Loading AI tools
Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Pesa Link – rodzina normalnotorowych spalinowych pojazdów pasażerskich oferowana przez Pesę Bydgoszcz. Wyprodukowane zostały pojazdy 1-, 2- i 3-członowe, ale producent przewiduje również wersję 4-członową. Linki eksploatowane są w Czechach (České dráhy), Polsce (Koleje Dolnośląskie, Koleje Wielkopolskie i Polregio) i Niemczech (Niederbarnimer Eisenbahn oraz Deutsche Bahn).
Dwa SA139 na stacji Kostrzyn | |
Kraj produkcji | |
---|---|
Producent | |
Lata budowy |
2012–2020 |
Wymiary | |
Szerokość |
2900 mm |
Wysokość |
4185 mm |
Napęd | |
Typ silników | |
Parametry eksploatacyjne | |
Prędkość konstrukcyjna |
140–160 km/h |
Maksymalna prędkość eksploatacyjna |
120–160 km/h |
Parametry użytkowe | |
Wysokość wejścia |
600 mm |
W 2001 powstał spalinowy wagon silnikowy typu 214M Partner[6], a w 2004 jego wersja dwuczłonowa typu 218M[7]. W 2008 Pesa wyprodukowała kolejny model – trójczłonowy zespół typu 219M Atribo[8]. Rodzina Link to trzecia generacja spalinowych pojazdów pasażerskich w ofercie Pesy Bydgoszcz. Autorem sylwetki zewnętrznej i wnętrza pojazdów z tej rodziny jest Bartosz Piotrowski, zaś kabinę maszynisty dla nich opracował Mariusz Gorczyński[9].
18 września 2012 na targach InnoTrans w Berlinie został zaprezentowany dwuczłonowy link (223M-001[31]/600-001[uwaga 1]) w barwach Oberpfalzbahn (Kolej Górnego Palatynatu (niem.) – marka Regentalbahn). Pojazd nie był jednak przeznaczony dla tego przewoźnika. Po targach przeznaczono go do przebudowy i sprzedaży województwu zachodniopomorskiemu[32]. W dniach 18–20 czerwca 2013 na targach Czech Raildays w Ostrawie zaprezentowano linka 844-017[33]. We wrześniu 2013 na targach Trako w Gdańsku zaprezentowano jednocześnie dwa egzemplarze (600-003 dla Oberpfalzbahn oraz SA139-002 dla zachodniopomorskiego)[34]. Natomiast na targach InnoTrans we wrześniu 2014 Pesa wspólnie z Deutsche Bahn zaprezentowali jednoczłonowego Linka – pierwszy pojazd w barwach DB[35]. 2 lata później na InnoTrans zaprezentowany 2-członowego Linka dla NEB[36]
W listopadzie 2012 rozpoczęły się jazdy próbne pierwszego egzemplarza wyprodukowanego dla niemieckiego przewoźnika – dwuczłonowego zespołu dla Regentalbahn. Pojazd przeznaczono do ponad rocznych testów, w szczególności homologacyjnych na terenie Niemiec[37]. 5 lutego 2013 pojazd 600-001 przyjechał na tor testowy w Żmigrodzie[38], a w kwietniu i przez część maja jeździł w Niemczech. Pod koniec maja wrócił do Żmigrodu. W czerwcu dołączyły do niego drugi oraz trzeci egzemplarz i testowano jazdę zespołu złożonego z trzech jednostek[39].
Pesa uzyskiwała pozwolenia na jazdy bez pasażerów po sieci DB, np. 28 września 2014 dla jednostek 632-004 i -005, i rozpoczęła szkolenie niemieckich maszynistów[40], nie udało się jednak uzyskać pełnego dopuszczenia do eksploatacji w 2014[41]. Producent tłumaczył opóźnienia zmianą niemieckich przepisów dotyczących oceniania zestawów kołowych, która nastąpiła w czasie starania się o homologację[42].
Równocześnie w drugiej połowie 2014 Pesa wyprodukowała przeznaczone do testów jednostki jednoczłonową i trójczłonową[40]. Pierwszy egzemplarz trójczłonowy (633-001) znajdował się w październiku w Görlitz (po ukończeniu testów do certyfikacji TÜV Süd Rail)[43], a w grudniu został wysłany do testów w komorze klimatycznej w ośrodku testowym Rail Tec Arsenal w Wiedniu. W kwietniu 2015 miał rozpocząć się dla nich (631-001 i 633-001) proces dopuszczenia do sieci PKP PLK i DB[40]. Na przełomie 2015 i 2016 roku Linki dla DB były testowane na torze doświadczalnym koło Żmigrodu. Testowano wówczas napęd i hamulce[44]. W maju 2016 trójczłonowy link ponownie był testowany na torze IK[45]. 3 czerwca Urząd wydał dopuszczenie do eksploatacji dla spalinowego zespołu trakcyjnego Link przewoźnika Niederbarnimer Eisenbahn. To drugi pojazd spalinowy wyprodukowany poza Niemcami, który otrzymał homologację umożliwiającą eksploatację w tym kraju[46]. Pomimo uzyskania dopuszczenia dla Linków dla NEB kontynuowane były prace nad uzyskaniem dopuszczenie dla 2-członowego linka dla DB, w ramach której w drugiej połowie odbywały się testy na torze doświadczalny koło Żmigrodu oraz w komorze klimatycznej w Minden. Jesienią 2016 Pesa podpisała również umowę z DB Systemtechnik odnośnie do współpracy w procesie homologacji[47].
W czerwcu 2017 testy prowadzone przez TÜV SÜD Rail odbywały się w okolicach Innsbrucka, Salzburga oraz Wiednia. Testowano m.in. jazdę jednostki dwuczłonowej w trakcji podwójnej z jednostką trójczłonową, stabilność pojazdów przy dużych prędkościach oraz zachowanie pojazdów na łukach o małych promieniach[48]. Testy zakończyły się wynikiem pozytywnym[49].
30 maja 2018 niemiecki urząd kolejowy wydał dopuszczenie do ruchu dla dwuczłonowych Linków dla DB[50]. W czerwcu pociągi po raz pierwszy zaprezentowano w Dortmundzie, a 11 lipca odbyły się pierwsze przejazdy z pasażerami na trasie z Dortmundu do Lüdenscheid i z powrotem[51][52]. 30 lipca wydane zostało dopuszczenia dla pojazdów trójczłonowych[53].
W sierpniu na torze koło Żmigrodu odbywały się testy 2-członowych linków w trakcji poczwórnej[54].
W kwietniu 2020 3-członowy link w wersji dla regionu Allgäu otrzymał dopuszczenie[55].
26 lutego 2021 Pesa podpisała z przewoźnikiem České dráhy umowę ramową na dostawę 160 spalinowych zespołów trakcyjnych, jednakże umowa nie dotyczyła już Linków, tylko pojazdów bazujących na Linkach[56].
W ramach rodziny Link zaprojektowano wagon spalinowy Link I i dwu- oraz trójczłonowe spalinowe zespoły trakcyjne (odpowiednio Link II i Link III)[57]. Później w ofercie pojawiły się także zespoły czteroczłonowe.
Liczba członów |
Typ | Układ osi |
Liczba i moc silników |
Długość całkowita |
Liczba miejsc siedzących |
Liczba miejsc ogółem |
---|---|---|---|---|---|---|
1 | B'2' | 1×565 kW | 28,65 m (28,05 m) |
70–80 | 150 | |
2 | 223M | B'2'B' | 2×390 kW | 43,73 m (43,75 m) |
100–150 | 250 |
3 | B'2'2'B' | 2×565 kW | 57,13 m (60,77 m) |
150–190 | 350 | |
4 | B'2'2'2'B' | 2×565 kW | 70,53 m | 450 | ||
źródło[4][3]:, w nawiasach podano dane według drugiego źródła |
Pojazdy są częściowo niskopodłogowe i mają wejścia (szerokości 1300 mm) na wysokości 600 mm nad poziomem główki szyny (możliwa jest także wersja 760 mm[3]). Dodatkowy schodek umożliwia wsiadanie z peronów wysokości od 230 mm nad PGS. Dostęp z tej wysokości jest także możliwy dla osób na wózkach inwalidzkich poprzez przenośną rampę. W części niskopodłogowej znajduje się przestrzeń dla podróżujących na wózkach inwalidzkich i przystosowana dla nich toaleta oraz miejsce do przewożenia wózków dziecięcych oraz rowerów[58]. Poziom hałasu jest zgodny z Techniczną Specyfikacją Interoperacyjności (TSI) Hałas[3].
Dwuczłonowe Linki są napędzane przez dwa silniki spalinowe o mocy 390 kW każdy. Silniki są produkowane przez MTU i spełniają normę emisji spalin Euro III B[59][1]. Dla jednostek napędowych MTU przewidziana jest przekładnia ZF. Producent przewiduje także możliwość zamontowania silników firmy MAN z przekładnią firmy Voith[3]. W dwuczłonie zbiorniki paliwa mieszczą 2 × 780 l (wersja dla Kolei Wielkopolskich[60]).
Pojazdy w wersji podstawowej przeznaczone są do jazdy z prędkością do 120 km/h, ale istnieje możliwość przystosowania do prędkości 140 km/h[3] albo 160 km/h[5].
Linki mogą pracować w trybie trakcji ukrotnionej (do trzech pojazdów[3]), także ze starszymi modelami pojazdów spalinowych Pesy (np. 214Ma, 219M)[61].
Pojazdy poruszają się na klasycznych wózkach napędowych typu 32MNb i tocznych w systemie Jakobsa typu 42ANb. Pierwszym stopniem usprężynowania wózków są sprężyny śrubowe z tłumikami hydraulicznymi, a drugim sprężyny pneumatyczne[62].
Konstrukcja Linka spełnia wymagania normy wytrzymałościowej EN-12663 (kat. P II) i normy dla zderzeń EN-15227 (kat. C-1)[1], przewidującej cztery scenariusze zdarzeń[4]. Wymagania pierwszej z tych norm Link spełnia z zapasem – konstrukcja ze stali wysokowytrzymałej ma zapewniać odporność na ściskanie osiowe 6000 kN (wymagane 1500 kN)[63]. Drugą z wymienionych norm Link spełnił jako pierwszy spalinowy zespół trakcyjny na świecie[2]. Dla założeń normy EN-15227 zastosowano (podobnie jak w Elfie) klatkę kabiny maszynisty, przed nią absorbery energii z systemem antywspinającym i blok aluminium komorowego (Honey Comb), a pod spodem zgarniacz o wytrzymałości 300 kN[3]. Szkielet Linka ma pozostać nieodkształcony w czasie kolizji według założeń scenariusza trzeciego przy prędkości zderzenia do 110 km/h[63]. Dodatkowo materiały użyte do wyposażenia spełniają wymagania normy pożarowej EN-13501, a pojazd posiada sygnalizację pożarową[3].
Ładowarki do baterii typu SMARTcharger do linków dla Oberpfalzbahn i České dráhy dostarczy niemiecka firma SMA Railway Technology[64][65]. Systemy hamulcowe dla pojazdów tych przewoźników dostarcza Knorr-Bremse[66].
Odbiorca | Liczba członów |
Seria | Liczba miejsc | Wyposażenie dodatkowe |
Masa własna | Wysokość wejścia (nad główką szyny) |
Liczba i moc silników |
Typ silników | Rodzaj przekładni |
Maksymalna prędkość eksploatacyjna |
||
---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
1 klasa |
2 klasa | |||||||||||
České dráhy | 2 | 844 | 9 | 96+15 | ![]() ![]() ![]() |
84,4 t | 600/760 mm (różne źródła) |
2 × 390 kW | MTU 6H 1800 R85L | hydromechaniczna | 120 km/h | [67][68][69][70] |
Zachodniopomorskie | 2 | SA139 | – | 103 | ![]() ![]() ![]() ![]() |
84,5 t | 600 mm | 2 × 390 kW | MTU 6H 1800 R84P | 120 km/h | [71][62][3][72][73] | |
Lubuskie | 2 | SA139 | – | 108+26 | ![]() ![]() |
120 km/h | [74][75][76] | |||||
Koleje Wielkopolskie | 2 | SA139 | – | 126 | 89 t | 2 × 390 kW | MTU 6H 1800 R85L | ZF Ecolife | 120 km/h | [60] | ||
2 | – | 103+21 | ![]() ![]() |
600 mm | 2 × 390 kW | MTU 6H 1800 R85L | 120 km/h | [1][67][77] | ||||
Niederbarnimer Eisenbahn | 2 | BR632 | – | 140 | ![]() ![]() |
MTU | 140 km/h | [22] | ||||
3 | – | 200 | ![]() ![]() |
MTU | 140 km/h | [22] | ||||||
Deutsche Bahn Hessen |
2 | BR632 | 8 | 102 | ![]() ![]() |
600 mm | 2 × 390 kW | 140 km/h | [78] | |||
3 | BR633 | 12 | 148 | ![]() ![]() |
600 mm | 2 × 565 kW | 140 km/h | [78] | ||||
Przewozy Regionalne | 2 | SA139 | 130 | ![]() ![]() |
[79] | |||||||
![]() ![]() ![]() ![]() |
Czeskie linki są wyposażone w klimatyzację, toalety w systemie zamkniętym, kamery monitoringu, system informacji pasażerskiej i mają wydzielone przestrzenie na większy bagaż, wózki i rowery[80]. W tej wersji zastosowano zestawy kołowe czeskiego producenta Bonatrans[81].
Dwa pojazdy zamówione przez województwo zachodniopomorskie są dwuczłonowe i mogą mieścić co najmniej 100 pasażerów na miejscach siedzących (w układzie 2+2) i 140 na stojących[82]. Do wyposażenia dodatkowego ma należeć m.in. punkt dostępu wi-fi do internetu[83]. Zespoły miały uzyskać do sierpnia 2014 roku dopuszczenie do jazdy po torach w Niemczech[82].
Pojazdy dla tego przewoźnika mają od dwóch do trzech członów i rozwijają prędkości do 120 km/h (zadanie pierwsze umowy), bądź do 140 km/h (zadanie drugie umowy)[14]. Linki do obsługi połączeń w regionie Sauerland rozwijają prędkość 140 km/h i każdy z nich posiada 2 miejsca dla niepełnosprawnych, 36 miejsc dla rowerów, biletomaty oraz gniazdka elektryczne dla pasażerów[15]. Dla Hesji zamówiono 2 i 3-członowe pojazdy rozwijające prędkość 140 km/h[78].
Wersje dla tego niemieckiego przewoźnika są napędzane silnikami MTU. Na mocy umowy ramowej maksymalnie 940 jednostek napędowych tej marki miało być dostarczonych do bydgoskich fabryk do 2021. Dla jednostek jedno- i trójczłonowych przeznaczono silniki 12V 1600 R70 mocy 565 kW, a dla zespołów dwuczłonowych wersji 6H 1800 R85L mocy 390 kW[84].
Dla Niederbarnimer Eisenbahn Pesa przygotowała wersje dwu i trzyczłonową; w przestrzeni pasażerskiej, oprócz miejsc siedzących i dla niepełnosprawnych, są przystosowane do przewożenia odpowiednio 12 lub 24 rowerów[22].
Państwo | Przewoźnik | Liczba według liczby członów | Oznaczenie według liczby członów | Lata dostaw | Liczba sztuk w danym kraju | ||||
---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
1 | 2 | 3 | 1 | 2 | 3 | ||||
![]() | České dráhy | 30 (31) | 844 | 2012–2014 | 31 | ||||
![]() | Deutsche Bahn | 0 | 23 | 49 | 631 | 632 | 633 | 2018–2020 | 83 |
anulowano | |||||||||
Niederbarnimer Eisenbahn | 11 | 632 SA139 | 2016–2018 | ||||||
![]() | Polregio Oddział Lubuski | 6 | SA139 | 2013–2019 | 21 | ||||
Koleje Wielkopolskie | 3 (4) | 2015 2022 | |||||||
Koleje Dolnośląskie | 4 | 2015 | |||||||
Polregio | 9 | 2017–2018 2021 | |||||||
Łączna liczba sztuk: 135 |
17 marca 2011 podpisano umowę na dostarczenie 31 sztuk pojazdów szynowych Pesa Link dla przewoźnika České dráhy[10]. Pojazdy przeznaczono do obsługi tras regionalnych w krajach: karlowarskim, pilzneńskim, usteckim i zlińskim[10]. Linki zastąpiły stare pojazdy serii 810, 842 i 854 oraz część składów lokomotyw z wagonami[59].
Prototyp 844-001 przyjechał 10 maja 2012 na miesięczne testy na torze w czeskim Velimiu[85]. Po publikacji pierwszych zdjęć pojazd otrzymał wśród miłośników kolei przydomek rekin, co skłoniło zarząd ČD do nadania czeskim Linkom oficjalnej nazwy RegioShark[86]. Nazwa nawiązuje do przydomków czeskich elektrycznych zespołów trakcyjnych CityElefant i RegioPanter[87].
10 września 2012 pierwsze dwie jednostki (001 i 002) dotarły do lokomotywowni Česká Třebová. Jednostkę 844-003 dostarczono w to samo miejsce 14 września[88]. Uroczysta inauguracja jazd z pasażerami odbyła się 21 września 2012 na trasie Pilzno – Domažlice[89]. 16 stycznia 2014 dostarczono ostatnią jednostkę[90].
4 sierpnia 2021 jednostka 844 006 uległa zniszczeniu w wypadku kolejowym w Milavčach. Ze względu na skalę zniszczeń nie zdecydowano się na naprawę jednostki, a jedynie na przeznaczeniu jej na części zamienne[91].
19 września 2012 zawarto ramową umowę na dostawy Linków dla Deutsche Bahn. Na jej mocy przewoźnik mógł zamówić do 2018 roku do 470 pojazdów i zlecić producentowi ich utrzymanie przez maksymalnie 10 lat. Pesa miała do trzech lat na dostarczenie pojazdu od momentu złożenia konkretnego zamówienia[92]. Do października 2015 miały zostać dostarczone dwie pierwsze sztuki (jedno- i trójczłonowy) wraz ze świadectwami dopuszczenia na niemiecką sieć kolejową[93]. W lipcu 2013 pojazdy te były już w trakcie produkcji[94]. W czasie InnoTrans 2014 zaprezentowany został jednoczłonowy link w malowaniu DB[35]. W październiku zakończyła się także budowa prototypowego trójczłonu[40].
22 listopada 2013 podpisano umowę na 36 Linków w związku z wygranym przez DB przetargiem na obsługę połączeń w regionie Sauerland. Niemiecki przewoźnik zamówił 20 dwuczłonowych i 16 trójczłonowych pojazdów o prędkości maksymalnej 120–140 km/h, których eksploatacja miała rozpocząć się pod koniec 2016 roku[15][95] (jednakże termin ten później został przesunięty na koniec 2017 roku[47]). 12 marca 2014 podpisano umowę na dostawę kolejnych 9 Linków (2 dwuczłonowych i 7 trójczłonowych) do obsługi połączeń w Hesji[16]. Od 30 grudnia 2016 miały kursować na trasie Dreieichbahn (nr 61) łącząc Frankfurt nad Menem z Dieburgiem[43]. 24 września 2014, w czasie targów InnoTrans w Berlinie podpisano umowę na dostawę 26 trójczłonowych Linków do obsługi połączeń w Bawarii[17]. Linki miały w tym landzie obsługiwać dokładnie region Allgäu od grudnia 2017[43].
Pod koniec lipca 2018 dostarczonych było 6 linków dla DB[53], a w połowie sierpnia 10, z których cześć obsługiwała pasażerów w regionie Dortmundu w ramach eksploatacji testowej[96]. Pod koniec września dostarczonych było 16 pojazdów[97]. Pod koniec października zamówienie rozszerzono o jeden dodatkowy egzemplarz 2-członowy dla regionu Allgäu. Na początku listopada 2018, w związku z 75 rocznicą bazy DB w Dortmundzie[98] odbyła się oficjalna prezentacja Linków przez Deutsche Bahn. W tym czasie 20 jednostek kursowało na liniach Emschertal-, Volmetal-, Ardey- i HönnetalBahn[18]. Do końca 2018 roku dostarczono 21 jednostek 2-członowych i 4 jednostki 3-członowe[99]. 31 stycznia 2019 odbyła się prezentacja linków we Frankfurcie[100]. W lutym zakończono negocjacje odnośnie do wysokości kar za opóźnienia w dostawach[101]. W kwietniu 2019 w ruchu były 42 jednostki (36 w Dortmundzie i 6 we Frankfurcie)[102]. 24 kwietnia 2020 rozpoczęto dostawy 3-członowych linków dla regionu Allgäu, który zamówił 26 takich pojazdów[55]. W pierwszych tygodniach eksploatacji pojawiły się liczne problemy techniczne, które doprowadzały do opóźnień. W wyniku tego jednostki spalinowe Baureihe 644 pozostawały na liniach co najmniej do sierpnia. W jednostkach występowały awarie z oprogramowaniem związanym ze sterowaniem napędem, które doprowadzały do zatrzymania na trasie[103]. Przewoźnik ogłosił w lipcu 2019 roku, że utrzymująca się niska dostępność pojazdów Pesy spowodowała spadek liczby pasażerów w regionie Sauerland. Oprócz kar umownych Lokalne Stowarzyszenie Transportowe Westfalia-Lippe domaga się odszkodowania dla pasażerów[104]. W latach 2016–2018 stowarzyszenie odnotowało spadek rocznej liczby pasażerów z 3,4 mln do 3 mln oraz stagnację przychodów. Ponadto informowało o niezadowalającym wskaźniku punktualności i wyjątkowo niskich wskaźnikach bezawaryjności[105][106].
29 września 2020 roku z Bydgoszczy wyjechały ostatnie wyprodukowane Linki dla Deutsche Bahn. Ogółem Pesa dostarczyła 72 pojazdy typu Link, z czego 23 są w wersji dwuczłonowej oznaczone u operatora jak BR632. Natomiast w wersji trójczłonowej jest ich 49 i posiadają oznaczenie BR633[107].
24 września 2013 zawarto umowę na dostawę 7 dwuczłonowych i 2 trójczłonowych linków dla Niederbarnimer Eisenbahn do obsługi połączeń na trasie z Berlina do Templina i Kostrzyna nad Odrą[22]. Pojazdy miały być dostarczone do grudnia 2015[108]. 19 sierpnia 2015 pojazdy w trakcji wielokrotnej osiągnęły prędkość 120 km/h[109]. W połowie kwietnia wszystkie 9 pojazdów było gotowe, badania homologacyjne były zakończone i trwało oczekiwanie na wydanie homologacji przez Eisenbahn-Bundesamt[110], co nastąpiło 3 czerwca[46]. W lutym 2016 roku dwa pierwsze Linki służyły do szkoleń maszynistów i personelu serwisowego na terenie bazy przewoźnika w Basdorf koło Berlina[111], a 19 maja zostały wstępnie odebrane przez NEB[112]. 16 czerwca w Berlinie odbyło się uroczyste przekazanie Linka niemieckiemu przewoźnikowi[113]. Skład wyruszył w pierwszy promocyjny kurs do Poczdamu[114]. Wówczas w Niemczech znajdowało się 5 z 7 zamówionych pojazdów 2-członowych[113]. Z powodu braku określenia przewidywanej daty otrzymania dopuszczenia w Niemczech na trójczłonowe linki, przewoźnik zmienił dalsze zamówienie na cztery dodatkowe dwuczłonowe Linki[23], które zostały dostarczone w 2018 roku[115].
W lipcu 2016 pojazdy obsługiwały połączenia z Basdorf do Berlina, Münchberga, Kostrzyna, Küstrin-Kietz, Lichtenberga, Rheinberga i Löwensberga. W połowie tego miesiąca zespoły skierowano na trasę do Kostrzyna, gdzie dowoziły uczestników Przystanku Woodstock[116]. 11 grudnia 2016, wraz z wejściem nowego rozkładu jazdy, linki rozpoczęły obsługę trasy Berlin-Lichtenberg – Gorzów Wielkopolski[117]. Połączenie jest współfinansowane przez stronę polską[118].
Pod koniec kwietnia okazało się, że przewoźnik odmówił odebrania czterech pojazdów z powodu problemów z oprogramowaniem. Dyrektor zarządzający Detlef Bröcker skrytykował stosunek producenta do tej kwestii i groził podjęciem kroków prawnych. Przewoźnik zrezygnował z dalszych zamówień pojazdów w Bydgoszczy[119].
20 grudnia 2011 niemiecki przewoźnik Regentalbahn (z grupy Netinera) zamówił 12 sztuk dwuczłonowych pojazdów Link. Dostawa pierwszego pojazdu miała nastąpić 9 czerwca 2014[11]. Od grudnia 2014 linki miały obsługiwać połączenie Ratyzbona – Marktredwitz – Schirnding[120].
Producentowi nie udało się dostarczyć w terminie zamówionych pojazdów z powodu braku wymaganego dopuszczenia do ruchu kolejowego w Niemczech. 14 grudnia 2014 Oberpfalzbahn rozpoczął obsługę nowych w swojej ofercie połączeń (dla których zamówił Linki) taborem zastępczym Siemens Desiro i Stadler Regio-Shuttle[41]. Ostatecznie przewoźnik anulował zamówienie w Pesie[121] i 25 lutego 2015 ogłosił, że, aby uniknąć dalszych opóźnień we wprowadzaniu fabrycznie nowego taboru na tory, zamówił pojazdy Alstom Coradia Lint 41, które mają zostać dostarczone między marcem i czerwcem 2016[12].
15 marca 2013 podpisano w Zielonej Górze umowę na dostawę czterech 2-członowych linków dla województwa lubuskiego do 13 grudnia 2013[19]. Umowa ta zakładała uzyskanie homologacji dla Linków na niemiecką sieć kolejową do grudnia 2015[122].
Pierwszy pojazd dotarł 31 października[123], a 24 listopada miał miejsce inauguracyjny przejazd na trasie Zieloną Górą – Gorzowem Wielkopolskim, będący jednocześnie inauguracją bezpośredniego połączenia kolejowego obu stolic województwa[124]. 2 z zamówionych linków miały obsługiwać to połączenie, a 2 pozostałe dwa pojazdy relację Kostrzyn – Krzyż (do czasu uzyskania homologacji na terenie Niemiec). Po tym okresie jeden z pojazdów miał trafić na trasę Krzyż – Gorzów Wielkopolski – Kostrzyn – Berlin, drugi zaś na trasę Zielona Góra – Frankfurt nad Odrą[123].
Pod koniec listopada 2015 Pesa poinformowała lubuski UM, że dopuszczenia jednostek SA139 do ruchu po niemieckiej sieci kolejowej jest niemożliwe w terminie do końca 2015 roku. W związku z tym nie było możliwe uruchomienie bezpośrednich połączeń Gorzów Wielkopolski – Berlin, które miały wystartować 13 grudnia 2015[125][126], a województwo lubuskie rozpoczęło naliczanie kar umownych[127], których naliczono łącznie 19 mln złotych[128]. Ze względu na odmowę zapłacenia kar sprawa trafiła do sądu[129]. 2 października 2017 w ramach ugody sądowej postanowiono, że województwo otrzyma 2 dodatkowe pojazdy w wersji dopuszczonej do kursowanie po niemieckiej sieci kolejowej[20]. Jednostki były gotowe pod koniec września 2019[130], a pierwsza z nich została przekazana zamawiającemu na początku października[131].
2 lipca 2012 podpisano umowę na dostawę 2 dwuczłonowych Linków dla województwa zachodniopomorskiego[13]. Umowa ta zakładała uzyskanie homologacji dla Linków na niemiecką sieć kolejową do 31 sierpnia 2014[132].
Pierwszy pojazd miał zostać dostarczony do 5 grudnia 2012[13] i dokładnie w tym dniu przeprowadzono jego odbiór techniczny[133]. Dzień później najpierw oficjalnie go zaprezentowano na stacji Szczecin Główny[134], a potem rozpoczął obsługę liniową relacji Szczecin – Kołobrzeg[135]. Drugi z zamówionych Linków miał dotrzeć do zachodniopomorskiego do 5 grudnia 2013[82]. Dostarczono go jednak wcześniej i już 8 sierpnia odbyły się podobne uroczystości jak poprzednio, również zakończone przejazdem do Kołobrzegu, ale tym razem obu linków w trakcji podwójnej[136].
31 sierpnia 2014 minął termin do którego producent miał uzyskać homologacją dla jednostek na niemiecką sieć kolejową, jednakże mu się to nie udało[132]. W związku z czym Pesa zapłaciła stosowną karę pieniężną[137].
12 sierpnia 2021 roku oba pojazdy zostały wystawione na sprzedaż przez urząd marszałkowski województwa zachodniopomorskiego razem z SA109-001[138]. Oba Linki razem z Regiovanem zostały nabyte przez Polregio[139].
W grudniu 2014 Koleje Wielkopolskie ogłosiły przetarg na dostarczenie i dzierżawę 4 dwuczłonowych spalinowych zespołów trakcyjnych, przeznaczonych do obsługi trasy Poznań Główny – Gołańcz. W warunkach przetargu znalazł się zapis o konieczności dopuszczenia na sieci Deutsche Bahn. Przetarg wygrała spółka Pesa Rental z ofertą 4 dwuczłonowych linków[140]. Zgodnie z umową linki miały jeździć w barwach KW od 18 do 24 miesięcy z możliwością późniejszego wykupienia składów przez Koleje Wielkopolskie. 9 lutego umowa na realizację tego zamówienia została podpisana[24][25]. W pierwszej połowie marca 2015 Pesa dostarczył samorządowemu przewoźnikowi pierwsze 3 pojazdy[141], a 31 marca rozpoczęły one służbę[142]. 26 sierpnia do floty przewoźnika dołączył ostatni zamówiony pojazd serii – SA139-010[143]. Przewoźnik otrzymał jednostki pierwotnie wykonane dla Regentalbahn[144].
Pod koniec okresu dzierżawy województwo zdecydowało, że nie będzie wykupywać pojazdów, a zamiast tego ogłosiło przetarg na 4-miesięczną dzierżawę 3 jednostek spalinowych, który wygrała spółka Pesa Rental oferując dzierżawę linków. Umowę podpisano 15 marca 2017[145].
13 października 2017 UM województwa wielkopolskiego podpisał z Pesą umowę na dostawę 2 sztuk dwuczłonowych spalinowych zespołów trakcyjnych wyprodukowanych po 1 stycznia 2015[30]. W drugiej połowie grudnia obie zamówione jednostki były już na stanie KW i były to te same jednostki, które przewoźnik użytkował już wcześniej[146].
4 sierpnia 2021 roku urząd marszałkowski województwa wielkopolskiego ogłosił przetarg na zakup używanego spalinowego zespołu trakcyjnego[147][148] w wyniku którego zgłosiła się Pesa oferując używanego SA139-008, który wcześniej był eksploatowany na wielkopolskich torach[149]. W styczniu 2022 roku pojazd trafił do służby w kolejach Wielkopolskich[150].
7 września 2015 Koleje Dolnośląskie zakupiły 4 pojazdy typu 223M[26], a 25 i 26 października jednostki zostały dostarczone[151]. Przewoźnik otrzymał jednostki pierwotnie wykonane dla Regentabahn[152].
22 listopada jeden z pojazdów został zaprezentowany w Legnicy podczas dnia otwartego Kolei Dolnośląskich[153].
Na początku października 2017, ze względu na niedobory taborowe, przewoźnik wypożyczył od Pesy linka SA139-010, który wcześniej był dzierżawiony przez Koleje Wielkopolskie[154].
8 października 2019 roku Koleje Dolnośląskie wynajęły od producenta jednostkę SA139-008 na okres 123 dni[155].
Pod koniec lutego 2017 Przewozy Regionalne podpisały z Pesą umowę na dostawę 3 sztuk 2-członowych Linków z opcją na rozszerzenie zamówienia o dodatkowe 2 egzemplarze[27][28]. 27 kwietnia na Dworcu Wileńskim w Warszawie miała miejsce prezentacja i przekazanie pierwszej jednostki[156]. Następnie udała się ona do Chojnic, gdzie w międzyczasie dotarł również drugi pojazd[157]. W połowie maja została dostarczona trzecia jednostka i trwały testy wszystkich trzech pojazdów[158]. Wówczas zapowiedziano, że składy te zastąpią wyprodukowane w latach 90. pojazdy serii SA101/SA102[159]. 29 maja odbyła się prezentacja na stacji Gdańsk Wrzeszcz[160], 1 czerwca na stacji Olsztyn Główny[161], a 22 czerwca na stacji Łódź Kaliska (w ramach której przekazano ostatnią, piątą jednostkę)[29]. Po zakończeniu dostaw 3 jednostki trafiły do województwa pomorskiego, a pozostałe pojedyncze egzemplarze rozpoczęły eksploatacje w województwie warmińsko-mazurskim i łódzkim[162].
Pod koniec września 2018 PR wypożyczyły od Pesy jeszcze jednego linka, który został skierowany do obsługi połączeń w województwie zachodniopomorskim[163]. 19 lutego 2020 pojazd został przez Polregio wykupiony na własność[164][165]. W drugiej połowie maja został przetransportowany do bazy taborowej w Chojnicach[166]. W listopadzie 2021 roku Polregio zakupiło od województwa zachodniopomorskiego dwa pierwsze wyprodukowane SA139.[139]