Loading AI tools
tenisistka australijska Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Samantha Stosur (ur. 30 marca 1984 w Brisbane) – australijska tenisistka o polskich korzeniach[1], była liderka światowej klasyfikacji deblistek, zwyciężczyni wielkoszlemowego US Open 2011 oraz finalistka French Open 2010 w grze pojedynczej, zwyciężczyni czterech turniejów wielkoszlemowych w deblu i trzech w mikście. Australijka jest ponadto dwukrotną triumfatorką turnieju mistrzyń w grze podwójnej i reprezentantką kraju w rozgrywkach Pucharu Federacji oraz Pucharu Hopmana.
![]() | |
Państwo | |
---|---|
Data i miejsce urodzenia |
30 marca 1984 |
Wzrost |
175 cm |
Gra |
praworęczna, oburęczny backhand |
Status profesjonalny |
1999 |
Zakończenie kariery |
Maj 2022 (singel) |
Trener |
David Taylor |
Gra pojedyncza | |
Wygrane turnieje |
9 WTA, 4 ITF |
Najwyżej w rankingu |
4 (21 lutego 2011) |
Australian Open |
4R (2006, 2010) |
Roland Garros |
F (2010) |
Wimbledon |
3R (2009, 2013, 2015) |
US Open |
W (2011) |
Gra podwójna | |
Wygrane turnieje |
28 WTA, 11 ITF |
Najwyżej w rankingu |
1 (6 lutego 2006) |
Australian Open |
W (2019) |
Roland Garros |
W (2006) |
Wimbledon |
F (2008, 2009, 2011) |
US Open |
W (2005, 2021) |
Strona internetowa |
W 2022 roku poinformowała o zakończeniu kariery singlowej[2].
W październiku 1999 roku Stosur wystąpiła w swoim pierwszym turnieju ITF w australijskim Kooralbyn, gdzie w pierwszej rundzie przegrała z Lisą McShea. Kilka pierwszych turniejów zagrała jedynie w grze pojedynczej. W grze podwójnej po raz pierwszy wystartowała w mieście, w którym mieszka – Gold Coast w parze z Melissą Dowse. W styczniu 2000 Australijka po raz pierwszy grała w eliminacjach do zawodowej imprezy, a był to wielkoszlemowy turniej Australian Open w Melbourne. Przegrała w pierwszej rundzie. W styczniu 2001 po raz kolejny próbowała swoich sił w eliminacjach turniejowych (w Gold Coast oraz Australian Open), ale i tym razem nieudanie. 18 marca wygrała swój pierwszy turniej ITF w grze podwójnej w Benalla ze swoją rodaczką, Monique Adamczak. Tydzień wcześniej grała w finale ITF w Warrnambool. Po półrocznej przerwie zagrała w japońskim Kugayama, dochodząc do finału singla i debla. Od tej pory coraz częściej wygrywała turnieje Międzynarodowej Federacji Tenisowej.
Jako 261 zawodniczka na świecie otrzymała dziką kartę do turnieju zawodowego w Mondial Australian Women’s Hardcourts w 2002 i to był jej profesjonalny debiut. Przegrała w pierwszej rundzie z Anastasiją Myskiną, podobnie jak w grze podwójnej z Evie Dominikovic. Zadebiutowała z dziką kartą w Australian Open – w pierwszej rundzie uległa Grécie Arn. W sezonie nie startowała później w imprezach zawodowych, ograniczając się do występów w turniejach ITF. Tam odnosiła znacznie większe sukcesy w deblu niż w singlu.
Po porażce w pierwszej rundzie w Gold Coast w 2003, doszła do trzeciej rundy Australian Open, eliminując Conchitę Martínez w pierwszej rundzie, a ulegając Danieli Hantuchovej. W deblu odpadła w pierwszej rundzie. Kolejne jej występy to pierwsza runda w Regions Morgan Keegan Championships and the Cellular South Cup (po kwalifikacjach) i Wimbledonie (przegrała z Lindsay Davenport), kilkakrotnie nie przeszła kwalifikacji. Z Alicią Molik w drugiej rundzie w Londynie przegrały z siostrami Williams.
Rok 2004 zakończyła w gronie stu najlepszych tenisistek świata. Osiągnęła pierwszy turniejowy półfinał w Gold Coast, pokonując Meghann Shaughnessy, wkrótce także ćwierćfinał w Acapulco i Seulu, gdzie przegrała z Mariją Szarapową. W swoich dwóch meczach singlowych na Melbourne Park ustanowiła rekord turnieju w szybkości kobiecego serwisu, wynoszący 193 km/h. Po raz pierwszy w karierze zagrała we wszystkich turniejach wielkoszlemowych. 12 kwietnia sklasyfikowana na 97 miejscu rankingu, po raz pierwszy na miejscu dwucyfrowym. Poniosła porażkę na igrzyskach olimpijskich w Atenach, kończąc występy w grze pojedynczej i podwójnej na pierwszej rundzie (partnerką deblową była Nicole Pratt).
W roku 2005 wygrała pierwsze siedem turniejów deblowych w zawodowej karierze (w tym wielkoszlemowy US Open). Finały w Gold Coast i Sydney na początku roku dały jej prowadzenie w rankingu Champions Race, tuż przed rozpoczęciem Australian Open wdarła się do czołowej pięćdziesiątki rankingu tenisistek WTA. Zdobyła tytuł gry mieszanej w Melbourne. Z Bryanne Stewart wygrała pierwsze turnieje deblowe w Sydney i Amelia Island, w kolejnej części sezonu jej deblową partnerką została Lisa Raymond. Razem z Raymond wygrały turniej mistrzyń pod koniec sezonu.
W 2006 roku razem z Raymond Samantha zdobyła drugi wielkoszlemowy tytuł w deblu na kortach Rolanda Garrosa. Para zakończyła sezon na pierwszym miejscu rankingu Race i obroniła tytuł z turnieju mistrzyń. Obydwie zawodniczki zostały jednoczesnymi liderkami klasyfikacji deblistek (Stosur po raz pierwszy 6 lutego). Doszła do finału w Pradze w grze pojedynczej, półfinału w New Haven i trzykrotnie do ćwierćfinałów. Osiągnęła najlepszy singlowy wynik wielkoszlemowy czwartą rundą Australian Open, gdzie przegrała z Martiną Hingis (pokonała wcześniej Anę Ivanović). W sezonie ograła też Danielę Hantuchovą, Annę Czakwetadze i Lindsay Davenport. Zadebiutowała w czołowej trzydziestce rankingu singlowego.
Przegrała w ćwierćfinale w Mondial Australian Women’s Hardcourts 2007 z Dinarą Safiną oraz w drugiej rundzie w Sydney z Jeleną Janković. Także w drugiej rundzie odpadła z Australian Open. Była w ćwierćfinałach w Rakuten Japan Open Tennis Championships i Regions Morgan Keegan Championships and the Cellular South Cup. W turniejach w Indian Wells, Miami i Charleston doszła do trzeciej rundy. Odpadła w pierwszej rundzie w Berlinie i pokonała Amélie Mauresmo w drugiej rundzie w Rzymie (w trzeciej przegrała z Patty Schnyder). W grze podwójnej osiągnęła półfinał Australian Open, razem z Lisą Raymond wygrała turniej w Tokio, Indian Wells, Miami i Berlinie. 8 kwietnia 2007 utraciła prowadzenie w rankingu deblistek (Raymond wystartowała w jednym z turniejów z inną partnerką i zyskała dodatkowe punkty, Stosur w nim nie wzięła udziału). Trzecią rundę osiągnęła na kortach Rolanda Garrosa, przegrywając z Nicole Vaidišovą. Wystąpiła też w Wimbledonie, New Haven i US Open, ale tylko w Londynie przeszła pierwszą rundę. Po utracie pierwszego miejsca w rankingu deblistek odniosła razem z Lisą Raymond zwycięstwa w Berlinie i Eastbourne. Na Roland Garros i Wimbledonie dotarły do półfinałów, ale w Nowym Jorku odpadły już w czwartej rundzie. Ewidentnie Amerykanka i Australijka straciły tytuł najlepszych w sezonie, wyparte przez debel Liezel Huber/Cara Black.
Stosur nie pojawiła się na światowych kortach już do końca roku 2007, zajmując w listopadzie piąte miejsce w gronie deblistek całego świata. Jak się okazało, przyczyną absencji i słabych wyników po Wimbledonie była borelioza, na którą zachorowała tenisistka. Pierwsze objawy w postaci bólu głowy pojawiły się u niej już w lipcu podczas podróży z Nowego Jorku do Tampy. Australijka trafiła do szpitala, gdzie podejrzewano nawet zapalenie opon mózgowych. Treningi wznowiła w grudniu, planując powrót wraz z początkiem 2008 roku. Plany te spaliły jednak na panewce, a na tydzień przed końcem roku Stosur poinformowała, że wycofuje się zarówno z turnieju w Gold Coast, jak i Australian Open.
Do rywalizacji powróciła na przełomie kwietnia i maja, startując w dwóch amerykańskich turniejach Międzynarodowej Federacji Tenisowej. W Dothan przegrała w półfinale z Varvarą Lepchenko, a w ćwierćfinale w Charlottesville z Yaniną Wickmayer. W profesjonalnej imprezie w Rzymie przeszła do drugiej rundy, podobnie na kortach Roland Garros. W Birmingham musiała startować w kwalifikacjach, przeszła je, a w drugiej rundzie uległa Katerynie Bondarenko. W Eastbourne awansowała do półfinału, pokonując po drodze Amélie Mauresmo i Caroline Wozniacki. Na Wimbledonie w drugiej rundzie nie dała rady Nicole Vaidišovej.
Od turnieju w Rzymie wznowiła deblową współpracę z Lisą Raymond. W Paryżu przeszły do trzeciej rundy, ulegając Nurii Llagosteri Vives i Maríi José Martínez Sánchez. W Londynie doszły do finałowej rozgrywki, w której przegrały z duetem sióstr Williams. Wcześniej wyeliminowały liderki rankingu, Black i Huber oraz trzecią parę turnieju, Peschke i Stubbs.
Wraz z Bobem Bryanem wygrała grę mieszaną Wimbledonu. W drodze do finału pokonali trzy wysoko rozstawione miksty, Huber i Murray, Dechy i Ram oraz Black i Hanley.
Na Igrzyskach Olimpijskich w Pekinie wraz z Rennae Stubbs odpadła już w 2. rundzie. Zdecydowanie bardziej zgrany zespół stworzyła z Raymond. Kolejny występ i kolejny finał wielkoszlemowego turnieju – w US Open przegrały dopiero z deblem Black/Huber 3-6 6-7(6).
W singlu z bardziej znaczących występów trzeba wymienić półfinał w Eastbourne (przegrany z Nadieżdą Pietrową), ćwierćfinał w Stanford i finał w Seulu (uległa Marii Kirilenko).
W roku 2009 Stosur zdecydowanie postawiła na występy singlowe, chociaż w deblu radziła sobie bardzo dobrze. Razem z Rennae Stubbs była w finale Eastbourne, Wimbledonu (również przegrana z siostrami Williams), Toronto i półfinale US Open. Te wyniki pozwoliły deblowi Stosur/Stubbs wystąpić w Sony Ericsson Championships, gdzie przegrały pierwszy mecz z deblem Black/Huber.
Singiel, który od tego sezonu stał się dla Stosur sprawą priorytetową, przyniósł jej kilka znaczących sukcesów i pozwolił zakończyć rozgrywki na miejscu nr 13 w rankingu światowym. Australijka była w trzeciej rundzie Australian Open, ćwierćfinale Miami (wygrana m.in. z Dinarą Safiną, ówczesnym numerem 2. cyklu), półfinale Rolanda Garrosa (pierwszy raz dotarła do takiej fazy w turnieju Wielkiego Szlema), 3. rundzie Wimbledonu, półfinale Stanford, finale Los Angeles, ćwierćfinale Toronto oraz 2. rundzie US Open. Na sam koniec sezonu odniosła swoje pierwsze turniejowe zwycięstwo w Osace, pokonując w półfinale Caroline Wozniacki, a w finale Francescę Schiavone 7:5, 6:1.
W 2010 roku w deblu zdecydowała się występować z Nadieżdą Pietrową. Współpraca ta przyniosła wyniki w postaci finału Indian Wells, Miami oraz trzecich rund na kortach im. Rolanda Garrosa i w Wimbledonie. Po turnieju w Londynie Stosur zrezygnowała w tym sezonie z dalszych występów deblowych, by nie obciążać organizmu i skupić się na singlu. Wpływ na tę decyzję miała kontuzja ramienia.
W grze pojedynczej rozegrała jak do tej pory najlepszy sezon w karierze. W Australian Open przegrała dopiero w 4. rundzie z późniejszą mistrzynią turnieju – Sereną Williams. Następnie począwszy od marcowego Indian Wells (półfinał), aż do turnieju w Eastbourne (również półfinał) nie schodziła poniżej poziomu ćwierćfinału. Spośród licznych udanych występów należy wymienić: wygrany turniej w Charleston, finały w Stuttgarcie (przegrana z Justine Henin) i na kortach Rolanda Garrosa. Ten ostatni wynik jest jej najlepszym do tej pory sukcesem. W drodze do finału Stosur pokonała Justine Henin (przerwała w ten sposób fenomenalną serię 21 zwycięstw z rzędu Belgijki w tym turnieju), Serenę Williams (po dramatycznym meczu z numerem jeden rankingu zwyciężyła 6:2, 6:7(2), 8:6), a w półfinale gładko Jelenę Janković 6:1, 6:2. W walce o tytuł uległa Francesce Schiavone, którą pokonała rok wcześniej w pierwszej rundzie w tym samym turnieju.
Po nieudanym turnieju wimbledońskim (1. runda z późniejszą ćwierćfinalistką Kaią Kanepi) przeniosła się na korty twarde, gdzie zaliczyła półfinał w Stanford i ćwierćfinał San Diego. Następnie zrezygnowała z udziału w turniejach w Cincinnati i Montrealu z powodu kontuzji ramienia. W US Open dotarła do ćwierćfinału, gdzie kolejny raz w tym sezonie przegrała z późniejszą mistrzynią. Tym razem była to Kim Clijsters, z którą przegrała w trzech zaciętych setach. Równie dramatyczny mecz stoczyła rundę wcześniej z Jeleną Diemientjewą. Po 2 godzinach i 40 minutach walki zwyciężyła 6:3, 2:6, 7:6(2). Wyniki singlowe w sezonie 2010 pozwoliły jej na stałe zagościć w czołowej dziesiątce singlowego rankingu.
W kwietniu wygrała w deblu z partnerką Sabine Lisicki turniej Porsche Tennis Grand Prix 2011 w Stuttgarcie.
W 2011 dotarła w singlu do finału w Toronto, gdzie przegrała w finale z Sereną Williams wynikiem 4:6, 2:6. Kilka tygodni później zrewanżowała się Williams, pokonując ją w singlowym finale wielkoszlemowego US Open wynikiem 6:2, 6:3. Było to jej pierwsze mistrzostwo w Wielkim Szlemie w singlu. W 2011 wraz z mistrzynią świata w biegu na 100 metrów przez płotki Sally Pearson była ambasadorką kandydatury Gold Coast do organizacji igrzysk Wspólnoty Narodów w 2018 roku[3].
W sezonie olimpijskim 2012 Stosur osiągnęła dwa finały singlowe: w Ad-Dausze i Moskwie. W tym roku Australijka zanotowała pierwszą rundę Australian Open, półfinał French Open, drugą rundę Wimbledonu i ćwierćfinał US Open w singlu oraz pierwszą rundę French Open i drugą Wimbledonu w deblu. Na igrzyskach olimpijskich osiągnęła pierwszą rundę zawodów, zarówno w grze pojedynczej, jak również w grze podwójnej. Uczestniczyła w Mistrzostwach WTA jako zawodniczka rezerwowa, jednakże po rezygnacji Petry Kvitovej z dwóch ostatnich meczów, Stosur zajęła jej miejsce. Ostatecznie przegrała kolejne dwa mecze z Errani i Szarapową, przez co zajęła ostatnie miejsce w grupie.
Sezon 2013 Stosur rozpoczęła od porażek w pierwszej rundzie turniejów w Brisbane i Sydney. W Australian Open z rywalizacji gry pojedynczej i podwójnej odpadła w drugiej rundzie, natomiast w udział w grze mieszanej zakończyła po pierwszym meczu. W lutym osiągnęła ćwierćfinały turniejów WTA Premier Series w Ad-Dausze i Dubaju. Następnie osiągnęła ćwierćfinał w Indian Wells, a mecz o półfinał z Angelique Kerber z powodu kontuzji prawej łydki oddała walkowerem[4]. Z tej też przyczyny w Miami nie zagrała.
Jej kolejny występ miał miejsce w Charleston, gdzie w spotkaniu trzeciej rundy z Eugenie Bouchard skreczowała przy stanie 1:6, 0:2, gdyż nastąpiło odnowienie urazu łydki[5]. W Stuttgarcie i w Madrycie nie wygrała meczu. W Rzymie natomiast osiągnęła ćwierćfinał singla i drugą rundę debla. Na French Open wygrała po dwa mecze w grze pojedynczej i podwójnej. Okres gry na nawierzchni trawiastej rozpoczęła od zawodów w Eastbourne, gdzie przegrała w drugim meczu. Na Wimbledonie awansowała do trzeciej rundy singla, a w deblu odpadła po pierwszym meczu.
Okres przygotowawczy do ostatniego turnieju wielkoszlemowego rozpoczęła w Stanford. W swoim pierwszym meczu uległa Woldze Hawarcowej 2:6, 4:6. Następnie zwyciężyła w Carlsbadzie, odnosząc tym samym czwarty triumf singlowy w karierze. W finale pokonała Wiktoryję Azarankę w dwóch setach. W Toronto i Cincinnati osiągnęła trzecie rundy. Po drugim z tych turniejów rozstała się ze szkoleniowcem, Davidem Taylorem, który trenował ją przez sześć lat[6]. Na US Open przegrała w pierwszej rundzie singla i drugiej debla.
W Tokio Australijka awansowała do trzeciej rundy singla, a w Pekinie przegrała w swoich pierwszych meczach w obu konkurencjach. Udział w Seulu zakończyła triumfem 3:6, 7:5, 6:2 nad Eugenie Bouchard w meczu mistrzowskim gry pojedynczej i finałem w deblu. W Moskwie natomiast awansowała do finału singla, a w deblu odniosła turniejowe zwycięstwo. W turnieju Tournament of Champions wygrała dwa spotkania fazy grupowej, a następnie awansowała do finału, w którym uległa Simonie Halep 2:6, 6:2, 6:2.
Sezon 2014 rozpoczęła udziałem w Pucharze Hopmana, w którym Australia zajęła ostatnie miejsce w grupie z trzema porażkami na koncie. W Hobart Stosur awansowała do półfinału. W Australian Open osiągnęła trzecią rundę w grze pojedynczej i drugą w grze podwójnej. W Ad-Dausze wygrała jeden mecz. W Dubaju natomiast zanotowała półfinał debla. W Indian Wells wygrała dwa mecze w grze pojedynczej, a w deblu osiągnęła kolejny półfinał. Także trzecią rundę zapisała na swoim koncie w Miami.
Na kortach ziemnych w Charleston Australijka wygrała w jednym spotkaniu. Bez zwycięstwa pozostała w Oeiras. Następnie awansowała do trzecich rund w Madrycie oraz Rzymie. Udział we French Open zakończyła na czwartym pojedynku w singlu i po pierwszym w deblu.
Okres gry na kortach trawiastych rozpoczęła od trzeciej rundy w Birmingham i pierwszej w Eastbourne. Na Wimbledonie zanotowała kolejno: pierwszą rundę gry pojedynczej, trzecią gry podwójnej i finał gry mieszanej. W pojedynku mistrzowskim razem z Nenadem Zimonjiciem pokonali Chan Hao-ching i Maksa Mirnego 6:4, 6:2.
Udział w US Open Series rozpoczęła od pierwszej rundy w Stanford, w której przegrała z Naomi Ōsaką 6:4, 6:7(7), 5:7. W Montrealu i Cincinnati w drugiej rundzie ulegała Serenie Williams. W New Haven awansowała do półfinału, występując w zawodach z dziką kartą. Nie sprostała w nim Petrze Kvitovej. Na US Open pokonała w pierwszej rundzie Lauren Davis 6:1, 6:4, by w kolejnym spotkaniu przegrać z Kaią Kanepi 6:3, 3:6, 6:7(8).
Okres gry na kortach w Azji najwyżej rozstawiona Stosur rozpoczęła od porażki w pierwszej rundzie w Kantonie. W Wuhanie Australijka przegrała w pierwszym meczu z Karolíną Plíškovą 4:6, 4:6. W zawodach WTA Premier Mandatory w Pekinie awansowała do półfinału, pokonując w turnieju Francescę Schiavone, Caroline Wozniacki oraz Alizé Cornet, a także orzymując walkower od Sereny Williams. W półfinale ponownie uległa Kvitovej. Na zakończenie sezony wygrała turniej w Osace, pokonując w meczu mistrzowskim Zarinę Dijas 7:6(7), 6:3.
Stosur rozpoczęła sezon 2015 porażką w Brisbane z Varvarą Lepchenko. W Sydney i Australian Open awansowała do drugiej rundy. W pierwszych deblowych zawodach wielkoszlemowych osiągnęła trzecią rundę. W rozgrywkach Grupy Światowej Pucharu Federacji przegrała wszystkie trzy mecze w konfrontacji z Niemcami. W Dubaju Australijka przegrała w drugiej rundzie z Caroline Wozniacki, zaś w Dosze nie wygrała meczu. Zawody w Indian Wells zakończyła na trzeciej rundzie singla i półfinale debla, a w Miami doszła do trzeciej rundy gry pojedynczej i pierwszej rundy gry podwójnej.
Okres gry na nawierzchni ceglanej Stosur rozpoczęła od osiągnięcia drugiej rundy w Charleston, trzeciej w Madrycie i pierwszej w Rzymie. Następnie triumfowała w rozgrywkach w Strasburgu, pokonując w finale Kristinę Mladenovic 3:6, 6:2, 6:3. Na French Open przegrała w trzeciej rundzie z rozstawioną z numerem drugim Mariją Szarapową. W deblu ponownie zanotowała trzecią rundę.
W zawodach rozgrywanych na trawie w Eastbourne Australijka przegrała w swoim pierwszym meczu z Cwetaną Pironkową. Podczas Wimbledonu w trzeciej rundzie przegrała z Coco Vandeweghe 2:6, 0:6. W grze podwójnej osiągnęła drugą rundę.
W Båstad tenisistka wygrała jeden mecz. Kolejny singlowy triumf w zawodach WTA Tour zaliczyła w Bad Gastein, gdzie w meczu mistrzowskim pokonała Karin Knapp 3:6, 7:6(3), 6:2. W Waszyngtonie zanotowała półfinał, przegrywając w nim ze Sloane Stephens w dwóch setach.
Australijka zainaugurowała sezon wygranym meczem w Brisbane. W Sydney dotarła do trzeciej rundy. Odpadła już na początku Australian Open.
Stosur powróciła na korty podczas marcowych turniejów rangi WTA Premier Mandatory w Indian Wells i Miami. W pierwszym z nich wygrała seta ze zwyciężczynią obu zawodów Wiktoryją Azaranką, ale w drugim przegrała mecz otwarcia.
Grę na nawierzchniach ceglanych tenisistka zaczęła od zawodów w Charleston, wygrywając dwa mecze. Następnie dotarła do finału w Pradze, gdzie zatrzymała ją dopiero Lucie Šafářová. W Madrycie osiągnęła półfinał, w którym uległa późniejszej triumftorce Simonie Halep. Równie daleko zaszła w wielkoszlemowym French Open, m.in. rewanżując się Rumunce.
Wimbledon i US Open zakończyła na drugiej rundzie, a na igrzyskach olimpijskich przegrała w trzecim meczu ze zdobywczynią srebrnego medalu Angelique Kerber.
Zakończyła rok na 21. miejscu, co jest wynikiem porównywalnym z poprzednimi trzema latami. W deblu wygrała kilka meczów, zajmując 124. pozycję w rankingu.
Podczas styczniowych turniejów w swoim rodzinnym kraju nie wygrała ani jednego meczu. W lutym doszła do ćwierćfinału w Tajpej i Dosze, a w Dubaju odniosła jedno zwycięstwo. W marcu po porażce w drugiej rundzie w Indian Wells doszła do czwartej rundy w Miami, gdzie była bliska zwycięstwa z Simoną Halep.
Tenisistka mieszka w Gold Coast. Jest córką Dianne i Tony’ego Stosur. Ma dwóch braci, Daniela i Dominica. Jej hobby to muzyka i zakupy. 16 czerwca 2020 jej partnerka urodziła córeczkę, Genevieve[7].
W, wygrany turniej
F, przegrana w finale
SF, przegrana w półfinale
QF, przegrana w ćwierćfinale
xR, przegrana w x rundzie
Qx, przegrana w x rundzie kwalifikacji
A, brak startu
NH, turniej nie odbył się
Turniej | 2000 | 2001 | 2002 | 2003 | 2004 | 2005 | 2006 | 2007 | 2008 | 2009 | 2010 | 2011 | 2012 | 2013 | 2014 | 2015 | 2016 | 2017 | 2018 | 2019 | 2020 | 2021 | 2022 | Tytuły | Z–P | |
---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
Australian Open | Q1 | Q1 | 1R | 3R | 2R | 1R | 4R | 2R | A | 3R | 4R | 3R | 1R | 2R | 3R | 2R | 1R | 1R | 1R | 1R | 1R | 2R | 2R | 0 / 20 | 20 – 20 | |
French Open | A | A | A | Q1 | 1R | 2R | 1R | 3R | 2R | SF | F | 3R | SF | 3R | 4R | 3R | SF | 4R | 3R | 2R | A | A | A | 0 / 16 | 40 – 16 | |
Wimbledon | A | A | A | 1R | 1R | 1R | 2R | 2R | 2R | 3R | 1R | 1R | 2R | 3R | 1R | 3R | 2R | A | 1R | 1R | NH | 1R | A | 0 / 17 | 11 – 17 | |
US Open | A | A | A | Q2 | 2R | 1R | 1R | 1R | 1R | 2R | QF | W | QF | 1R | 2R | 4R | 2R | A | 1R | 1R | A | 1R | A | 1 / 16 | 22 – 15 | |
Ranking na koniec roku | 682 | 271 | 265 | 153 | 65 | 46 | 29 | 47 | 52 | 13 | 6 | 6 | 9 | 18 | 23 | 27 | 21 | 41 | 72 | 96 | 112 | 378 | 539 | 1 / 69 | 93 – 68 |
Turniej | 2000 | 2001 | 2002 | 2003 | 2004 | 2005 | 2006 | 2007 | 2008 | 2009 | 2010 | 2011 | 2012 | 2013 | 2014 | 2015 | 2016 | 2017 | 2018 | 2019 | 2020 | 2021 | 2022 | 2023 | Tytuły | Z–P | |
---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
Australian Open | A | A | 1R | 1R | 2R | 2R | F | SF | A | 3R | 1R | A | A | 2R | 2R | 3R | 2R | 2R | A | W | 1R | 1R | 2R | 1R | 1 / 18 | 26 – 17 | |
French Open | A | A | A | A | 3R | 3R | W | SF | 3R | 3R | 3R | A | 1R | 3R | 1R | 3R | 1R | 1R | 2R | QF | A | A | 3R | A | 1 / 16 | 30 – 15 | |
Wimbledon | A | A | A | 2R | 2R | SF | 3R | SF | F | F | 3R | F | 2R | 1R | 3R | 2R | A | A | 1R | 2R | NH | 1R | 1R | A | 0 / 17 | 34 – 17 | |
US Open | A | A | A | 2R | 3R | W | SF | 3R | F | SF | A | 1R | A | 2R | A | 1R | 2R | A | SF | 1R | A | W | 1R | A | 2 / 15 | 36 – 13 | |
Ranking na koniec roku | 292 | 292 | 131 | 141 | 53 | 2 | 1 | 5 | 14 | 7 | 35 | 33 | 107 | 47 | 67 | 62 | 124 | 98 | 69 | 12 | 31 | 16 | 113 | – | 4 / 66 | 126 – 62 |
Turniej | 2000 | 2001 | 2002 | 2003 | 2004 | 2005 | 2006 | 2007 | 2008 | 2009 | 2010 | 2011 | 2012 | 2013 | 2014 | 2015 | 2016 | 2017 | 2018 | 2019 | 2020 | 2021 | 2022 | 2023 | Tytuły | Z–P | |
---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
Australian Open | A | A | 1R | A | A | W | SF | QF | A | A | A | A | A | 1R | A | A | 2R | SF | 2R | 2R | 2R | F | 2R | 1R | 1 / 13 | 22 – 12 | |
French Open | A | A | A | A | A | SF | A | A | A | A | A | A | A | A | A | A | A | A | A | A | NH | A | QF | A | 0 / 2 | 5 – 2 | |
Wimbledon | A | A | A | A | A | QF | QF | 3R | W | QF | 3R | 1R | A | A | W | A | 1R | A | 1R | 1R | NH | 2R | F | A | 2 / 13 | 23 – 10 | |
US Open | A | A | A | A | A | QF | 1R | A | 2R | A | A | A | A | A | A | A | A | A | A | SF | NH | 1R | QF | A | 0 / 6 | 8 – 6 | |
3 / 34 | 58 – 30 |
Legenda | |
---|---|
Wielki Szlem | |
Igrzyska olimpijskie | |
WTA Tour Championships | |
WTA Tournament of Champions | |
1988 – 2008 | |
Kategoria I | |
Kategoria II | |
Kategoria III | |
Kategoria IV | |
Kategoria V | |
2009 – 2020 | |
WTA Premier Mandatory | |
WTA Premier 5 | |
WTA Premier | |
WTA International Series | |
WTA 125K series (2012–2020) | |
od 2021 | |
WTA 1000 (obowiązkowe) | |
WTA 1000 (nieobowiązkowe) | |
WTA 500 | |
WTA 250 | |
WTA 125 |
Końcowy wynik | Nr | Data | Turniej | Nawierzchnia | Przeciwniczka | Wynik finału |
---|---|---|---|---|---|---|
Finalistka | 1. | 8 stycznia 2005 | Gold Coast | Twarda | ![]() |
6:1, 3:6, 5:7 |
Finalistka | 2. | 15 stycznia 2005 | Sydney | Twarda | ![]() |
7:6(5), 4:6, 5:7 |
Finalistka | 3. | 14 maja 2006 | Praga | Ceglana | ![]() |
6:4, 2:6, 1:6 |
Finalistka | 4. | 28 września 2008 | Seul | Twarda | ![]() |
6:2, 1:6, 4:6 |
Finalistka | 5. | 9 sierpnia 2009 | Los Angeles | Twarda | ![]() |
4:6, 3:6 |
Zwyciężczyni | 1. | 18 października 2009 | Osaka | Twarda | ![]() |
7:5, 6:1 |
Zwyciężczyni | 2. | 18 kwietnia 2010 | Charleston | Ceglana | ![]() |
6:0, 6:3 |
Finalistka | 6. | 2 maja 2010 | Stuttgart | Ceglana (hala) | ![]() |
4:6, 6:2, 1:6 |
Finalistka | 7. | 5 czerwca 2010 | French Open | Ceglana | ![]() |
4:6, 6:7(2) |
Finalistka | 8. | 15 maja 2011 | Rzym | Ceglana | ![]() |
2:6, 4:6 |
Finalistka | 9. | 14 sierpnia 2011 | Toronto | Twarda | ![]() |
4:6, 2:6 |
Zwyciężczyni | 3. | 11 września 2011 | US Open | Twarda | ![]() |
6:2, 6:3 |
Finalistka | 10. | 16 października 2011 | Osaka | Twarda | ![]() |
3:6, 1:6 |
Finalistka | 11. | 19 lutego 2012 | Doha | Twarda | ![]() |
1:6, 2:6 |
Finalistka | 12. | 21 października 2012 | Moskwa | Twarda (hala) | ![]() |
2:6, 6:4, 5:7 |
Zwyciężczyni | 4. | 4 sierpnia 2013 | Carlsbad | Twarda | ![]() |
6:2, 6:3 |
Zwyciężczyni | 5. | 13 października 2013 | Osaka | Twarda | ![]() |
3:6, 7:5, 6:2 |
Finalistka | 13. | 20 października 2013 | Moskwa | Twarda (hala) | ![]() |
6:7(1), 2:6 |
Finalistka | 14. | 3 listopada 2013 | Sofia | Twarda (hala) | ![]() |
6:2, 2:6, 2:6 |
Zwyciężczyni | 6. | 12 października 2014 | Osaka | Twarda | ![]() |
7:6(7), 6:3 |
Zwyciężczyni | 7. | 23 maja 2015 | Strasburg | Ceglana | ![]() |
3:6, 6:2, 6:3 |
Zwyciężczyni | 8. | 26 lipca 2015 | Bad Gastein | Ceglana | ![]() |
3:6, 7:6(3), 6:2 |
Finalistka | 15. | 30 kwietnia 2016 | Praga | Ceglana | ![]() |
6:3, 1:6, 4:6 |
Zwyciężczyni | 9. | 27 maja 2017 | Strasburg | Ceglana | ![]() |
5:7, 6:4, 6:3 |
Finalistka | 16. | 21 września 2019 | Kanton | Twarda | ![]() |
7:6(4), 4:6, 2:6 |
Końcowy wynik | Nr | Data | Turniej | Nawierzchnia | Partnerka | Przeciwniczki | Wynik finału |
---|---|---|---|---|---|---|---|
Finalistka | 1. | 7 listopada 2004 | Québec | Twarda (hala) | ![]() |
![]() ![]() |
5:7, 5:7 |
Zwyciężczyni | 1. | 15 stycznia 2005 | Sydney | Twarda | ![]() |
![]() ![]() |
walkower |
Zwyciężczyni | 2. | 10 kwietnia 2005 | Amelia Island | Ceglana | ![]() |
![]() ![]() |
6:4, 6:2 |
Zwyciężczyni | 3. | 27 sierpnia 2005 | New Haven | Twarda | ![]() |
![]() ![]() |
6:2, 6:7(6), 6:1 |
Zwyciężczyni | 4. | 10 września 2005 | US Open | Twarda | ![]() |
![]() ![]() |
6:2, 5:7, 6:3 |
Zwyciężczyni | 5. | 2 października 2005 | Luksemburg | Twarda (hala) | ![]() |
![]() ![]() |
7:5, 6:1 |
Zwyciężczyni | 6. | 16 października 2005 | Moskwa | Dywanowa (hala) | ![]() |
![]() ![]() |
6:2, 6:4 |
Finalistka | 2. | 6 listopada 2005 | Filadelfia | Twarda (hala) | ![]() |
![]() ![]() |
4:6, 6:7(4) |
Zwyciężczyni | 7. | 13 listopada 2005 | Los Angeles | Twarda (hala) | ![]() |
![]() ![]() |
6:7(7), 7:5, 6:4 |
Finalistka | 3. | 27 stycznia 2006 | Australian Open | Twarda | ![]() |
![]() ![]() |
6:2, 6:7(7), 3:6 |
Zwyciężczyni | 8. | 6 lutego 2006 | Tokio | Dywanowa (hala) | ![]() |
![]() ![]() |
6:2, 6:1 |
Zwyciężczyni | 9. | 25 lutego 2006 | Memphis | Twarda (hala) | ![]() |
![]() ![]() |
7:6(2), 6:3 |
Zwyciężczyni | 10. | 18 marca 2006 | Indian Wells | Twarda | ![]() |
![]() ![]() |
6:2, 7:5 |
Zwyciężczyni | 11. | 1 kwietnia 2006 | Miami | Twarda | ![]() |
![]() ![]() |
6:4, 7:5 |
Zwyciężczyni | 12. | 16 kwietnia 2006 | Charleston | Ceglana | ![]() |
![]() ![]() |
3:6, 6:1, 6:1 |
Zwyciężczyni | 13. | 10 czerwca 2006 | French Open | Ceglana | ![]() |
![]() ![]() |
6:3, 6:2 |
Finalistka | 4. | 26 sierpnia 2006 | New Haven | Twarda | ![]() |
![]() ![]() |
4:6, 2:6 |
Zwyciężczyni | 14. | 8 października 2006 | Stuttgart | Ceglana (hala) | ![]() |
![]() ![]() |
6:3, 6:4 |
Zwyciężczyni | 15. | 29 października 2006 | Linz | Twarda (hala) | ![]() |
![]() ![]() |
6:3, 6:0 |
Zwyciężczyni | 16. | 5 listopada 2006 | Hasselt | Dywanowa (hala) | ![]() |
![]() ![]() |
6:2, 6:3 |
Zwyciężczyni | 17. | 12 listopada 2006 | Madryt | Twarda (hala) | ![]() |
![]() ![]() |
3:6, 6:3, 6:3 |
Zwyciężczyni | 18. | 4 lutego 2007 | Tokio | Dywanowa (hala) | ![]() |
![]() ![]() |
7:6(6), 3:6, 7:5 |
Zwyciężczyni | 19. | 17 marca 2007 | Indian Wells | Twarda | ![]() |
![]() ![]() |
6:3, 7:5 |
Zwyciężczyni | 20. | 3 kwietnia 2007 | Miami | Twarda | ![]() |
![]() ![]() |
6:4, 3:6, 10–2 |
Zwyciężczyni | 21. | 7 maja 2007 | Berlin | Ceglana | ![]() |
![]() ![]() |
6:3, 6:4 |
Zwyciężczyni | 22. | 23 czerwca 2007 | Eastbourne | Trawiasta | ![]() |
![]() ![]() |
6:7(5), 6:4, 6:3 |
Finalistka | 5. | 5 lipca 2008 | Wimbledon | Trawiasta | ![]() |
![]() ![]() |
2:6, 2:6 |
Finalistka | 6. | 7 września 2008 | US Open | Twarda | ![]() |
![]() ![]() |
3:6, 6:7(6) |
Finalistka | 7. | 21 września 2008 | Tokio | Twarda | ![]() |
![]() ![]() |
1:6, 4:6 |
Finalistka | 8. | 20 czerwca 2009 | Eastbourne | Trawiasta | ![]() |
![]() ![]() |
4:6, 3:6 |
Finalistka | 9. | 4 lipca 2009 | Wimbledon | Trawiasta | ![]() |
![]() ![]() |
6:7(4), 4:6 |
Finalistka | 10. | 23 sierpnia 2009 | Toronto | Twarda | ![]() |
![]() ![]() |
6:2, 5:7, 9–11 |
Finalistka | 11. | 20 marca 2010 | Indian Wells | Twarda | ![]() |
![]() ![]() |
4:6, 6:2, 5–10 |
Finalistka | 12. | 4 kwietnia 2010 | Miami | Twarda | ![]() |
![]() ![]() |
3:6, 6:4, 7–10 |
Zwyciężczyni | 23. | 24 kwietnia 2011 | Stuttgart | Ceglana (hala) | ![]() |
![]() ![]() |
6:1, 7:6(5) |
Finalistka | 13. | 2 lipca 2011 | Wimbledon | Trawiasta | ![]() |
![]() ![]() |
3:6, 1:6 |
Finalistka | 14. | 13 października 2013 | Osaka | Twarda | ![]() |
![]() ![]() |
4:6, 3:6 |
Zwyciężczyni | 24. | 20 października 2013 | Moskwa | Twarda (hala) | ![]() |
![]() ![]() |
6:1, 1:6, 10–8 |
Zwyciężczyni | 25. | 14 października 2018 | Hongkong | Twarda | ![]() |
![]() ![]() |
6:4, 6:4 |
Zwyciężczyni | 26. | 25 stycznia 2019 | Australian Open | Twarda | ![]() |
![]() ![]() |
6:3, 6:4 |
Finalistka | 15. | 31 marca 2019 | Miami | Twarda | ![]() |
![]() ![]() |
6:7(5), 2:6 |
Zwyciężczyni | 27. | 21 sierpnia 2021 | Cincinnati | Twarda | ![]() |
![]() ![]() |
7:5, 6:3 |
Zwyciężczyni | 28. | 12 września 2021 | US Open | Twarda | ![]() |
![]() ![]() |
6:3, 3:6, 6:3 |
Końcowy wynik | Nr | Data | Turniej | Nawierzchnia | Partner | Przeciwnicy | Wynik finału |
---|---|---|---|---|---|---|---|
Zwyciężczyni | 1. | 30 stycznia 2005 | Australian Open | Twarda | ![]() |
![]() ![]() |
6:2, 2:6, 10–6 |
Zwyciężczyni | 2. | 6 lipca 2008 | Wimbledon | Trawiasta | ![]() |
![]() ![]() |
7:5, 6:4 |
Zwyciężczyni | 3. | 6 lipca 2014 | Wimbledon | Trawiasta | ![]() |
![]() ![]() |
6:4, 6:2 |
Finalistka | 1. | 20 lutego 2021 | Australian Open | Twarda | ![]() |
![]() ![]() |
1:6, 4:6 |
Finalistka | 2. | 7 lipca 2022 | Wimbledon | Trawiasta | ![]() |
![]() ![]() |
4:6, 3:6 |
Rok | Rezultat | Przeciwniczka | Wynik |
2010 | Półfinał | ![]() | 6:7(3), 1:6 |
2011 | Półfinał | ![]() | 7:5, 3:6, 3:6 |
2012 | Faza grupowa | ![]() ![]() | 3:6, 6:2, 0:6 0:6, 3:6 |
Rok | Rezultat | Partnerka | Przeciwniczki | Wynik |
2005 | Zwycięstwo | ![]() | ![]() ![]() | 6:7(7), 7:5, 6:4 |
2006 | Zwycięstwo | ![]() | ![]() ![]() | 3:6, 6:3, 6:3 |
2009 | Półfinał | ![]() | ![]() ![]() | 6:3, 6:7(3), 8–10 |
2019 | Półfinał | ![]() | ![]() ![]() | 6:1, 4:6, 8–10 |
2021 | Faza grupowa | ![]() | ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() | 2:6, 2:6 7:6(10), 6:7(4), 5–10 4:6, 6:3, 10–7 |
Rok | Rezultat | Przeciwniczka | Wynik |
2009 | Faza grupowa | ![]() ![]() | 6:2, 3:6, 6:1 6:7(4), 5:7 |
2013 | Finał | ![]() | 6:2, 2:6, 2:6 |
2016 | Faza grupowa | ![]() ![]() | 4:6, 2:6 4:6, 3:6 |
Runda | Przeciwniczka | Wynik |
---|---|---|
Letnie Igrzyska Olimpijskie w Atenach 2004, reprezentując państwo ![]() | ||
I runda | ![]() |
2:6, 7:5, 0:6 |
Letnie Igrzyska Olimpijskie w Pekinie 2008, reprezentując państwo ![]() | ||
I runda | ![]() |
6:3, 6:2 |
II runda | ![]() |
2:6, 0:6 |
Letnie Igrzyska Olimpijskie w Londynie 2012, reprezentując państwo ![]() | ||
I runda | ![]() |
6:3, 5:7, 8:10 |
Letnie Igrzyska Olimpijskie w Rio de Janeiro 2016, reprezentując państwo ![]() | ||
I runda | ![]() |
1:6, 6:3, 6:2 |
II runda | ![]() |
6:3, 6:4 |
III runda | ![]() |
0:6, 5:7 |
Letnie Igrzyska Olimpijskie w Tokio 2020, reprezentując państwo ![]() | ||
I runda | ![]() |
4:6, 2:6 |
Runda | Partner | Przeciwnicy | Wynik |
---|---|---|---|
Letnie Igrzyska Olimpijskie w Londynie 2012, reprezentując państwo ![]() | |||
I runda | ![]() |
![]() |
5:7, 3:6 |
Ćwierćfinał | ![]() |
3:6, 6:3, 10–7 | |
Letnie Igrzyska Olimpijskie w Rio de Janeiro 2016, reprezentując państwo ![]() | |||
I runda | ![]() |
![]() |
5:7, 4:6 |
Seamless Wikipedia browsing. On steroids.
Every time you click a link to Wikipedia, Wiktionary or Wikiquote in your browser's search results, it will show the modern Wikiwand interface.
Wikiwand extension is a five stars, simple, with minimum permission required to keep your browsing private, safe and transparent.