Loading AI tools
Rodzaj Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej przeznaczony do działań wodnych Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Marynarka Wojenna (MW) – jeden z pięciu rodzajów Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, obok Wojsk Lądowych, Sił Powietrznych, Wojsk Specjalnych i Wojsk Obrony Terytorialnej.
![]() |
Ten artykuł od 2016-10 zawiera treści, przy których brakuje odnośników do źródeł. |
![]() Orzeł Marynarki Wojennej | |
Państwo | |
---|---|
Siły zbrojne | |
Nazwa skrócona |
MW |
Data utworzenia |
24 marca 1568 (Komisja Morska) |
Prefiks |
ORP |
Bandera | |
Proporzec | |
Liczebność |
6 950 (02.2022)[1] |
Marynarka Wojenna przeznaczona jest do obrony interesów państwa na polskich obszarach morskich, morskiej obrony wybrzeża oraz udziału w lądowej obronie wybrzeża we współdziałaniu z innymi rodzajami sił zbrojnych w ramach strategicznej operacji obronnej. Na podstawie umów międzynarodowych, Marynarka Wojenna zobowiązana jest do utrzymywania zdolności do realizacji zadań związanych z zapewnieniem bezpieczeństwa zarówno w obszarze Morza Bałtyckiego, jak i poza nim. Podstawowym zadaniem Marynarki Wojennej jest obrona i utrzymanie morskich linii komunikacyjnych państwa podczas kryzysu i wojny oraz niedopuszczenie do blokady morskiej kraju. W czasie pokoju Marynarka Wojenna wspiera działania Straży Granicznej w obszarze morskich wód terytorialnych i wyłącznej strefy ekonomicznej.
Trzon struktury Marynarki Wojennej tworzą flotylle okrętów, Brygada Lotnictwa Marynarki Wojennej, a także brzegowe jednostki wsparcia i zabezpieczenia działań oraz ośrodki szkolne.
Początek wojenno-morskiej obecności Polski datuje się na 1463, kiedy to zaimprowizowane oddziały elbląsko-gdańskie pokonały flotę krzyżacką w bitwie na Zalewie Wiślanym. W 1561, w odpowiedzi na manifest królewski powstała zorganizowana flota kaperska, zwana także flotą strażników morza. Podjęto też wtedy budowę pierwszego polskiego okrętu – galeonu „Smok”. Od 1601 zaczęto budować pierwsze zawodowe siły morskie – królewską flotę wojenną, która prowadziła działania przeciwko Rosjanom i Szwedom. Największym i zarazem ostatnim zwycięstwem okrętów królewskich było pokonanie eskadry szwedzkiej w bitwie pod Oliwą.
Krótko po odzyskaniu niepodległości w 1918 rozpoczęto budowę Marynarki Wojennej. Zamieszczony w Monitorze Polskim nr 217 z dnia 30 listopada 1918 roku podpisany przez Naczelnika Państwa Józefa Piłsudskiego rozkaz stwierdzał: „Z dniem 28 listopada 1918 roku [rocznica bitwy pod Oliwą] rozkazuję utworzyć Marynarkę Polską, mianując jednocześnie pułkownika marynarki Bogumiła Nowotnego Szefem Sekcji Marynarki Wojennej przy Ministerstwie Spraw Wojskowych”.
W latach 20 XX w. trzon floty stanowiły poniemieckie trałowce i torpedowce. W trakcie wojny polsko-bolszewickiej marynarze uczestniczyli w działaniach lądowych na froncie. Znaczący rozwój Marynarki Wojennej nastąpił dopiero w latach 30 XX w., kiedy do służby trafiły, zbudowane głównie za granicą, nowoczesne niszczyciele, okręty podwodne i okręty minowe (trałowce, stawiacz min) oraz wodnosamoloty rozpoznawcze.
Podczas kampanii wrześniowej w 1939 polska Obrona Wybrzeża nie miała szans nawiązania równorzędnej walki z przeważającym Wehrmachtem, w tym Kriegsmarine. Dlatego tuż przed wybuchem wojny trzon polskiej floty w postaci trzech niszczycieli wysłano do Wielkiej Brytanii, gdzie stały się zaczątkiem Marynarki Wojennej u boku aliantów zachodnich. Większość okrętów pozostających w Polsce została zatopiona, dwóm okrętom podwodnym udało się przedostać do Wielkiej Brytanii, a pozostałe internowały się w Szwecji. Marynarze broniący półwyspu Helskiego poddali się jako jeden z ostatnich punktów obrony w kraju.
Od chwili zajęcia całego kraju przez wojska Rzeszy Niemieckiej i ZSRR okręty Marynarki Wojennej stały się jedynym wolnym terytorium podbitego państwa polskiego. Dzięki nim, po zajęciu kraju przez wojska dwóch agresorów Polska jako państwo istniejące de iure nie przestała egzystować de facto, zgodnie z prawem międzynarodowym okręty wojenne są bowiem uznawane za cząstkę terytorium państwa, którego noszą banderę, i nie podlegają jurysdykcji żadnego innego państwa (handlowe statki tej jurysdykcji podlegają).
Od 1939 do 1947 roku Marynarka Wojenna funkcjonowała w ramach polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie, a jej skład opierał się na wydzierżawionych od Wielkiej Brytanii jednostkach, głównie niszczycielach i okrętach podwodnych. W tym czasie polskie okręty działały na Oceanie Atlantyckim oraz Morzu Śródziemnym, Północnym i Arktycznym, biorąc udział m.in. w konwojach atlantyckich i arktycznych oraz lądowaniu w Normandii.
Po II wojnie światowej do kraju powróciły jednostki pływające stanowiące własność Polski, jednak tworzona w powojennych realiach geopolitycznych Marynarka Wojenna rozwijała się w ścisłym powiązaniu ze Związkiem Radzieckim. Wszystkie istotne dla jej przyszłości decyzje podejmowane były w następstwie uzgodnień dokonywanych między Naczelnym Dowództwem WP a Naczelnym Dowództwem Armii Czerwonej[2]. Wyrazem powiązania, a nawet całkowitego uzależnienia od Moskwy organizowanej w tych warunkach Marynarki Wojennej była pierwsza obsada jej najważniejszych stanowisk. Na czele Marynarki Wojennej stanęli obywatele Związku Radzieckiego i oficerowie radzieccy kontradmirał Nikołaj Abramow – Dowódca Marynarki Wojennej, komandor Iwan Szylingowski – Szef Sztabu Głównego MW i komandor Józef Urbanowicz – Zastępca Dowódcy Marynarki Wojennej do spraw polityczno-wychowawczych. Podobnie wszystkie kierownicze stanowiska, włącznie z prokuraturą, sądem i wszechwładnym VIII Oddziałem Informacji Wojskowej, pełnili oficerowie radzieccy. Ogółem na siedem istniejących w 1945 roku etatów admiralskich tylko dwa powierzono Polakom, jednak oni byli pod nadzorem radzieckich przełożonych. Byli to komandor Jerzy Kłossowski (szef Oddziału MW przy MON) i komandor Adam Mohuczy (Zastępca Szefa Sztabu Głównego Marynarki Wojennej)[3].
Lata 50 XX w. były nasycone represjami okresu stalinowskiego. W sfingowanych procesach skazano bezpodstawnie stu pięćdziesięciu marynarzy, z czego ponad 20 zostało straconych (między innymi komandorzy Stanisław Mieszkowski, Jerzy Staniewicz, czy Zbigniew Przybyszewski za udział w rzekomym spisku komandorów). W więzieniu zmarł kontradmirał Adam Mohuczy, a wielu oficerom – w tym kontradmirałowi Włodzimierzowi Steyerowi, czy też komandor Bolesławowi Romanowskiemu i komandor porucznik Franciszkowi Dąbrowskiemu – zabroniono przebywania na wybrzeżu[4].
W czasach Układu Warszawskiego Marynarka Wojenna przygotowywała się do operacji desantowej na Półwyspie Jutlandzkim, w związku z czym masowo wcielano okręty desantowe, uzupełnione o rozbudowane siły lekkie w postaci kutrów torpedowych, rakietowych oraz trałowców. Do trzonu floty zaliczały się także niszczyciele i okręty podwodne oraz samoloty myśliwskie i śmigłowce zwalczania okrętów podwodnych. Kolejne generacje uzbrojenia stanowiły jednostki pływające i statki powietrzne radzieckiej lub polskiej produkcji.
Od początku ostatniej dekady XX wieku trwa degradacja Marynarki Wojennej. W związku ze zmianą doktryny obronnej niemal całkowicie wycofano środki desantowe i lekkie siły uderzeniowe oraz zlikwidowano lotnictwo uderzeniowe. Od 1992 do 1995 wybudowano 3 niedozbrojone korwety rakietowo-artyleryjskie, z których jedna, ORP „Grom”, dopiero w grudniu 2007 r. została wyposażona w pociski przeciwokrętowe. W latach 2000–2005 do służby wprowadzono przestarzałe okręty podarowane przez kraje NATO fregaty rakietowe (Stany Zjednoczone) i okręty podwodne (Norwegia), które zastąpiły radzieckie jednostki tej samej generacji. Okres III Rzeczypospolitej jest okresem stałej degradacji Marynarki Wojennej połączonej z utratą możliwości bojowych i wykonywania zadań operacyjnych[5]. Marynarka Wojenna od początku RP, lat 90 XX w. jest pominięta w zakresie priorytetów modernizacyjnych i finansowania, środki przeznaczane na MW są mniejsze niż na dużo mniej liczebne Wojska Specjalne[5]. Od czasu przyjęcia Polski do Organizacji Traktatu Północnoatlantyckiego do tylko licząc do 2013 roku zlikwidowano ponad 100 okrętów bojowych i pomocniczych (62%), zaś stan osobowy Marynarki Wojennej zmniejszono o 36% do ok. 11 tys. marynarzy.
Najważniejszymi działaniami Marynarki Wojennej po 1989 były operacje na rzecz interesu wojennego USA „Pustynna Burza” (1990–1991), „Iracka Wolność” (2002–2003) oraz „Aktywny Wysiłek” (2005–2006). W 2016 po raz pierwszy dowództwo okrętu MW powierzono kobiecie[6].
Podstawami prawnymi utworzenia powietrznego segmentu polskich Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej są Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej oraz akty prawne niższego rzędu, w tym przede wszystkim ustawa o obronie Ojczyzny z dnia 11 marca 2022 r. (Dz.U. z 2022 r. poz. 2305). Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o obronie Ojczyzny, w skład Sił Zbrojnych wchodzą jako ich rodzaje: Wojska Lądowe, Siły Powietrzne, Marynarka Wojenna, Wojska Specjalne oraz Wojska Obrony Terytorialnej, zaś na podstawie art. 20 ust. 1 oraz art. 21 ust. 1 tej samej ustawy, jednostkami wojskowymi i związkami organizacyjnymi należącymi wcześniej do Sił Powietrznych dowodzi Dowódca Generalny Rodzajów Sił Zbrojnych wraz z Dowódcą Operacyjnym Rodzajów Sił Zbrojnych. Przepis ten nie narusza jednak postanowień prawa w zakresie cywilnego zwierzchnictwa nad Siłami Zbrojnymi przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej, sprawowanego za pośrednictwem Ministra Obrony.
Z dniem 1 stycznia 2014 na podstawie ustawy o zmianie ustawy o urzędzie Ministra Obrony Narodowej oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2013 r. poz. 852) dowództwo uległo likwidacji, a jego zadania przejęło Dowództwo Generalne Rodzajów Sił Zbrojnych.
Marynarką Wojenną dowodził Dowódca Marynarki Wojennej, który wykonywał swoje zadania przy pomocy Dowództwa Marynarki Wojennej.
Okręt jest to jednostka pływająca należąca do Marynarki Wojennej, nosząca należną jej banderę Marynarki Wojennej, dowodzona przez oficera Marynarki Wojennej wpisanego na listę oficerów, posiadająca załogę podlegającą dyscyplinie wojskowej[11].
Okręty Marynarki Wojennej podlegają wyłącznie władzom Rzeczypospolitej Polskiej i posiadają immunitet[11]. Poza wyjątkami wskazanymi w ratyfikowanych przez Rzeczpospolitą Polską przepisach prawa międzynarodowego organy obcego państwa nie mogą wykonywać w stosunku do okrętów aktów władczych ani ingerować w ich życie wewnętrzne. Wszelkie próby ingerencji stosunku do okrętów powinny być zdecydowanie odparte, a w razie zagrożenia życia załogi, bądź siłowego naruszenia immunitetu przysługującego okrętowi należy postępować zgodnie z zasadami użycia siły (ang. „Rules Of Engagement”) oraz przepisami prawa międzynarodowego[11]. Wyjątek stanowi udział w składzie sił sojuszniczych, w stosunku do których obowiązują dokumenty sojusznicze, pod warunkiem, że nie są sprzeczne z przepisami narodowymi. Na obcych wodach wewnętrznych, morzach terytorialnych i w strefach ekonomicznych oraz w portach zagranicznych jednostki pływające MW zobowiązane są do przestrzegania przepisów lokalnych państwa nadbrzeżnego.
Zdjęcie | Nazwa | Typ | Numer | Wyporność [t] |
Służba od | Uwagi |
---|---|---|---|---|---|---|
Fregaty | ||||||
![]() |
ORP Gen. K. Pułaski ORP Gen. T. Kościuszko | Oliver Hazard Perry[12] | 272 273 |
3658 | 2000 2002 |
Okręty zostały przejęte od US Navy.
ORP Gen. K. Pułaski zwodowany w 1979. ORP Gen. T. Kościuszko zwodowany w 1978. Przeznaczony do zastąpienia przez zamówione fregaty projektu Miecznik[13] |
Korwety | ||||||
![]() |
ORP Kaszub | proj. 620[14] | 240 | 1090 | 1987 | Korweta zwalczania okrętów podwodnych. |
![]() |
ORP Ślązak | proj. 621M | 241 | 2200 | 2019 | Budowany pierwotnie jako korweta wielozadaniowa, ukończony jako korweta patrolowa. |
Małe okręty rakietowe | ||||||
ORP Orkan ORP Piorun ORP Grom | proj. 660M (Orkan)[15] | 421 422 423 |
369 | 1992 1994 1995 |
||
Okręty podwodne | ||||||
ORP Orzeł | proj. 877 Paltus (NATO: Kilo)[16] | 291 | 2460 nawodna
3180 podwodna |
1986 | ||
Niszczyciele min | ||||||
![]() |
ORP Kormoran ORP Albatros ORP Mewa | proj. 258 (Kormoran II) | 601 602 603 |
830 | 2017 2022 2023 |
Podpisano umowę na dostarczenie trzech kolejnych niszczycieli min typu Kormoran II (projektu 258) dla Marynarki Wojennej RP wraz z pakietami wsparcia logistycznego. Zamówione jednostki mają zostać dostarczone w latach 2026–2027[17]. |
Trałowce | ||||||
![]() |
ORP Gopło | proj. 207DM (Gopło)[18] | 630 | 225 | 1982 | |
ORP Gardno ORP Bukowo ORP Dąbie ORP Jamno ORP Mielno ORP Wicko ORP Resko ORP Sarbsko ORP Necko ORP Nakło ORP Drużno ORP Hańcza | projektu 207P (Gardno) | 631 632 633 634 635 636 637 638 639 640 641 642 |
216 | 1984 1985 1986 1986 1987 1987 1988 1988 1989 1990 1990 1991 | ||
ORP Mamry ORP Wigry ORP Śniardwy ORP Wdzydze | proj. 207M (Mamry)[19] | 643 644 645 646 |
216 | 1992 1993 1994 1994 | ||
Okręty transportowo-minowe | ||||||
![]() |
ORP Lublin ORP Gniezno ORP Kraków ORP Poznań ORP Toruń | proj. 767 (Lublin)[20] | 821 822 823 824 825 |
1745 | 1989 1990 1990 1991 1991 |
|
Kutry transportowe | ||||||
![]() |
KTr 851 KTr 852 KTr 853 |
proj. 716[21] | 851 852 853 |
176 | 1988 1991 1991 |
|
Okręty dowodzenia | ||||||
![]() |
ORP Kontradmirał Xawery Czernicki[22] | proj. 890 | 511 | 2390 | 2001 | Zwodowany w 1991 jako pływająca stacja demagnetyzacyjna.
W latach 2001–2008 okręt wsparcia logistycznego. Okręt przeszedł remont i modernizację w latach 2019–2021[23]. |
Zbiornikowce | ||||||
ORP Bałtyk[24] | proj. ZP-1200 | Z-1 | 3050 | 1991 | Wyremontowany i zmodernizowany w 2016 roku[25]. | |
Okręty rozpoznania radioelektronicznego | ||||||
![]() |
ORP Nawigator ORP Hydrograf | proj. 863 (Nawigator)[26] | 262 263 |
1675 | 1975 1976 | Przeznaczony do zastąpienia przez zamówione okręty projektu Delfin[27] |
Okręty ratownicze | ||||||
ORP Piast ORP Lech | proj. 570 (Piast)[28] | 281 282 |
1810 | 1974 1974 |
ORP Piast został wyremontowany w 2024 roku[29]. | |
![]() |
ORP Zbyszko ORP Maćko | proj. 5002 (Zbyszko)[30] | R-14 R-15 |
374 | 1991 1992 |
Oba zostały zmodernizowane w 2016 roku[31]. |
Okręty hydrograficzne | ||||||
ORP Heweliusz ORP Arctowski | proj. 874 (Heweliusz)[32] | 265 266 |
1145 | 1982 1982 |
ORP Arctowski został wyremontowany i zmodernizowany w 2022 roku[33]. | |
Okręty szkolne | ||||||
ORP Iskra | barkentyna proj. B79/II | 253 | 498 | 1982 | ||
![]() |
ORP Wodnik[34] | proj. 888 (Wodnik) | 251 | 1800 | 1976 | Wyremontowany i zmodernizowany w 2020 roku[35]. |
Okręty-muzeum | ||||||
ORP Błyskawica | Grom | H34 | 2782 | 1937 | W służbie liniowej do 1975, okręt-muzeum od 1976. |
Pomocnicza jednostka pływająca (PJP) w Marynarce Wojennej jest rodzajem okrętu nieuprawnionego do noszenia bandery wojennej i używania skrótu ORP przed nazwą, zazwyczaj pełniąca pomocniczą rolę w stosunku do okrętów bojowych. Okręty te noszą banderę PJP.
Zdjęcie | Nazwa | Typ | Wyporność (t) |
Służba od |
Uwagi |
---|---|---|---|---|---|
Holowniki | |||||
![]() |
H-11 Bolko[36] H-12 Semko[37] H-13 Przemko[38] H-1 Gniewko[39] H-2 Mieszko[40] H-3 Leszko[41] |
proj. B860 | 490 | 2020 2020 2021 2020 2020 2021 |
|
H-6[42] H-8[42] |
proj. H-960 | 332 | 1992 1993 |
||
H-4[43] H-5[43] H-7[43] |
proj. H-900/II | 218 | 1980 1981 1981 |
||
H-9[44] H-10[44] |
proj. B820 | 153 | 1993 | ||
Zbiornikowce | |||||
![]() |
Z-8[45] | proj. B-199 | 1225 | 1970 | |
Stacje demagnetyzacyjne | |||||
![]() |
SD-11[46] SD-13[46] |
proj. B208 | 595 | 1971 1972 |
|
Kutry | |||||
![]() |
K-4[47] K-10[47] |
proj. 4234 | 46,0 | 1989 | Kutry hydrograficzne[48]. |
![]() |
K-5 K-7 K-9 |
proj. 4142 | 45,0 | 1988 1988 1989 |
Kutry transportowo-pasażerskie. Przeznaczone do transportu ładunków i ludzi w portach i redach[49]. |
K-20 K-21 |
proj. KH-K | 12,25 | 1989 1990 |
Kutry holowniczo-komunikacyjne. Przeznaczone do obsługi pomostów pływających i prowadzenia prac holowniczych[50]. | |
Motorówki | |||||
MH-1 MH-2 MH-3 MH-4 |
Wildcat 40 | 18,5 | 2015 | Motorówki hydrograficzne[51]. | |
M-12 M-21 M-22 |
proj. M35/MW | 28,6 | 1983 1983 1984 |
Motorówki cumowniczne. Przeznaczone do prac manewrowych i holowniczych w portach[52]. | |
Poławiacz torped | |||||
![]() |
K-8[53] | typ Kormoran | 133 | 1971 | Przeznaczony do poławiania torped z wody[54]. |
Ponadto, Marynarka Wojenna posiada:
Zdjęcie | Nazwa | Pochodzenie | Liczba | Numery maszyn | Służba od | Uwagi |
---|---|---|---|---|---|---|
Samoloty | ||||||
![]() |
PZL M28B 1E Bryza | ![]() |
2 | 0404 0405 |
2001(1988) 2001(1988)[59] |
Samoloty monitoringu ekologicznego. Pierwotnie były transportowe (M-28B Bryza-1TD), w 2001 zmodernizowane (M-28B Bryza-1E)[60]. |
PZL M28B 1R Bryza | ![]() |
7 | 1022 1008 1017 1006 1114 1115 1116 |
1994 1999 1999 2000 2000 2000 2000[59] |
Samoloty rozpoznawczo-patrolowe. Służba od 1994[62]. | |
![]() |
PZL M28B 1RM Bryza Bis | ![]() |
1 | 0810 | 2008(1999) | Samoloty rozpoznawczo-patrolowe. Pierwotnie samolot o numerze 0810 wykorzystywany był w wersji M-28B Bryza-1R. W 2008 samolot został zmodernizowany do wersji M-28B Bryza-1RM bis[62]. |
![]() |
PZL An-28TD Bryza M28B Bryza |
![]() |
4 | 1117 1118 0723 1003 |
2001 2002 2012 2012 |
Samoloty transportowe. Numery 1117 i 1118 weszły do służby w 2001 i 2002, a numery 1003 i 0723 w 2012[63]. |
Śmigłowce | ||||||
![]() |
Mi-2D | ![]() ![]() | 4 | 5245 5348 5830 5828[64] |
?(1977) 2010(1978) 2010(1978) 2010(1978) |
Śmigłowce szkoleniowe i transportowo-łącznikowe. Najdłużej w MW eksploatowany jest śmigłowiec z numerem 5245. Trzy pozostałe przejęte od SP w 2010[65].
2 szt. w 43 Bazie Lotnictwa Morskiego oraz 2 szt. w 44 Bazie Lotnictwa Morskiego[61]. |
![]() |
PZL W-3WARM Anakonda | ![]() |
8 | 0209 0304 0505 0506 0511 0813 0815 0906 |
1989 1989 1992 1992 1993 1998 1998 2002 |
Śmiglowce SAR.
6 szt. w 43 Bazie Lotnictwa Morskiego oraz 2 szt. w 44 Bazie Lotnictwa Morskiego[61]. |
![]() |
Kaman SH-2G Super Seasprite | ![]() | 4 | 3543 3544 3545 3546 | 2002, 2003 | Śmigłowce ASW. Wyprodukowane w 1992–1993, przejęte od US wraz z fregatami typu OHP w 2002 i 2003[66].
43 Baza Lotnictwa Morskiego[61]. Docelowo (zakończenie wsparcia przez producenta i znaczne zużycie) będą zastąpione przez 4–8 szt. w ramach programu Kondor[67]. |
Mi-14PŁ | ![]() |
8 | 1001 1003 1004 1005 1007 1008 1010 1011 |
1981[68] | Śmigłowce ASW. W służbie od 1981. W 2018 rozpoczęto procedurę wydłużenia resursów dla wszystkich maszyn[69]. | |
![]() |
Mi-14PŁ/R | ![]() |
2 | 1009 1012 |
2011(1981)[68] | Śmiglowce SAR, Mi-14PŁ przebudowane do wersji ratowniczej[71]. |
![]() |
Leonardo AW101 | ![]() |
4 | 2023 | Śmigłowce ASW/CSAR. Umowa 2019, dostawy 2023[72]. |
Zdjęcie | Nazwa | Pochodzenie | Liczba | Uwagi | Przypisy |
---|---|---|---|---|---|
![]() |
NUR-22-N (3D) | ![]() |
3 | Radiolokacyjna stacja wstępnego poszukiwania, po jednej sztuce na wyposażeniu 8 Dywizjonu Przeciwlotniczego, 9 Dywizjonu Przeciwlotniczego oraz Morskiej Jednostki Rakietowej | [77][78][79][80] |
![]() |
TRS-15 Odra C | ![]() |
2 | Stacja radiolokacyjna przeznaczona do wykrywania celów morskich o zasięgu do 50 km, na wyposażeniu Morskiej Jednostki Rakietowej | [81][82] |
![]() |
Radary mobilne RM-100 | ![]() |
3 | Trudno wykrywalna, mobilna stacja radiolokacyjna RM-100, przeznaczona do wykrywania i automatycznego śledzenia celów nawodnych oraz określania ich współrzędnych | [83][84][85][86][87] |
![]() |
Wozy dowodzenia i kierowania ogniem WD-95 | ![]() |
Wozy dowodzenia systemu Blenda, na wyposażeniu dywizjonów przeciwlotniczych Marynarki Wojennej i baterii baz lotnictwa morskiego. 3 wozy w każdym dywizjonie i 1 w każdej baterii. | [75] | |
Łowcza-3KN | ![]() |
Mobilne stanowisko dowodzenia obroną przeciwlotniczą | [88][89] | ||
Zestawy REGA-4 | ![]() |
Zestaw automatyzacji dowodzenia dla dowódców drużyn przeciwlotniczych, zestawów artyleryjskich, holowanych i przewożonych oraz przenośnych zestawów rakietowych, na wyposażeniu dywizjonów przeciwlotniczych Marynarki Wojennej | [73][90] | ||
GCA-2000/GCA-2000M | ![]() |
3 | Radiolokacyjne systemy precyzyjnego wspomagania lądowania (PAR). Dla całości SZRP zakupiono 5 stacji w wersji GCA-2000 oraz 9 w wersji GCA-2000M.
Na wyposażeniu lotnisk Brygady Lotnictwa Marynarki Wojennej. |
[91][92][93] | |
Zestawy WD-2001 Rega-1 | ![]() |
Wóz dowodzenia baterii przeciwlotniczej na podwoziu samochodu terenowego Honker, na wyposażeniu Morskiej Jednostki Rakietowej | [76][94] |
Zdjęcie | Nazwa | Pochodzenie | Liczba | Struktura | Opis | Uwagi | Przypisy |
---|---|---|---|---|---|---|---|
![]() |
Naval Strike Missile | ![]() |
72 pociski | Dwa dywizjony ogniowe,
łącznie 12 wyrzutni |
przeciwokrętowy pocisk manewrujący | Każdy dywizjon ogniowy składa się z 6 wyrzutni, każda wyrzutnia posiada po 4 kontenery z pociskami NSM.
Ograniczona możliwość zwalczania celów lądowych W 2023 roku zamówiono kolejne 2 dywizjony ogniowe wraz z kilkuset pociskami[95] |
[96][97][98][99][100] |
Każda jednostka pływająca, wchodząca w skład Marynarki Wojennej, nosi należną jej banderę wojenną. Bandera wojenna przysługuje jednostce pływającej od daty wcielenia w skład Marynarki Wojennej do daty skreślenia z jej składu. Bandera wojenna podniesiona na jednostce pływającej jest znakiem przynależności tej jednostki do Marynarki Wojennej. W żadnym wypadku nie wolno opuścić bandery przed przeciwnikiem[11]. Jeśli w czasie walki bandera zostanie zestrzelona lub zniszczona, natychmiast podnosi się następną. Okręt podwodny nie nosi bandery w położeniu podwodnym. Bandery i proporce podnoszone są na jednostkach pływających zgodnie z ceremoniałem morskim. Podobną rolę do bander pełnią w dowództwach, jednostkach wojskowych i na lotniskach flagi marynarki wojennej oraz lotnisk i lądowisk.
Flagi i proporce funkcyjne podnosi się na okrętach i pomocniczych jednostkach pływających, gdy na ich pokładzie przebywa osoba, której przysługuje odpowiedni znak.
Seamless Wikipedia browsing. On steroids.
Every time you click a link to Wikipedia, Wiktionary or Wikiquote in your browser's search results, it will show the modern Wikiwand interface.
Wikiwand extension is a five stars, simple, with minimum permission required to keep your browsing private, safe and transparent.