Po studiach wrócił do Łodzi, aby tu tworzyć i aktywnie uczestniczyć w życiu artystycznym łódzkiego środowiska plastycznego. Bierze udział w wystawach organizowanych przez Związek Polskich Artystów Plastyków, ofiarowuje swoje prace na aukcje na cele charytatywne, m.in. na rzecz Centrum Zdrowia Dziecka, Zamku Królewskiego w Warszawie, „Solidarności”, dzieci niepełnosprawnych, Szkoły Podstawowej nr 158 w Łodzi na Sikawie. Dla Technikum Elektronicznego w Łodzi wykonuje projekt i tablicę pamiątkową związaną z patronem.
Jego twórczość obejmuje malarstwo sztalugowe i monumentalne malarstwo ścienne.
Twórczość Mieczysława Saara jest niezwykle różnorodna i obejmuje wszystkie znane gatunki malarstwa, ale dominującym jest olejne malarstwosztalugowe i temperowemalarstwo ścienne. Powstały też małoformatowe fantastyczne kompozycje wykonane tuszem, liczne projekty polichromii, wyposażenia wnętrz, sprzętów i dekoracji okolicznościowych.
Malarstwo sztalugowe
Pejzaże świadczą o nieustannym zachwycie artysty naturą i jego wielkiej wrażliwości na jej zmienne piękno. Tematyka pejzaży niezwykle bogata: góry, morze, stawy i rzeki, lasy, miasta widziane z oddali, ich budowle, fragmenty zabudowy ulic. Są wśród nich widoki polskich miast i wsi oraz miejsc odwiedzanych w podróżach (m.in. Wenecja, Konstantynopol). Portrety przedstawiają różnorodne warianty kompozycyjne i różnorodne formy. Zwykle jednopostaciowe, ale zdarzają się też podwójne – małżeństw lub rodzeństwa. Kompozycje figuralne (przedstawiające figury, postacie) nawiązują do ulubionych utworów artysty, czego przykładem jest Chór żydowskich niewolników z opery Giuseppe Verdiego „Nabucco” oraz Ojciec zadżumionych według Juliusza Słowackiego. Nie brak też nawiązań do historii, głównie w scenach batalistycznych (tematy z historii Polski oraz kościoła pojawiają się także w malarstwie ściennym o tematyce sakralnej). Martwe natury ukazują głównie kompozycje kwiatowe, przeważnie w wazonach, a także kompozycje różnych przedmiotów. Nieobca jest Mieczysławowi Saarowi tematyka animalistyczna (dotycząca zwierząt, przedstawiająca zwierzęta). Malował żubry w lesie, bociani sejm o świcie, wielokrotnie konie i swoje ukochane psy. Powstała też seria obrazów przedstawiających zabytkowe wnętrza gdańskie i dworki polskie.
Obrazy sztalugowe głównie na płótnie. Dominuje w nich technika olejna, rzadko podmalowywanie temperą. Laserunki używane sporadycznie, czasem barwne grunty. Artysta kilkakrotnie posługiwał się techniką kolażu. W dużych kompozycjach metaforycznych z lat 70. wieku XX, wykorzystany został efekt płynącej olejnej farby oraz malowania na mokrym podłożu. Kilka prac powstało przy użyciu szpachli.
Malowidła ścienne w większości w technice temperowej, czasem z dodatkiem farb akrylowych. W nielicznych przypadkach zastosowana została technika fresku prawdziwego.
Okresy i tendencje w twórczości
okresy w malarstwie sztalugowym:
okres poszukiwań, w czasie studiów i bezpośrednio po ich ukończeniu, widoczne wpływy Matejki i Rembrandta, malarstwo czarnego konturu, poszukiwania zmierzające w kierunku surrealizmu, fantastyki
okres szarooliwkowych pejzaży o stonowanych chłodnych zieleniach, lata 60. wieku XX i później, poszukiwanie harmonii barwnej
okres impresjonizujący, koniec lat 60. wieku XX do połowy lat 70. wieku XX
okres metafory i eksperymentów formalnych, lata 70. wieku XX
okres poszukiwania czystej barwy, od końca lat 70. wieku XX
okres doskonalenia warsztatu malarskiego, lata 80. wieku XX do połowy lat 90. wieku XX, artystyczne środki malarskie podporządkowane wyrażaniu zachwytu nad pięknem przyrody
okres kształtów realnych oraz powrót do kompozycji metaforycznych
okres „biały”, rok 2003, dominacja w pejzażach gamy barw ciepłych, rozbielonych
- malowidła w lewej części kościoła: symbole ewangelistów, postacie świętych, na ścianie obraz Chrzest Polski (z portretami osób mieszkających w parafii, m.in. ówczesnego proboszcza, wikarego, organisty),
- w kaplicy Matki Bożej Ostrobramskiej: na suficie Koronacja Najświętszej Maryi Panny, ponadto złocenia i renowacja ołtarza oraz obrazu Matki Bożej Ostrobramskiej,
w latach 1994-1995:
- w prezbiterium: na ścianie malowidło Zesłanie Ducha Świętego (częściowo uwzględniono wcześniejszą kompozycję), ornamenty na stropie, odkrycie i przywrócenie pierwotnej polichromii w kopule, ornamenty na łukach, girlandy pod gzymsem, domalowanie witraży w trzech ślepych oknach (na wzór witraży istniejących w prezbiterium),
- projekt wielkich drzwi centralnych z symbolami starochrześcijańskimi oraz drzwi bocznych z kasetonami i rozetami (troje drzwi wg tych projektów wykonano w drewnie w Miejscu Piastowym k. Krosna, a w miedzi w Tarnowie),
- na ścianie tęczowej: Św. Franciszek i Św. Teresa;
- w nawie głównej na stropie: nowa organizacja podziału stropu, wydzielony poprzez ornament plafon przedstawiający Męczeństwo św. Andrzeja (zachowany został dawny temat i częściowo układ kompozycyjny), w medalionach postacie czterech ewangelistów, ornamenty obok ramy okalającej św. Andrzeja;
- w nawie: na stropie plafon Ukrzyżowanie oraz postacie świętych i ornamenty, na ścianie Chrystus wśród dzieci i Zmartwychwstanie;
- w prezbiterium na ścianach: Chrystus uciszający burzę na morzu, Kazanie Chrystusa na górze Synaj (na dole po lewej stronie autoportret artysty), dwie postacie świętych;
- w prezbiterium: wielki obraz w półkopule Matka Boża wśród świętych polskich i kościoła powszechnego, a wśród świętych m.in. św. Jacek, św. Jadwiga Śląska, św. Krzysztof, Urszula Ledóchowska, w dole obrazu pejzaż z kościołem w Konstantynowie (malowidło przedstawia ponad 60 postaci i ma powierzchnię ok. 60 m²);
- w scenie dolnej: Wprowadzenie kopii Obrazu Matki Bożej Jasnogórskiej do kościoła Dobrego Pasterza w Łodzi w roku 1975 (wśród przedstawionych postaci m.in. autoportret artysty i członków jego rodziny);
Projekty dwu ołtarzy bocznych oraz schodów wejściowych,
- w nawie głównej na stropie plafon wydzielony ornamentami, z obrazami: Pokłon Trzech Króli oraz Boże Narodzenie (malowidła nawiązujące do pierwotnych, źle zachowanych pod warstwą wtórną);
O twórczości Mieczysława Saara powstał film, z cyklu „Mój świat”, w reżyserii Jadwigi Wileńskiej[5]. Stanowi on relację i refleksję na temat twórczości artysty. Prezentuje jego wypowiedzi dotyczące sztuki i drogi życiowej. Ukazuje charakter człowieka i jego dorobek. Film powstał za życia artysty i z jego udziałem.
W roku 2004, obchody pięćdziesiątej rocznicy pracy twórczej Mieczysława Saara, uświetniły dwie duże wystawy[6]. Pierwsza miała miejsce w Galerii Sztuki "Wozownia" w Toruniu (30 stycznia-15 lutego), a druga w Muzeum Historii Miasta Łodzi przy ul. Ogrodowej (01-18 kwietnia).
Mieczysław Saar pochowany został 23 października 2015 roku na cmentarzu w Mileszkach[1][2].
To ciepły, jasny, słoneczny świat śródziemnomorski, powiew wielkiej sztuki włoskiego renesansu. I to nie dlatego, że ślicznie wyrysowane arkady, kolumny, kapitele, przypominają architekturę Florencji z najlepszego okresu (Ospedale degli Innocenti, ale także dziedziniec Laurany w Urbino czy Cancelleria w Rzymie!). Ale przede wszystkim dlatego, że całość jest taka słoneczna, pełna umiaru, harmonijna, podnosząca na duchu. A przy tym z przyjemnością i zaskoczeniem cieszyłem się umiejętnością artysty. Jakże świetnie, z przenikliwym znawstwem, wykreślona jest perspektywa, jakże znakomicie została skonstruowana przestrzeń, jakże piękny jest, po lewej stronie widoczny, pejzaż Ziemi Świętej. I ta stara, zapomniana już, umiejętność złudy materiału - krągłość kolumn, marmur posadzki, lśnienia na wypolerowanej powierzchni. Zwłaszcza posadzka - z refleksami światła, cieniami, i szklistą, gładką powierzchnią, przy idealnym wykreśleniu zbiegów perspektywicznych. Że też jeszcze ktoś to wszystko umie w naszym XX wieku, który odwrócił się od wspaniałej, wielkiej tradycji! A także piękna umiejętność budowy pędzlem draperii - to co Maratta stawiał najwyżej, jako umiejętność zależną wyłącznie od talentu i wyobraźni. Jako tło dla Starca pierwszego z lewej Mieczysław Saar zawiesił ciężką, złotolitą, zapewne turecką tkaninę, świetnie oddając jej fałdy, lśnienie światła na złotym wzorze, grę cienia. W pofałdowane draperie ubiera też Apostołów. Draperie to prawdziwe, przekonujące, jakże naturalne i trafne. Że też jeszcze ktoś żyjący wśród nas umie zastosować cały ten spadek po sztuce renesansu i baroku! A na dodatek artysta, świetnie rysując i wypełniając kolorem - unika we wszystkim przesady. Jego sztuka jest harmonijna, świetlista i powściągliwa, zarówno w gestach, jak i w kolorze. Znakomita to dekoracja, swoją doskonałością świetnie towarzysząca absolutnej Doskonałości w tabernakulum.
Kościół Zesłania Ducha Świętego w Łodzi ul. Piotrkowska 2/2a. W prezbiterium na ścianie malowidło Zesłanie Ducha Świętego oraz ornamenty na stropie i na łukach, girlandy pod gzymsem, domalowanie witraży w ślepych oknach.
Kościół Zesłania Ducha Świętego w Łodzi ul. Piotrkowska 2/2a. W głębi, jakościowo dobrze widoczna polichromia na ścianie i na stropie prezbiterium: na ścianie malowidło Zesłanie Ducha Świętego, girlandy pod gzymsem, ornamenty na stropie i na łukach, fragmenty domalowanych witraży.
Kościół Dobrego Pasterza w Łodzi ul. Pasterska 12/14. Na ścianie tęczowej wielofiguralna kompozycja, m.in. Chrystus rozmawiający z faryzeuszami i uzdrawiający niewidomego, Męczeńska śmierć św. Wojciecha patrona Polski, Św. Helena i odnalezienie Krzyża Świętego, Chrzest Polski w 966 roku.
Kościół św. Jana Chrzciciela w Buczku. Widoczny fragment stropu kasetonowego, a pod stropem fryz z ornamentu roślinnego. Po prawej stronie, nad łukiem do kaplicy bocznej, malowidło przedstawiające polskich świętych. Malowidło o tej samej tematyce, po stronie przeciwnej.
Mieczysław Saar. Malarstwo. Monografia wydana z okazji 50-lecia pracy twórczej.Alicja Saar-Kozłowska (oprac.).Toruń:Toruńska Oficyna Wydawnicza,2004. ISBN83-917354-3-5. Brak numerów stron w książce