos deportivos, tamén anotou a primeira vitoria total nas 24 Horas de Le Mans para Porsche en 1970, cun Porsche 917.
A carreira deportiva de Herrmann, que era panadeiro de profesión, abarca desde a cooperación antes da guerra con lendas como Alfred Neubauer ata o comezo do dominio de Porsche nas 24 Horas de Le Mans. Participou nas lendarias carreiras de estrada como a Mille Miglia, Targa Florio e a Carreira Panamericana e é unha das poucas testemuñas restantes desa época. Hans im Glück (afortunado John) escapou de varios incidentes ou accidentes espectaculares.
Herrmann fixo unha notable carreira na Mille Miglia en 1954, cando as barreiras dun paso a nivel de ferrocarril se baixaron no último momento antes de que pasase o tren rápido a Roma. Pilotando un Porsche 550 Spyder moi baixo, cando Herrmann chegou ao paso a nivel decidiu que era demasiado tarde para intentar frear, golpeou na parte posterior do casco do seu navegador Herbert Linge para facerlle agachar, e apenas pasaron por baixo as barreiras antes de que pasara o tren, para a sorpresa dos espectadores.
De 1954 a 1955, formou parte do equipo de fábrica de Mercedes-Benz, como un piloto menor detrás de Juan Manuel Fangio, Karl Kling, Hermann Lang e máis tarde Stirling Moss. Cando as frechas de prata volveron no Gran Premio de Francia de 1954 para gañar facendo dobrete, Herrmann lpgrou a volta rápida pero tivo que retirarse. Un podio final no Gran Premio de Suíza de 1954 foi o seu mellor resultado, nese ano tivo que usar versións máis vellas do Mercedes-Benz W196, ou o coche menos fiable.
No Gran Premio da Arxentina de 1955 os seus compañeiros de equipo Kling e Moss tiveron que abandonar cedo debido ás condicións extremadamente cálidas no hemisferio sur en xaneiro. Herrmann foi chamado para compartir o seu auto con eles, logrando un cuarto lugar, dando un punto a cada un. Fangio gañou con dúas voltas máis. Hans foi rápido na Mille Miglia de 1955 co Mercedes-Benz 300 SLR, comparable ou ata máis rápido que Moss, pero tivo menos sorte que en 1954, xa que tivo que abandonar a carreira.
Un accidente na práctica para o Gran Premio de Mónaco de 1955 deixou a Herrmann fora para a tempada de 1955, aínda que pensou correr na Targa Florio.
Os anos seguintes viron a Herrmann competir para moitas marcas, na F1 para Cooper, Maserati e BRM. No AVUS de Berlín durante o Gran Premio de Alemaña de 1959 os freos do seu BRM fallaron, estrelouse dun xeito espectacular, saíu lanzado fóra do coche e deslizouse ao longo da pista co coche dando volteretas no aire.
Con diferentes versións do Porsche 718 que se utilizou como coche deportivo e como coche de Fórmula 2, Herrmann logrou algunhas vitorias para Porsche, sobre todo as 12 Horas de Sebring e a Targa Florio en 1960. Cando a versión monopraza con rodas abertas do Porsche 718 converteuse en apta para a Fórmula 1 en 1961 debido aos cambios no regulamento, os resultados na F1 foron decepcionantes. Herrmann terminou 15º (último) no Gran Premio dos Países Baixos de 1961, que é unha das únicas dúas carreiras na historia da F1 nas que non houbo retiradas. Deixou Porsche ao comezo da tempada de 1962, sentíndose que como nado en Stuttgart, Non hai profeta na súa terra.
Cos coches pequenos da marca italiana Herrmann pasou de 1962 a 1965 pilotando en carreiras menores e subidas a montaña. Só gañou claramente en eventos de competición menores, tales como en AVUS ou os 500 km Nürburgring. Os Abarths eran difíciles de vencer nas súas clases de 850cc a 1600cc. Sendo o único profesional nun equipo pequeno, Hermann aprendeu moito sobre probas e desenvolvemento, o que lle axudou máis tarde. Con todo, insatisfeito coa preparación do seu coche para a práctica de Schauinsland (1965), Hans marchou a casa para presenciar o nacemento do seu fillo, Dino. Ao final do ano saíu de Abarth para sempre para regresar cun fabricante máis preto da súa casa.
En 1966 regresou a Porsche para competir no World Sportscar Championship, xa que Porsche comezou apostou en serio. Logo de varios finais no podio co pouco potente dous litros Porsche 906 e modelos posteriores, gañou as 24 horas de Daytona de 1968 cun 907 así como as 12 horas de Sebring novamente, agora xunto co suízo Jo Siffert. A vitoria total nos 1000 quilómetros Nürburgring eludíuno sempre, malia que Herrmann participou en cada unha destas carreiras en Nürburgring desde o seu inicio en 1953, e terminara segundo tres veces seguidas de 1968 a 1970, detrás dos compañeiros de equipo Jo Siffert e/ou Vic Elford.
Herrmann perdeu a vitoria nas 24 Horas de Le Mans de 1969 cun Porsche 908 por só 120 metros, pero foi el quen finalmente anotou a tan esperada primeira vitoria xeral nas 24 Horas de Le Mans para Porsche en 1970. Fichou por Porsche Salzburg, da familia Porsche, que participaba principalmente cos coches pintados de vermello e branco, as cores austríacas.
Medio de broma, prometera á súa esposa antes da carreira de Le Mans que se retiraría en caso de lograr a vitoria. Presenciara accidentes mortais de colegas demasiadas veces, ex. antes do Gran Premio de Alemaña de 1969, cando morreu o seu compañeiro de equipo e veciño Gerhard Mitter. con 42 anos anunciou a súa retirada na televisión, logo de conducir o coche gañador nun desfile a través de Stuttgart da fábrica ao concello. Para cancelar o seu contrato con Porsche Salzburg, Herrmann tivo que recomendar como piloto substituto a Luise Piech.
Usando os seus contactos, Herrmann construíu unha exitosa empresa de subministracións automotrices. Foi secuestrado unha vez na década de 1990 e metido nun maleteiro durante moitas horas antes de escapar.
Herrmann permaneceu enganchado á comunidade do automobilismo logo da súa retirada, en demostracións de coches históricos nos acontecementos tales como a Solitude-Revival.[1]
Ano | Equipo | Co-Pilotos | Coche | Clase | voltas | Pos. | Clase Pos. |
---|---|---|---|---|---|---|---|
1953 | ![]() |
![]() |
Porsche 550 Coupé | S 1.5 | 247 | 16º | 2º |
1954 | ![]() |
![]() |
Porsche 550/4 RS 1500 Spyder | S 1.5 | 148 | Ret | Ret |
1956 | ![]() |
![]() |
Porsche 550A/4 RS | S 1.5 | 136 | Ret | Ret |
1957 | ![]() |
![]() |
Porsche 500A RS | S 1.5 | 87 | Ret | Ret |
1958 | ![]() |
![]() |
Porsche 718 RSK Spyder | S 2.0 | 291 | 3º | 1º |
1959 | ![]() |
![]() |
Porsche 718 RSK | S 2.0 | 78 | Ret | Ret |
1960 | ![]() |
![]() |
Porsche 718 RS 60 | S 2.0 | 57 | Ret | Ret |
1961 | ![]() |
![]() |
Porsche 718/4 RS Coupe | S 2.0 | 306 | 7º | 2º |
1962 | ![]() |
![]() |
Porsche 356B Abarth | GT 1.6 | 287 | 7º | 1º |
1966 | ![]() |
![]() |
Porsche 906/6L Carrera 6 | P 2.0 | 338 | 5º | 2º |
1967 | ![]() |
![]() |
Porsche 907/6L | P 2.0 | 358 | 5º | 1º |
1968 | ![]() |
![]() |
Porsche 908 | P 3.0 | 59 | Ret | Ret |
1969 | ![]() |
![]() |
Porsche 908 Cupé | P 3.0 | 372 | 2º | 1º |
1970 | ![]() |
![]() |
Porsche 917K | S 5.0 | 343 | 1º | 1º |
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
* Unidade compartida.
Seamless Wikipedia browsing. On steroids.
Every time you click a link to Wikipedia, Wiktionary or Wikiquote in your browser's search results, it will show the modern Wikiwand interface.
Wikiwand extension is a five stars, simple, with minimum permission required to keep your browsing private, safe and transparent.