Рэзідэнцыя Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь — афіцыйная рэзідэнцыя прэзідэнта Рэспублікі Беларусь, размешчаная ў Мінску па адрасе: вул. К. Маркса, 38. У будынку размяшчаецца Адміністрацыя Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь.
Будынак | |
Рэзідэнцыя Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь | |
---|---|
![]() | |
53°54′01″ пн. ш. 27°33′52″ у. д.HGЯO | |
Краіна |
![]() |
Горад | Мінск |
Архітэктурны стыль | сталінскі неакласіцызм |
Архітэктар | Аляксандр Пятровіч Воінаў і Уладзімір Мікалаевіч Вараксін |
Будаўніцтва | 1939—1947 гады |
![]() |
Гісторыя будаўніцтва
![Thumb](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/8/82/Miensk%2C_Novaje_Miesta._%D0%9C%D0%B5%D0%BD%D1%81%D0%BA%2C_%D0%9D%D0%BE%D0%B2%D0%B0%D0%B5_%D0%9C%D0%B5%D1%81%D1%82%D0%B0_%2814.03.1943%29.jpg/640px-Miensk%2C_Novaje_Miesta._%D0%9C%D0%B5%D0%BD%D1%81%D0%BA%2C_%D0%9D%D0%BE%D0%B2%D0%B0%D0%B5_%D0%9C%D0%B5%D1%81%D1%82%D0%B0_%2814.03.1943%29.jpg)
Будынак будаваўся для ЦК КПБ у 1939—1941 гадах, скончаны ў 1947 годзе (арх. Аляксандр Пятровіч Воінаў, У. Вараксін). Адно з найбольш значных збудаванняў беларускай савецкай архітэктуры. Пры будаўніцтве ўпершыню ў рэспубліцы выкарыстаныя зборныя жалезабетонныя пліты для перакрыццяў[1].
У час акупацыі немцы працягнулі будаўніцтва. У будынку меркавалася размясціць Генеральны камісарыят. Планавалася адкрыць будынак 1 мая 1943 года, але ў красавіку ён пацярпеў ад авіябомб, якія скінуў побач з будынкам савецкі бамбардзіроўшчык. У выніку пераезд генкамісарыята ў новы офіс адбыўся толькі ў чэрвені 1943 года. Кабінет гаўляйтара Вільгельма Кубэ знаходзіўся на другім паверсе, яго вокны выходзілі на Аляксандраўскi сквер[2].
У 1976 годзе з паўднёвага захаду да цэнтральнага аб’ёма прыбудавана правае крыло, рашэнне якога паўтарае архітэктуру галоўнага фасада. У 1986 было прыбудавана левае крыло, а ў 1988 годзе быў прыбудаваны аб’ём, які злучыў іх з боку вуліцы Кірава[3] (архітэктар П. Кракалёў)[1].
З 1992 года ў будынку размешчаны Вярхоўны Савет Рэспублікі Беларусь, потым — рэзідэнцыя Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь[1].
Архітэктура
![Thumb](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/be/thumb/a/a4/%D0%9F%D0%BE%D0%BC%D0%BD%D1%96%D0%BA%D1%96_%D0%9A._%D0%9C%D0%B0%D1%80%D0%BA%D1%81%D1%83_%D1%96_%D0%A3._%D0%86._%D0%9B%D0%B5%D0%BD%D1%96%D0%BD%D1%83_%D0%BF%D0%B0_%D0%B2%D1%83%D0%BB._%D0%9A._%D0%9C%D0%B0%D1%80%D0%BA%D1%81%D0%B0.jpg/640px-%D0%9F%D0%BE%D0%BC%D0%BD%D1%96%D0%BA%D1%96_%D0%9A._%D0%9C%D0%B0%D1%80%D0%BA%D1%81%D1%83_%D1%96_%D0%A3._%D0%86._%D0%9B%D0%B5%D0%BD%D1%96%D0%BD%D1%83_%D0%BF%D0%B0_%D0%B2%D1%83%D0%BB._%D0%9A._%D0%9C%D0%B0%D1%80%D0%BA%D1%81%D0%B0.jpg)
Займае квартал паміж вуліцамі Энгельса і Чырвонаармейскай, галоўным фасадам арыентаваны да вуліцы К. Маркса[1]. Будынак пастаўлены за 40 м ад чырвонай лініі, перад ім разбіты зялёны партэр[3]. Знаходзіцца па восі Кастрычніцкай плошчы, адыгрывае вядучую ролю ў фарміраванні яе архітэктурнага ансамбля[4].
Кампазіцыйна будынак вырашаны як адзіны маналітны аб’ём на масіўным трохметровым цокалі[1][4]. Будынак па ўсім перыметры апрацаваны прафіляванымі лапаткамі і ўвянчаны простым магутным атыкам, што надае яму манументальнасць[1]. Абліцоўка цокаля чырвоным паліраваным гранітам і апрацоўка ўсяго збудавання ў светлых танах узмацняюць уражанне манументальнасці і параднасці[4]. Пазнейшыя прыбудовы з з боку вуліц Энгельса, Чырвонаармейскай і Кірава, паўтараюць кампазіцыю цэнтральнага аб’ёма і надаюць будынку замкнёную кампазіцыю[4].
Вялікая ўвага аддадзена арганізацыі ўнутранай прасторы[4]. Аб’ёмна-прасторавая кампазіцыя адпавядае планіровачнай структуры і канструкцыйнай аснове будынку. Планіроўка калідорная[1]. Цэнтральная частка цокальнага паверха занята вестыбюлем з гардэробам. У цокальным паверсе знаходзяцца бібліятэка, АТС, друкарня, сталовая з дапаможнымі памяшканнямі. З вестыбюля 2 бакавыя лесвіцы вядуць на першы паверх; на галоўнай восі размешчаны фае і вынесеная ў прыбудову двухсветлавая зала пасяджэнняў на 350 месцаў[4]. На 5 паверхах уздоўж светлавога калідора знаходзяцца рабочыя кабінеты. Сувязь паміж паверхамі ажыццяўляецца на 2 двухмаршавых лесвіцах і ліфтах, размешчаных у цэнтральнай частцы будынка, а таксама па лесвічна-ліфтавых групах у бакавых крылах[4].
Цікава выкананы інтэр’ер залы пасяджэнняў. Сцены, афарбаваныя пад штучны мармур, вохрыста-карычневага тону, ляпная кесаніраваная столь, драўляныя разныя дзверы, лаканічнасць мастацкіх сродкаў — усё гэта надае памяшканню своеасаблівую мастацкую выразнасць. У афармленні залы нрымаў удзел скульптар А. Бембель. Ён выканаў ляпную кампазіцыю партала сцэны з выявай У. І. Леніна[4]. Інтэр’ер залы таксама быў упрыгожаны габеленам «Ленінізм» (1977 г., мастакі М. Савіцкі, А. Кішчанка)[1].
Ва ўнутранай апрацоўцы памяшканняў выкарыстаны паркет, мармур, тынкоўка з маслянай матавай афарбоўкай. Памяшканні пятага паверха маюць ляпную столь[4].
Перад будынкам стаялі помнікі Карлу Марксу і Уладзіміру Леніну (1980 г., скульптар Заір Азгур, архітэктары Ю. Грыгор’еў і Ю. Казакоў)[1]. У пачатку 1990-х гадоў пасля распаду СССР бюсты вывез ва ўласную майстэрню Заір Азгур[5].
Герб Беларусі на будынку выкананы ў 1996 годзе скульптарам У. Папсуевым[6].
Заўвагі
Літаратура
Спасылкі
Wikiwand in your browser!
Seamless Wikipedia browsing. On steroids.
Every time you click a link to Wikipedia, Wiktionary or Wikiquote in your browser's search results, it will show the modern Wikiwand interface.
Wikiwand extension is a five stars, simple, with minimum permission required to keep your browsing private, safe and transparent.