Wieś leży na terenie dwóch obwodów łowieckich – 562 i 545 (ich granica biegnie wzdłuż drogi powiatowej)[18]. Obwód 562 znajduje się w dzierżawie Koła Łowieckiego „Ryś” w Radomiu[19], a obwód 545 – Koła Łowieckiego „Rosomak” w Radomiu[20]. Wcześniej, w latach 1950. miejscowość znajdowała się w obszarze działania innego koła o tej samej nazwie – Koła Łowieckiego „Ryś” w Radomiu[21].
Przez miejscowość przebiega droga powiatowa nr 1133W Stara Błotnica – Jedlanka o długości 5,2 km[25] (w tym 3,15 km w granicach wsi) łącząca wieś z drogą krajową nr7. Droga ta została zmodernizowana w 2010 r.[22][26]. Przez miejscowość biegnie także czerwony szlak rowerowy Związku Gmin Radomka Bartodzieje–Uroczysko Grabina (dł. 59,8 km)[27][28].
W spisie miejscowości w Polsce w latach międzywojennych wieś występowała jako dwie jednostki osadnicze: Mokronosek Nowy i Stary[29]. W literaturze nazwa wsi występuje w jeszcze kilku innych formach: Mokrosink[30], Mokrosiek[31], Mokrosszak[32][7], Mokroszak[33], Mokrossank[7][8], Mocrossank[34][35][36][37], Mokrosank[34][33], Mokrosancz[7][34][33][8], Mokrosang[33][38], Mokrossek, Mokrosęki[39][40][41][42], Mocrzoszek[43]. Nazwa wsi w formie gwarowej to Mokrosynk[44]. Etymologia nazwy miejscowości jest niejednoznaczna. Przypuszcza się, że może się ona wywodzić od wyrażenia mokre sęki opisującego teren bagnisty, wilgotny[45]. Karol Potkański wskazuje na związek nazwy miejscowości oraz pobliskich osad z obszarami leśnymi, co może oznaczać, że wieś została założona na obrzeżach rosnącej w przeszłości na tym terenie Puszczy Radomskiej[41] (jeszcze w XVIII w. tereny na północ od Jedlińska, sięgające obszaru pomiędzy Zawadami, Płaskowem i Jedlanką[46], porastały duże kompleksy leśne[47], obecnie ich pozostałość stanowi Puszcza Stromecka). Możliwe także, że nazwa pochodzi od słowa Mokronos, będącego imieniem staropolskim lub nazwą osobową typu przezwiskowego[15][45] – od imienia jej założyciela lub osoby, której została nadana[48]. Obecnie żadna inna miejscowość w Polsce nie nosi takiej nazwy. W przeszłości istniała miejscowość o nazwie Mokrosęk, obecnie część Surówek[49], które same są częścią wsi Zabłocie.
Pierwszy raz nazwa wsi jest wspominana w księgach sądowych sandomierskich z 1411 r. Nazwa miejscowości została zapisana wtedy jako Mocrossank[34]. Kolejny znany zapis o wsi pochodzi ze spisu podatku pogłównego z 1508 r.[32] Równie wczesną wzmianką o miejscowości jest Liber beneficiorumJana Łaskiego spisywany w latach 1511–1523[5]. Do XVII w. majątek znajdował się w posiadaniu Mokrosęckich (inna forma nazwiska – Mokrosański[52])[15]. Źródła wspominają tylko kilku szlachciców pochodzących z tej rodziny – braci Tomasza i Piotra[53][54], ich nieznanego z imienia ojca[54], Tomasza (prawdopodobnie tożsamego ze wspomnianym wcześniej bratem Piotra)[38], Piotra (najpewniej brat Tomasza)[55] oraz Wawrzyńca, który w 1569 r. był właścicielem wsi[39]. Niepewna jest przynależność rodowa kolejnego szlachcica, mieszkającego w majątku bądź będącego jego właścicielem na początku XV w., wymienianego w źródłach jako Mikołaj[34], który w 1417 r. prowadził spór z Jakubem z Błotnicy o wyrąb drewna[56]. Natomiast przytoczone jest nazwisko Tomasz Darzecz[34], herbu Kuszaba[57][58], który również był właścicielem lub mieszkańcem Mokrosęka na początku XV w. Ks. Franciszek Siarczyński w swoim Opisie powiatu radomskiego odnotował, że miejscowość była własnością rodziny Gozdzkich[59]herbu Doliwa[60][61] (inne formy nazwiska: Gojski, Godzki[62], Goscki[63]). Znanymi dziedzicami tego majątku z rodu Gozdzkich byli: Jan z Gozdu i Mokrosęka, który w 1458 r. był dziedzicem wsi[56], Janusz[62] (w 1508 r. był właścicielem Mokrosęka i Kobylnika[32][63]), Andrzej oraz syn Andrzeja, Maciej[62]. W księgach sądowych z lat 1582 i 1586 wymieniane są dzieci Macieja z Mokrosęka: Krzysztof, Stanisław, Zofia, Anna, Katarzyna, Dorota i Barbara Gozdzcy[56].
Miejscowość położona na pograniczu mazowiecko-małopolskim[64], tuż przy granicy z Zapiliczem, częścią Mazowsza położonym między rzekami Radomką i Pilicą[65]. Prywatna wieś szlachecka, położona była w drugiej połowie XVI wieku w powiecie radomskim województwa sandomierskiego[66].
W 1741 r. wieś od Gozdzkich została nabyta przez rodzinę Potkańskichherbu Brochwicz[59][67]. Przez pewien okres wieś znajdowała się także w posiadaniu zastawnym klasztoru benedyktynek z Radomia[67][68][69]. 20 lipca 1745 r. dokumentem sporządzonym w Radomiu[70], majątek zapisała mniszkom Krystyna Potkańska[71], łowczyna sandomierska, przez 12 lat rezydentka klasztoru[72]. Zapis ten jednak, bez zgody sejmu, był nieważny. Zamiast tego kolejny dziedzic wsi, Aleksander Potkański oddał ją radomskim mniszkom w zastaw (za pożyczoną kwotę 6 000 złp; odmówił jednak podpisania kwitu, co było powodem sporu sądowego[70]). Po spłacie długu Potkański w 1776 r. zażądał zwrotu majątku, co stało się – za jego zgodą – dopiero po pewnym czasie[71] (źródła podają, że wieś znajdowała się w posiadaniu zastawnym klasztoru jeszcze w 1789 r.[73] i 1803 r.[69]).
Następnie właścicielem wsi był podkomorzysandomierskiAntoni Potkański, po którego śmierci w 1782 r. majątek odziedziczyła jego żona[74]Ludwika z Rostworowskich Potkańska[75][30][76]herbu Nałęcz (ur. 1744, zm. 2 września 1817)[77], teściowa Pawła Biernackiego[78][30]. W testamencie z 29 sierpnia 1817 r. hrabina Potkańska zapisała Bliżyn i Mokrosęk swojemu synowi Hiacyntowi Jackowi[30] (zm. 1835[45]), zobowiązując go do ukończenia budowy kościoła parafialnego w Bliżynie[79][80]. W 1823 r. Hiacynt Potkański objął spadek, w wyniku czego krewni Ludwiki i Antoniego Potkańskich złożyli sądową skargę przeciwko przejęciu przez niego majątku. Wśród potencjalnych spadkobierców znajdowali się m.in. Amelia z Oppeln-Bronikowskich Załuska (ur. 1804, zm. 12 marca 1896 r.[81], córka Mikołaja i Anny z Krasińskich) oraz sukcesorzy kasztelana radomskiego Józefa Potkańskiego (zm. 1782[82]) i jego żony Marianny z Pawęskich[83]. Sąd uznał roszczenia pretendentów w 1824 r., jednak w kilka lat później sąd wyższej instancji unieważnił poprzedni wyrok i jedynym właścicielem wsi ponownie został Hiacynt Potkański. Po śmierci Hiacynta właścicielką Mokrosęka została jego córka Aniela (żona Aleksandra Wielogłowskiego[30][84]), która w 1842 r. sprzedała wieś Grzegorzowi Franciszkowi Zdrodowskiemu (urzędnikowi Sądu Pokoju Powiatu Szydłowieckiego[85][86]) za 66 tys. zł (szacunkowa wartość majątku wynosiła jednak 100 tys. zł). W ramach uwłaszczenia z 1864 r. miejscowym włościanom przekazano 237 mórg gruntów. W 1873 r. ówczesny właściciel wsi, Karol Leopold Domaszewski herbu Jastrzębiec[87][88] (urzędnik Wydziału Skarbowego Rządu Gubernialnego Radomskiego[86], syn Julianny z Sikorskich i Antoniego Kajetana, dziedzica dóbr Korzeń[89][90][91], konfederata radomskiego[92], prawnuk podstolegołukowskiego Jana Domaszewskiego, praprawnuk Stanisława Domaszewskiego, łowczego łukowskiego i sędziego grodzkiego radomskiego[93]), rozpalcelował majątek sprzedając działki 31 nabywcom[45]. Niezachowany dwór dziedziców Mokrosęka zlokalizowany był w centralnej części miejscowości, na terenie nieruchomości oznaczonej obecnie nr 26. Nie zachowały się o nim szczegółowe informacje, wiadomo natomiast, że był parterowym budynkiem murowanym z cegły i posiadał kominek, ganek oraz ozdobną elewację – kamieniarkę. Na podłogach ułożony był parkiet. Do chwili jego rozebrania, prawdopodobnie w latach 80. XX w., zachowały się jedynie pozostałości budynku (dwie izby). W pobliżu dworu znajdował się murowany budynek – być może oficyna lub rządcówka, a także murowane czworaki. Do czasów współczesnych z całego zespołu dworskiego zachowały się tylko: jeden ze stawów, stary jesion oraz pozostałości sadu owocowego[94].
4 lipca 1891 r. miejscowość i okoliczny teren nawiedziła nawałnica z gradobiciem, uszkadzając uprawy i zabudowania. O sile tego zjawiska może świadczyć fakt, że w pobliskim Kadłubku odnotowano jedną ofiarę śmiertelną[95].
W dniach 10 i 11 czerwca 1809 r. w okolicach Mokrosęka rozegrała się bitwa jedlińsko-jankowicka. 10 czerwca w rejonie wsi Polacy stoczyli z Austriakami jednak tylko kilka drobnych potyczek, a 11 czerwca, w dniu głównych działań, w miejscowości rozlokowane były austriackie oddziały kawalerii, których zadaniem było ubezpieczanie lewego skrzydła głównych sił[96][97].
W czasie okupacji niemieckiej, w ramach podobwodu Jedlińsk (kryptonim Jałowiec, Jeleń, Janina[99]), obwodu Radom, we wsi działała placówka ZWZ-AK[45] (pod koniec 1942 r. była jedną z ośmiu pełnych drużyn Armii Krajowej w gminie Stara Błotnica[100]). Jej komendantem był kpr. Stefan Hernik, ps. „Tygrys”, a następnie Jan Żurowski[45] (obydwaj w ZWZ-AK od listopada 1941 r.) i Walenty Żurowski, ps. „Wir” (aresztowany we wrześniu 1945 r. przez Urząd Bezpieczeństwa)[101]. Po II wojnie światowej na terenie wsi działy zbrojne grupy podziemia antykomunistycznego. Na przełomie czerwca i lipca 1950 r. w Mokrosęku, oraz w kilku innych okolicznych miejscowościach UB, przy pomocy funkcjonariuszy MO prowadził akcję likwidacji grupy partyzanckiej dowodzonej przez Aleksandra Młyńskiego, ps. "Drągal"[102], która była ostatnią w regionie radomskim formacją podziemia niepodległościowego[103]. Młyński utrzymywał kontakty z mieszkańcami wsi oraz prowadził w niej swoją działalność. Jedną z akcji wykonanych przez oddział "Drągala" było zarekwirowanie w dniu 6 kwietnia 1950 r. sołtysowi Mokrosęka kwoty 21.000 zł pochodzącej z zebranych podatków[104].
W 1916 r. we wsi została założona jednoklasowa szkoła powszechna[106][107]. W 1934 r. został oddany do użytku budynek świetlicy wiejskiej, w którym siedzibę znalazła szkoła. Poświęcenie budynku nastąpiło 18 lutego 1934 r.[108], a znalazła się w nim także siedziba świetlicy Związku Strzeleckiego[109]. Po II wojnie światowej uruchomiono także placówkę wychowania przedszkolnego[110] oraz filię biblioteczną[100]. Szkoła została zlikwidowana w drugiej połowie XX w. (później budynek mieścił świetlicę wiejską, w ostatnich latach nieużytkowany, w 2018 r. został wyburzony), a uczniowie przeniesieni do nowo wybudowanego budynku szkoły podstawowej w Ludwikowie.
Świetlica w Mokrosęku
Świetlica – widok od frontu
Świetlica – widok od zachodniej strony
Boisko piłkarskie przy świetlicy
W czerwcu 2012 r. rozpoczęto w miejscowości budowę wiejskiego domu kultury, którą zakończono w lipcu 2013 r.[15][22][111][112]. Przy świetlicy istnieje trawiaste boisko do piłki nożnej.
W miejscowości znajdują się cztery przydrożne kapliczki pochodzące z I poł. XX w.[113][114].
Przykładami sztuki ludowej pochodzącymi z miejscowości są dzieła muzyczne wykonywane na skrzypcach: Obery z Mokrosęka, Od Nortów, Za bydłem[115]. Wykonawcami utworów byli miejscowi artyści. Zachowały się nagrania z lat 50. XX w. skrzypków Edwarda Sulowskiego i Stanisława Pajączkowskiego[115]. Szczególne uznanie w regionie zdobył pochodzący z Mokrosęka skrzypek Piotr Pająk[116][100].
Miejscowość zamieszkuje 230 osób (2020)[1]. Znaczący wzrost liczby ludności nastąpił w II poł. XIX w., kiedy to liczba ludności wzrosła ponad dwuipółkrotnie. Ta sama tendencja dotyczyła także liczby domów mieszkalnych w miejscowości, których było po 15 w latach 1827[6] i 1847[59], 16 w 1849 r.[117], a w 1885 r. było ich już 37[6].
W latach 1933–1954 wieś Mokrosęk należała do jednostki pomocniczej gmin – gromady Mokrosęk (w jej skład wchodziły również kolonia Mokrosęk, kolonia Gutów-Norty i kolonia Gryzów)[131][132], a w latach 1954–1961 wchodziła w skład nowo utworzonej gromady Ludwików[133]. 31 grudnia 1961 gromadę tę zniesiono, a jej obszar włączono do gromady Jedlińsk[134]. 1 stycznia 1973 miejscowość przyłączono do reaktywowanej gminy Jedlińsk[135] (początkowo w granicach województwa kieleckiego, w latach 1975–1998 w województwie radomskim, zaś od 1999 w powiecie radomskim województwa mazowieckiego). Po kolejnej reformie podziału administracyjnego z 1975 r., która likwidowała powiaty, i w perspektywie możliwości zlikwidowania niewielkie obszarowo i ludnościowo gminy Stara Błotnica, wysunięto postulat przyłączenia m.in. Mokrosęka do tej gminy, co ostatecznie nie doszło do skutku wobec sprzeciwu mieszkańców wsi[100].
JanŁaski:Liber beneficiorum archidyecezyi gnieźnieńskiej.T.I:Obejmujący Archidyakonaty: Gnieźnieński, Uniejowski i Kurzelowski.Gniezno:1880,s.676–677. Cytat: „Mokrosang, villa sub eadem parochiali in Blothnycza; decima manipularis ex omnibus et singulis agris praedialibus, etiam quos colunt in parte aliqui hortulani proveniens spectat ad eandem parochialem in Blothnycza, et percipit eam vicarius, cuius valor aestimatur ad duas sexagenas, aliquando minus.”.(pol.•łac.).
FilipSulimierski,BronisławChlebowski,WładysławWalewski:Słownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich.T.VI.Warszawa:1885,s.252, 632. Cytat: „Błotnica, wś i folw., pow. radomski, gm. i par. t. n. (...) W skład gm. wchodzi 28 wsi: (...) Mokrosęk (...)” „Mokrosęk, dok. Mokrosang, wś i folw., pow. radomski, gm. i par. Błotnica, odl. 16 w. od Radomia. Posiada ziemi dwor. 553 mr., włośc. 237 mr., 37 dm. i 213 mk.; obecnie folw. został rozparcelowany między częściowych nabywców. W 1827 r. 15 dm., 80 mk. Wspomina tę wś Lib. Ben. Łask. (I, 676)”.(pol.).
Hydronimia Wisły.Przemysław Zwoliński (red.).Cz.1:Wykaz nazw w układzie hydrograficznym.Wrocław–Warszawa–Kraków:Zakład Narodowy im. Ossolińskich, Wydawnictwo Polskiej Akademii Nauk,1965,s.120,seria:Prace Onomastyczne.(pol.).
Rozporządzenie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 13 grudnia 2012 r. w sprawie wykazu urzędowych nazw miejscowości i ich części (Dz.U. z2013r. poz.200).
Rocznik Diecezji Radomskiej 2007.Marek Fituch, Paweł Stefański, Albert Warso (red.).Radom:Wydawnictwo Diecezji Radomskiej AVE,2007,s.152. ISBN978-83-920767-7-3.(pol.).
Uchwała nr 16/15 Sejmiku Województwa Mazowieckiego z dnia 16 lutego 2015 r. zmieniająca uchwałę w sprawie „Podziału Województwa Mazowieckiego na obwody łowieckie” (Dz. Urz. Woj. Mazowieckiego poz. 1676).
PrzemysławZieliński.Łowiectwo w województwie kieleckim i w powiecie radomskim w 1952 roku.„Wieś Radomska (poprzednio Zeszyty Naukowe Muzeum Wsi Radomskiej)”.Tom 7,s.309,2004.Stanisław Zieliński (red. nacz.).Radom:Muzeum Wsi Radomskiej w Radomiu.ISSN1425-9915.(pol.).
TadeuszBystrzycki:Skorowidz miejscowości Rzeczypospolitej Polskiej z oznaczeniami terytorialnie im właściwych władz i urzędów oraz urządzeń komunikacyjnych.Tadeusz Bystrzycki (red.).Przemyśl – Warszawa:Wydawnictwo Książnicy Naukowej,1933,s.1074.(pol.).
SewerynUruski,Adam Amilkar Kosiński (współaut.),AleksanderWłodarski:Rodzina. Herbarz szlachty polskiej.T.XIV.Warszawa:Gebethner i Wolff,1917,s.277–278. Cytat: „POTKAŃSKI h. BROCHWICZ II. Herb – brochwicz zwyczajny, lecz w koronie pięć piór strusich. Senator w rodzinie, Józef, kasztelan radomski 1757 r., ustąpił 1772 r. Dawna w wojew. sandomierskiem rodzina, wzięła nazwisko od majątku Potkany; pisano ją też mylnie Podkański i Podkoński. (...) Linia Antoniego. Antoni z Potkany, dziedzic Potworowa, podczaszy urzędowski, elektor 1733 r. z wojew. sandomierskiego, chorąży stężycki 1755 r., podkomorzy sandomierski 1772 r., podpisał elekcyję 1764 r. z wojew. sandomierskiem; starosta brzeziński, pułkownik pancerny, kawaler orderu św. Stanisława 1774 r., żonaty z Ludwiką Rostworowską, podczaszanką podlaską, miał córki: Anielę za Justynem Sztembergiem, generałem austryjackim, Maryannę za Pawłem Biernackim, kasztelanem sieradzkim, Barbarę Michałowską, starościnę osiecką, i czterech synów: Hyacyntego, Franciszka, Wincentego i Stanisława, kanonika krakowskiego 1787 r., zm. 1793 r. Hyacynt, ochrzczony 1768 r. w Potworowie, dziedzic Blizina i Mokrosinka, rotmistrz kawaleryi narodowej, wylegitymowany w Galicyi Zachodniej 1804 r., miał dwie żony, Wiercieńską i Baczyńską i pozostawił córkę Anielę za Aleksandrem Wielogłowskim.”.(pol.).
Atlas historyczny Polski. Mapy szczegółowe XVI wieku.Władysław Pałucki (red.).T.Województwo sandomierskie w drugiej połowie XVI wieku.Cz.II:Komentarz. Indeksy.Warszawa:Wydawnictwo Naukowe PWN,1993,s.148. ISBN83-01-09842-2.(pol.).
AdolfPawiński:Źródła dziejowe.T.XV:Polska XVI wieku pod względem geograficzno-statystycznym.Cz.IV:Małopolska.Warszawa:Gebethner i Wolff,1886,s.473,seria:Źródła dziejowe. Cytat: „Kobylnik, Mokrosszak, n. Janusius Gosczky m. 3 gr. 6 d 9".(pol.•łac.).
FranciszekPiekosiński:Zapiski sądowe województwa sandomierskiego z lat 1395–1444. Terminy sądów ziemskich województwa sandomierskiego z lat 1395–1420. W:Archiwum komosyi prawniczej.T.VIII.Cz.1.Kraków:Akademia Umiejętności,1907,s.110, 111, 148, 149, 206, 228. Cytat: s. 110: „513. Termini in Radom, qui fuerunt feria tercia in vigilia sanctorum Symonis et Iude apostolorum (27 października) anno Domini MCCCCXI. Presentibus: Bernhardo de Nemyanouice, Iohanne de Radwani, Hyncza de Zelazovicze, Iacobo de Paccoslaw, Nicolao de Bucuwno, Paccosio de Pastow, Nicolao de Ruscouicze, Thoma Darzecz de Mocrossank. (Radom 2, f. 25).”; s. 141: „764. Iacussius de Blotnicza cum Nicolao de Mokrosancz terminum habent curie ad terminos proximos pro eo, quia sibi violenter interdicere voluisset scindi ligna alias birzven et przeczesi ad edificandum in Sopocze et in hereditate Mokrosancz; in hoc dampni pati decem marcas (s) et recepisti violenter easdem.”.(pol.•łac.).
MarianUngeheuer:Stosunki kredytowe w ziemi przemyskiej w połowie XV wieku.Lwów:Kasa im. rektora J. Mianowskiego,1929,s.213. Cytat: „De Szamicze Mokrosang Tomasz: ręk. –, weirz. 1 r. na 55, dłuż. –; zap. 4445, 4566.”.(pol.).
AdolfPawiński:Źródła dziejowe.T.XIV:Polska XVI wieku pod względem geograficzno-statystycznym.Cz.III:Małopolska.Warszawa:Gebethner i Wolff,1886,s.310,seria:Źródła dziejowe. Cytat: „Mokrossek (Mokrosęki), Wawrzyniec Mokrosseczki, lan 4½, inq. 3".(pol.•łac.).
KarolPotkański:Puszcza Radomska. Studium osadnicze.Stanisław Zieliński (oprac. i wstęp).T.III.Radom:Fundacja Kultury Jana Kochanowskiego w Radomiu,1997,s.30–31,seria:Radom i region radomski w dobie szlacheckiej Rzeczypospolitej. ISBN83-908854-1-7.(pol.).
Tabella Miast, Wsi, Osad, Królestwa Polskiego, z wyrażeniem ich położenia i ludności, alfabetycznie ułożona w Biórze Kommissyji Rządowey Spraw Wewnętrznych i Policyi, t. II. M. – Z., Warszawa 1827, s. 30 (pol.).
JanKorytkowski:Arcybiskupi gnieźnieńscy, prymasowie i metropolici polscy od roku 1000 aż do roku 1821, czyli do połączenia arcybiskupstwa gnieźnieńskiego z biskupstwem poznańskiem.T.I.Poznań:1888,s.66.(pol.•łac.).
MarianWolski:Trzeciscy herbu Strzemię. Małopolska rodzina szlachecka XIV–XVI wieku.Kraków:Wydawnictwo Towarzystwa Naukowego Societas Vistulana,2005,s.34. ISBN83-88385-66-6.(pol.).
TomisławGiergiel:Rycerstwo ziemi sandomierskiej. Podstawy kształtowania się rycerstwa sandomierskiego do połowy XIII wieku.Warszawa:Wydawnictwo DiG,2004,s.8, 21, 31, 42. ISBN83-7181-327-9.(pol.).
WojciechMarciniak.Turystyka archeologiczna w regionie radomskim na przykładzie koncepcji trasy turystycznej pod nazwą "Szlakiem grodzisk powiatu białobrzeskiego".„Radomskie Studia Humanistyczne”.T. III,s.220,2016.Dariusz Kupisz (red. nacz.).Radom:Zespół Naukowy do Badań Dziejów Radomia.ISSN2300-0597.
Stefan JanuszStarykoń-Kasprzycki,MichałDmowski:Polska Encyklopedia Szlachectwa.T.VIII.Warszawa:1937,s.322,kol.1. Cytat: „MOKROSAŃSKI v. MOKROSĘCKI h. –, 1500; Mokrosęk radomski (Br.).”.(pol.).
Akta grodzkie i ziemskie z czasów Rzeczypospolitej Polskiej z Archiwum tak zwanego bernardyńskiego we Lwowie.T.XIII.Lwów:Galicyjski Wydział Krajowy,1888,s.347. Cytat: „*4566. Nobil. Thomas de Mokrosank recognovit, quia ipsum nobilis Petrus eciam de Mokrosank, frater suus germanus, exemit de obligacione, quam habuit ab ipso in villa Schannicze. *4567. Nobil. Petrus de Mokrosank vendidit totam villam suam Schannicze perpetue pro ducentis marcis gso. dom. Iohanni Czurilo de Stoyanicze, pro quibus pecuniis Czurilo iam sibi satisfecit. Super quo Czurilo memoriale posuit, quod iudicium recepit. *4568. Nobil. Petrus de Mokrosank recognovit, quia si aliquas literas aut inseripeiones seu munimenta super bna Schannicze ipse haberet vel aliquis fratrum suorum, mortificat.”.(łac.•pol.).
PrzemysławDąbkowski:Wędrówki rodzin szlacheckich. Karta z dziejów szlachty halickiej.Lwów:1925,s.14. Cytat: „Z ziemi radomskiej z Mokrosęku przyszli do ziemi halickiej, częściowo i trembowelskiej, ojciec z dwoma synami, Tomaszem i Piotrem, Mokrosęccy. Nie poszczęściło się im jednak w nowej siedzibie. Ojciec i brat starszy Tomasz (1462–1470) zginęli śmiercią gwałtowną z ręki Feliksa z Niżniowa (1470), pozostał tylko syn młodszy Piotr (1470–1479), który też dochodził głowy ojca i brata na drodze polubownej i wreszcie uzyskał głowszczyznę od Pawła Marca z Nizowa”.(pol.).
AdamBoniecki:Herbarz polski: Wiadomości historyczno-genealogiczne o rodach szlacheckich.T.IX.Warszawa:Warszawskie Towarzystwo Akcyjne S. Orgelbranda Synów,1906,s.72. Cytat: „Mikołaj, syn Andrzeja z Jodłówki, ma sprawę 1464 r. w Przemyślu z Piotrem z Mokrosęku.”.(pol.).
HelenaPolaczkówna:Materiały do heraldyki polskiej.Kraków:Akademia Umiejętności,1909,s.28. Cytat: „Sand. de Mocrossank Darzecz Thomas 1411.”.(pol.•łac.).
FranciszekPiekosiński:Rocznik Towarzystwa Heraldycznego we Lwowie.Władysław Semkowicz (red.).T.II:Rok 1910.Cz.I:Poczet rodów szlachty polskiej wieków średnich.Lwów:Towarzystwo Heraldyczne we Lwowie,1911,s.32.
FranciszekSiarczyński:Opis powiatu radomskiego.Warszawa:Tymoteusz Lipiński,1847,s.85. Cytat: „MOKROSĘK – d. 15, grunta mierne, w nizinie, bez lasu, łąk mało; do par. Jedlińskiej; od Radomia m. 2, od Przytyka 1/2. Długo była w dziedzictwie Gozdzkich i z niej się pisali; od 1741 r. Potkańskich.”.(pol.).
SylwesterSzefliński:Zarys Historyczny „Obrazu Matki Bożej Pocieszenia Pani i Królowej Ziemi Radomskiej” dla uczczenia XV rocznicy koronacji.Stara Błotnica:maszynopis,1992,s.2. Cytat: „Wnosząc z danych o prawie patronatu, fundację kościoła w Błotnicy przeprowadził Doliwa, czy też niewielka grupa możnych Doliwów, posiadająca poza Błotnicą sąsiednie wsie: Kadłub, Ryki, Kiełbów, Gózd, Mokrosęk, Czyżówka, Kobylnik, Siemieradz, przy czym pleban otrzymał wówczas dział ziemi Ossów.”.(pol.).
SewerynUruski,Adam Amilkar Kosiński (współaut.),AleksanderWłodarski:Rodzina. Herbarz szlachty polskiej.T.IV.Warszawa:Gebethner i Wolff,1907,s.230. Cytat: „GOJSKI v. GODZKI v. GOZDZKI h DOLIWA (...) Z tej familii, Janusz, dziedzic Mokrosęku, w pow. radomskim 1508 roku (Ks. poborowe). (...) Po Andrzeju z Mokrosęku syn Maciej 1570 roku. (...).”.(pol.).
Rozsiedlenie Doliwów w XIV i XV w.. W:StanisławKozierowski:Studja nad pierwotnem rozsiedleniem rycerstwa wielkopolskiego.T.IX:Ród Doliwów.Poznań:Drukarnia Handlowa,1923,s.46. Cytat: „(...) r. 1508 dzierżył Kobylnik i Mkorosęk Janusz Goscki, prawdopodobnie Doliwczyk.”.(pol.).
KazimierzPacuski:Współpracownicy książąt mazowieckich w ziemi warszawskiej w XIV wieku. W:Początki Warszawy. Spojrzenie po 700 latach.Henryk Rutkowski (red.).Warszawa:Wydawnictwo DiG,2015,s.62. ISBN978-83-7181-921-6.
Corona Regni Poloniae. Mapa w skali 1:250000, Instytut Historii im. Tadeusza Manteuffla Polskiej Akademii Nauk i Pracownia Geoinformacji Historycznej Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego.
JanWiśniewski:Dekanat radomski.Radom:1911,s.23. Cytat: „Mokrosęk był w zastawnem posiadaniu P. P. Benedyktynek Radomskich, następnie od Gozdzkich nabyty był przez pp. Potkańskich w r. 1741.”.(pol.).
Franciszek TadeuszF.T.BorowskiFranciszek TadeuszF.T., Dekret kasacyjny z roku 1819 i jego wykonanie w stosunku do zakonów diecezji sandomierskiej, „Studia Sandomierskie. Teologia – Filozofia – Historia”, Bogdan Stanaszek, tom XVIII (nr 1), Sandomierz: Wydawnictwo Diecezjalne i Drukarnia w Sandomierzu, 2011, s. 152, ISSN0208-7626, Cytat: „W r. 1803 benedyktynki posiadały 68021 złp kapitałów, od których miały pobierać procent, 27300 złp ulokowanych na wsiach Lesiów i Wólka Lesiowska, 34200 złp na wsi Mokrosęk, ale zamiast pobierania procentu zakonnice użytkowały wioski.” (pol.).
Małgorzata Borkowska OSB (oprac.):Zapiski historyczne benedyktynek radomskich oraz materiały do kultu Magdaleny Morteskiej. W:KarolGórski,Anna MałgorzataBorkowska:Historiografia zakonna a wzorce świętości w XVII w.Władysław Seńko (red. nacz.).Warszawa:Akademia Teologii Katolickiej,1984,s.352,seria:Textus et studia. Historiam theologiae in Polonia excultae spectantia. Vol. XV. Cytat: "W tym roku wielmożny jmć pan Potkański dziedzic Mokrosęka, używał listownie Jmość pannę ksienię o wykupno dóbr przez konwent zastawem trzymanych według transakcyi w roku 1745 dnia 20 lipca w Radomiu spisany, i aktami grodzkimi radomskimi w tymże miesiącu i roku roborowany. Te zaś pomienione dobra Mokrosęk, częścią że w dalsze trigenium wpadły, częścią że tenże jmć Potkański podkomorzy sędomirski innych braci swoich rodzonych mający prawo do oddania summy konwentowi, przez wzgląd przyjaźni z jm. panem starostą piotrkowskim, bratem rodzonym jmci panny ksieni, deklarował nie wykupywać z posesyi zastawnej tejże wsi Mokrosęka. To jednak się dla dalszej informacyi przyłącza, że są pewne od innych upewnienia, jako jmć pan Potkański, dzisiejszy podkomorzy sędomirski, w roku 1745 lub 1746 wziął 6000 złp od ś.p. Katarzyny Leżeński nie podpisawszy skryptu, nie dawszy żadnego dokumentu o wzięcie i pożyczenie tej summy, jako ma być manifest o to same nie oddanie skryptu w grodzie lubelskim, którego manifestu wyjęcie z grodu lubelskiego jest potrzebne, i w radomskim jako własnym grodzie oblatowanie. Znajdzie się w archiwum konwentu tutejszego kwit dawny na te 6000 złp, lecz nie podpisany: znać, że przeszła jmość panna ksieni podawała skrypt do podpisau jmci panu Potkańskiemu podkomorzemu sędomirskiem, a gdy nie chciał podpisać, dlatego w grodzie lubelskim manifest zaniesiony.".(pol.).
MałgorzataBorkowska:Klasztor benedyktynek radomskich i jego rola w życiu religijnym i kulturalnym Radomia i ziemi radomskiej. W:Historia społeczno-religijna okresu wczesnośredniowiecznego.Zenon Guldon, Stanisław Zieliński (red.).T.II.Radom:Muzeum Wsi Radomskiej, Fundacja Kultury Jana Kochanowskiego,1996,s.74, 75, 81,seria:Radom i region radomski w dobie szlacheckiej Rzeczypospolitej. ISBN83-906770-0-8. Cytat: s. 74: „(…) kilka rezydentek, z których jedna, Krystyna Potkańska, w roku 1745 zapisała klasztorowi wioskę Mokrosęk. Zapis był oczywiście nieważny bez zgody sejmu, gdyż od 1635 roku nie wolno było duchowieństwu przejmować na własność ziemi szlacheckiej; od 1726 roku nie wolno jej było nawet obejmować w zastaw. Niemniej syn testatorki, Aleksander Potkański (późniejszy targowiczanin), widocznie bardzo pilnie potrzebował pieniędzy, gdyż zgodził się dać klasztorowi Mokrosęk w zastaw; nie z powodu zapisu matki jednak, ale za pożyczone od klasztoru po cichu 6000 złotych, na które nie zgodził się dać kwitu. Transakcję podpisano, jakby chodziło o sumę zapisaną przez testatorkę na wiosce; ale właśnie wioski klasztor objąć nie miał prawa, mógł tylko żądać odsetek od legowanej mu sumy. W zasadzie mógł więc Potkański w każdej chwili zabrać wioskę z powrotem, nie zwracając ani grosza; toteż ksieni złożyła w akta grodzkie lubelskie zaprzysiężone zeznanie co do stanu sprawy. Czy to z tej racji, nie mając ochoty na proces, czy przez pamięć matki, Potkański zostawił Mokrosęk w rękach benedyktynek na co najmniej trzydzieści lat.” s. 75: „Nadto Potkański zdecydował się w roku 1776 odebrać Mokrosęk z powrotem, zupełnie zresztą uczciwie, spłacając zastaw. Dla klasztoru korzystniej było jednak móc gospodarować na ziemi niż odzyskać pieniądze, toteż poproszono Potkańskiego o zwłokę; jego zgodę przypisuje kronikarka względem „przyjaźni z jegomością panem starostą piotrkowskim, bratem rodzonym jejmości ksieni.” s. 81: „Mokrosęk, wieś w parafii Błotnica, w 1775 r. wieś dziedziczna podkomorzego sandomierskiego Antoniego Potkańskiego (zmarłego przed 15 VII 1783 r.) w posesji zastawnej benedyktynek radomskich. Znajdowało się w niej 15 dymów, w tym dwór, folwark i browar. W 1787 r. mieszkało tu 4 Żydów, należących do kahału w Przytyku. Dochód ze wsi w 1789 r. wynosił 863 zł 25 gr. W 1790 r. było tu 14 dymów.”.(pol.).
MałgorzataBorkowska:Leksykon zakonnic polskich epoki przedrozbiorowej.T.II:Polska Centralna i Południowa.Cz.II:Małopolska.Warszawa:Wydawnictwo DiG,2005,s.372. ISBN83-7181-398-8. Cytat: "Krystyna Potkańska, łowczyna sandomierska, (...), była rezydentką klasztoru przez 12 lat za czasów ksieni Leżeńskiej.".(pol.).
ZenonGuldon,StanisławZieliński:Protokół ofiary dziesiątego i dwudziestego grosza powiatu radomskiego z 1789 roku. W:Historia społeczno-religijna okresu wczesnośredniowiecznego.Zenon Guldon, Stanisław Zieliński (red.).T.II.Radom:Muzeum Wsi Radomskiej, Fundacja Kultury Jana Kochanowskiego,1996,s.231,seria:Radom i region radomski w dobie szlacheckiej Rzeczypospolitej. ISBN83-906770-0-8. Cytat: „Wieś Mokrosęk szlachecka, JW Potkańskich dziedziczna, w posesji zastawnej klasztoru panien benedyktynek ad praesens zostająca, czyni intraty czystej do roku 863/25 – 172/22”.(pol.).
AleksanderWłodarski,Seweryn Uruski:Rodzina. Herbarz szlachty polskiej.T.XV.Warszawa:Gebethner i Wolff,1931,s.264–265. Cytat: „ROSTWOROWSKI h. NAŁĘCZ. (...) Z tej familii: Jacek, elektor 1764 r. z ziemi drohickiej, podczaszy podlaski 1772 r., córka Ludwika Potkańska, podkomorzanka radomska, (...)”.(pol.).
Urzędnicy Królestwa Polskiego (1815–1915). Materiały do biogramów. Wpisy z bazy danych.Kulecka Alicja (red.).Warszawa:Wydawnictwa Uniwersytetu Warszawskiego,2019,s.576, 3452. ISBN978-83-235-3301-6. Cytat: s. 576: „DOMASZEWSKI KAROL. Dorobek urzędniczy: Kontroler w Kasie Gubernialnej Wydziału Skarbowego Rządu Gubernialnego Radomskiego, 1856. (...) DOMASZEWSKI LEOPOLD. Dorobek urzędniczy: Dozorca składu druków i stempla w Sekcji Ogólnej Wydziału Skarbowego Rządu Gubernialnego Radomskiego, 1857–1866.” s. 3452: „ZDRODOWSKI FRANCISZEK. Dorobek urzędniczy: Zatrudniony jako regent powiatu szydłowieckiego w województwie sandomierskim, w Sądach Pokoju Komisji Rządowej Sprawiedliwości, 1834–”.(pol.).
Spis szlachty Królestwa Polskiego, Reprint, Gdańsk: Tower Press, 2000, s. 70, Cytat: „Domaszewski h. JASTRZĘBIEC. Antoni Kajetan, syn Piotra (...)” (pol.).
ElżbietaE.SęczysElżbietaE., Szlachta wylegitymowana w Królestwie Polskim w latach 1836–18601, wyd. 2, Warszawa: Wydawnictwo DiG, 2007, s. 138–139, ISBN978-83-7181-450-1, Cytat: „Od Jana, który w r. 1700 z braćmi Franciszkiem i Antonim sprzedali odziedziczoną po ojcu Stanisławie wś Dąbrówkę Podłężną (woj. sandomierskie) – wnuki: Anastazy Stanisław (2im) * 01 IV 1784 i Antoni Kajetan (2im) * 16 VI 1775, dz. d. Korzeń, pow. radomski (Przeniesiony z ks. szlach. gub. w-wskiej do ks. szl. gub. sandomierskiej.) oraz Franciszek (s-owie Piotra i Justyny) leg. 1837.” (pol.).
ElżbietaE.SęczysElżbietaE., Szlachta guberni augustowskiej, lubelskiej i radomskiej wylegitymowana w Królestwie Polskim w latach 1836–1861, Warszawa: Naczelna Dyrekcja Archiwów Państwowych, 2018, s. 89, ISBN978-83-65681-36-2, Cytat: „Od Jana, który w r. 1700 z braćmi Franciszkiem i Antonim sprzedał odziedziczoną po ojcu Stanisławie wś Dąbrówkę Podłężną (woj. sand.) – wnuki Anastazy Stanisław (2im) i Antoni Kajetan (2im) oraz Franciszek (s-owie Piotra i Justyny [br. danych]) leg. 1837. Ad Antoni Kajetan (2im) * 16 VI 1775, dz. d. Korzeń, pow. rad. ∞ Julianna Sikorska. Ich syn Aleksander Hieronim Napoleon (3im) * 5 VI 1809. Zapisani do Ks. Gen. p. 3 i Ks. Szl. Gub. Rad. oddz. Sand. p. 8 po przeniesieniu z Ks. Szl. Gub. W-wskiej.” (pol.).
PawełPaciorek:Postawy polityczne szlachty sandomierskiej w świetle konfederacji z lat 1764 i 1767. W:Z życia politycznego szlachty i ziemiaństwa między Wisłą a Pilicą w XVI–XX w. Studia.Jerzy Gapys, Mariusz Nowak, Jacek Pielas (red.).Kielce:Kieleckie Towarzystwo Naukowe,2017,s.150. ISBN978-83-60777-67-1.(pol.).
Urzędnicy województwa lubelskiego XVI–XVIII wieku. Spisy.Antoni Gąsiorowski (red.), Witold Kłaczewski, Wacław Urban (oprac.).T.IV:Małopolska (Województwa krakowskie, sandomierskie i lubelskie).Kórnik:Biblioteka Kórnicka PAN,1991,s.67, 78,seria:Urzędnicy dawnej Rzeczypospolitej XII–XVIII wieku. Spisy. Zeszyt 4. ISBN83-85213-03-1.(pol.).
Wiesław MarekKowalik:Dwory i pałace w południowej części województwa mazowieckiego. Powiat radomski i okolice.Radom:Powiatowy Instytut Kultury,2021,s.302–303. ISBN978-83-962996-0-4.(pol.).
StefanRosiński:Bitwa Jedlińska 11 czerwca 1809 roku.Jedlińsk:SKAUT.PL,2009,s.40. ISBN9788360126801. Cytat: „(...) dwa dywizjony pułku Kotulinskyego, jeden szwadron huzarów szeklerskich i jeden szwadron cesarskich szwoleżerów zostały wysłane na Suków, Kossów, Kobylnik, Mokrosęk jako ubezpieczenie lewego skrzydła”.(pol.).
BronisławPawłowski:Historja wojny polsko-austrjackiej 1809 roku.Warszawa:Główna Księgarnia Wojskowa,1935,s.376. Cytat: „Ponadto dwa dywizjony pułku Kottulinskyego, jeden szwadron huzarów szeklerskich i jeden szwadron cesarskich szwoleżerów zostały wysłane na Suków, Kaszów, Kobylnik, Mokrosęk jako ubezpieczenie lewego skrzydła.”.(pol.).
JanBoniecki.Z dziejów powiatu radomskiego do roku 1918.„Biuletyn Kwartalny Radomskiego Towarzystwa Naukowego”.T. XIII: Powiat radomski(zeszyt 1–2),s.80, 82,1976.Jan Boniecki, Stanisław Ośka, Stefan Witkowski (red.).Radom:Radomskie Towarzystwo Naukowe.(pol.).
JanMikluski.Wspomnienia żołnierza i partyzanta.„Biuletyn Kwartalny Radomskiego Towarzystwa Naukowego”.T. XXXIV: Lata wojny i okpuacji (1939–1945)(zeszyt 3–4),s.112, 119, 120,1999.Sebastian Piątkowski (red. zeszytu).Radom:Radomskie Towarzystwo Naukowe.ISSN0137-5156.(pol.).
MarekWierzbicki:Solidarność. Ziemia Radomska w dokumentach 1980–1989.Lublin:Instytut Pamięci Narodowej – Komisja Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu – Oddział w Lublinie,2010,s.105. ISBN978-83-7629-189-5.(pol.).
Kronika zamiejscowa.„Ziemia Radomska”.Rok 7.Nr 49,1934-03-01.Radom.Cytat: „W dniu 18 lutego br. na terenie gm. Błotnica obchodzono niezwykłą i bardzo miłą uroczystość poświęcenia świetlic w następujących miejscowościach: Żdżary, Gózd, Błotnica, Mokrosęk i Gutów. W każdej z wymienionych miejscowości licznie były reprezentowane organizacje, które obecnie znajdują wspólną siedzibę w świetlicy, a więc oddziały Związku Strzeleckiego, Straży Pożarnej i inne. Oprócz miejscowych przedstawicieli Samorządu Gminnego, Komisji Społeczno-Oświatowej, Zarządu i Komend Organizacyji na uroczystość tą przybyli z Radomia: Obwodowy Kmdt PW. i WF. p. kapt. Jakubiec, Zarząd Powiatowy ZS. w zastępstwie p. płk. Jażdżyńskiego reprezentował ob. Zachowski, Komendę Powiatową ZS. reprezentowali: Kmdt Powiatowy ZS. ob. por. Antosz i ref. Wych. Obyw. ob. A. Drachal.”.(pol.).brak numeru strony
Kronika – Z Błotnicy, „Głos Wsi”, Stanisław Gawroński, rok II (nr 15), Radom, 15 kwietnia 1934, s. 10, Cytat: „Dzięki usilnym zabiegom i wytężonej pracy Gminnego Komitetu Społeczno-Oświatowego i Gminnego Zarządu 2 komp. Związku Strzeleckiego, otwarto na terenie naszej gminy 5 świetlic w lokalach wynajętych w następujących wsiach: Błotnica, Gózd, Żdżary, Mokrosęk i Gutów. Świetlice zostały zaopatrzone w stoły, ławy, szafy, godła Państwowe, portrety Pana Prezydenta R.P. i Marszałka J. Piłsudskiego, plakaty oznak strzeleckich i wojsk polskich, oraz w gry i zabawy towarzyskie. Świetlica w Błotnicy posiada nawet radjo trzy-lampowe z głośnikiem, a rozmawiając z Przewodniczącą Gmin. Kom. Społ. Ośw. p. K. Żabicką i Prezesem Gminnego Zarządu Z. S. ob. Stanisławem Pietrzykiem na temat świetlic, dowiedziałem się, że w dalszym ciągu starają się o fundusze na kupno radioodbiorników dla pozostałych świetlic. Każda świetlica otrzymuje następujące pisma: Polska Niepodległa, Strzelec, Przewodnik Gospodarski i Głos Wsi. Poświęcenie odbyło się dnia 18.II. b.r. Na terenie parafii Błotnica, poświęcenia dokonał ks. wikarjusz Wł. Włodarski, a na terenie parafii Jankowice ks. proboszcz Wysocki. (…) Od czasu poświęcenia świetlic prowadzi się w nich 3 razy w tygodniu planową pracę wychowania obywat. i państwowego przez nauczycielstwo pełniące stanowisko referentów oświatowych przy Z. S., a przez komendantów oddziałów Z. S., Naczelników Ochotn. Straży Poż. i prezesów Kołek Rolniczych, pogłębiają wiedzę potrzebną do realizacji celów.” (pol.).
StanisławOśko.Oświata i szkolnictwo w powiecie radomskim w latach 1945–1970.„Biuletyn Kwartalny Radomskiego Towarzystwa Naukowego”.T. XIII: Powiat radomski(zeszyt 1–2),s.333,1976.Jan Boniecki, Stanisław Ośka, Stefan Witkowski (red.).Radom:Radomskie Towarzystwo naukowe.(pol.).
BożenaCieślak:Perły i perełki architektury gminy Jedlińsk.Jedlińsk:Publiczna Szkoła Podstawowa im. Tadeusza Kościuszki w Jedlińsku,2010,s.69–71.(pol.).
Rozkład Składki transportowej Rekruckiej, szczegółowo na Miasta i gminy Powiatu Radomskiego na rok 1849 sporządzony.„Dodatek do Dziennika Gubernialnego”.Nr 22,1849-05-02(14).Radom.(pol.).brak numeru strony
SebastianPiątkowski:Lata Księstwa Warszawskiego i Królestwa Polskiego (1809–1866). W:SebastianPiątkowski:Powiat radomski. Od średniowiecza do współczesności.Sebastian Piątkowski (red.).Radom:Instytut Technologii Eksploatacji,2009,s.66. ISBN978-83-88100-65-9.(pol.).
Amtliches Gemeinde-und Dorfverzaichnis fur das Generalgouvernement auf Grund der Summarischen Bevolkerungsbestandsaufnahme am 1. marz 1943. Herausgegeben vom Statistischen Amt des Generalgouvernements.Kraków:Burgverlag G. m. b. H.,1943,s.60.(niem.).
IzydorZinberg:Skorowidz Królestwa Polskiego, czyli Spis alfabetyczny miast, wsi, folwarków, kolonii i wszystkich nomenklatur w guberniach Królestwa Polskiego, z wykazaniem: gubernii, powiatu, gminy, parafii, sądu pokoju lub gminnego, oraz najbliższej stacyi pocztowej, wraz z oddzielnym spisem gmin podług najświeższej ich liczby i nazwy ułożony, wykazujący: odległość każdej danej gminy od miasta powiatowego i sądu swojego gminnego; czy i jakie znajdują się w gminie zakłady fabryczne lub przemysłowe, szkoły itp. oraz ludność każdej gminy, obejmujący także podział sądownictwa krajowego świeżo urządzonego i opatrzony mapą Królestwa Polskiego.Warszawa:Drukarnia I.J. Ałapina,1877,s.397.(pol.).
Uchwała Nr XVII/79/72 Wojewódzkiej Rady Narodowej w Kielcach z dnia 8 grudnia 1972 r. w sprawie utworzenia gmin w województwie kieleckim, Dziennik Urzędowy Wojewódzkiej Rady Narodowej w Kielcach z 1972 r., Nr 26, poz. 173. Brak numerów stron w książce