Loading AI tools
francuski polityk, 24. prezydent Francji Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
ⓘFrançois Gérard Georges Nicolas Hollande (ur. 12 sierpnia 1954 w Rouen) – francuski polityk, I sekretarz Partii Socjalistycznej w latach 1997–2008, parlamentarzysta krajowy i eurodeputowany. Prezydent Republiki Francuskiej i z urzędu współksiążę Andory w latach 2012–2017.
![]() François Hollande (2017) | |
Pełne imię i nazwisko |
François Gérard Georges Nicolas Hollande |
---|---|
Data i miejsce urodzenia |
12 sierpnia 1954 |
Prezydent Republiki Francuskiej | |
Okres |
od 15 maja 2012 |
Przynależność polityczna | |
Poprzednik | |
Następca | |
Współksiażę Andory | |
Okres |
od 15 maja 2012 |
Poprzednik | |
Następca | |
Przewodniczący Rady Generalnej Corrèze | |
Okres |
od 20 marca 2008 |
Przynależność polityczna | |
Poprzednik |
Jean-Pierre Dupont |
Następca |
Gérard Bonnet (p.o.) |
I sekretarz Partii Socjalistycznej | |
Okres |
od 27 listopada 1997 |
Przynależność polityczna | |
Poprzednik | |
Następca | |
![]() | |
Odznaczenia | |
![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() |
Jest synem laryngologa Georges’a Gustave’a Hollande’a[1] oraz pracowniczki socjalnej Nicole Frédérique Marguerite Tribert. Absolwent paryskiej uczelni HEC i Instytutu Nauk Politycznych. Ukończył następnie École nationale d’administration jako siódmy słuchacz w swoim roczniku pod względem wyników w nauce. Pracował w Trybunale Obrachunkowym.
Zaangażował się w działalność Partii Socjalistycznej. Na początku lat 80. był dyrektorem gabinetów kolejnych rzeczników prasowych rządu Pierre’a Mauroy.
W trakcie swojej kariery politycznej obejmował szereg stanowisk w administracji terytorialnej. Był radnym miasta Ussel (1983–1989)[2], radnym regionu Limousin (1992) i jego wiceprzewodniczącym (1998–2001). Działał w samorządzie Tulle jako zastępca mera (1989–1995), radny (1995–2001) i mer tej miejscowości (2001–2008)[2]. Od 2008 do 2012 przewodniczył radzie generalnej departamentu Corrèze[3].
W latach 1988–1993 i 1997–1999 sprawował mandat posła do Zgromadzenia Narodowego[3]. W 1999 przez kilka miesięcy był deputowanym do Parlamentu Europejskiego, członkiem frakcji Partii Europejskich Socjalistów[4]. W 2002 i 2007 ponownie był wybierany do izby niższej francuskiego parlamentu[3].
W 1997 został I sekretarzem Partii Socjalistycznej, po objęciu przez Lionela Jospina urzędu premiera. Utrzymał to stanowisko po porażce lewicy w 2002. W trakcie kampanii przedreferendalnej opowiadał się za poparciem Konstytucji dla Europy, wbrew stanowisku części partyjnych liderów (w tym Laurenta Fabiusa).
W 2006 pozostawał, obok swojej ówczesnej partnerki, Ségolène Royal, najpoważniejszym „kandydatem na kandydata” socjalistów do wyborów prezydenckich. Ostatecznie zrezygnował z ubiegania się o ten urząd. 17 czerwca 2007, po drugiej turze wyborów parlamentarnych, ogłoszono rozstanie Ségolène Royal i François Hollande’a[5]. W 2008 François Hollande zakończył swoje urzędowanie jako przewodniczący Partii Socjalistycznej.
W 2011 poprzez prawybory uzyskał nominację na kandydata Partii Socjalistycznej w wyborach prezydenckich przewidzianych na 22 kwietnia 2012. W pierwszej turze uzyskał najwyższe poparcie spośród 10 kandydatów. Otrzymał około 10,27 miliona głosów (28,63%), wyprzedzając ubiegającego się o reelekcję prezydenta Nicolasa Sarkozy’ego[6]. W drugiej turze uzyskał poparcie na poziomie 51,63% (18 004 656 głosów)[6], czym wygrał wybory prezydenckie. Jest drugim prezydentem (pierwszy był François Mitterrand) reprezentującym Partię Socjalistyczną.
Urząd prezydenta objął 15 maja 2012. Tego samego dnia mianował nowego premiera, którym został Jean-Marc Ayrault, a także udał się z pierwszą wizytą zagraniczną do Berlina, gdzie spotkał się z niemiecką kanclerz Angelą Merkel. 31 marca 2014, po przegranych przez socjalistów wyborach municypalnych, przyjął dymisję urzędującego premiera, desygnując na ten urząd Manuela Vallsa[7].
1 grudnia 2016 François Hollande w orędziu ogłosił, że nie będzie ubiegał się o reelekcję w wyborach prezydenckich zaplanowanych na 23 kwietnia i 7 maja 2017[8]. W ostatnich przed ujawnieniem tej decyzji sondażach prezydenckich uzyskiwał poparcie poniżej 10%[9]. Stał się pierwszym prezydentem w powojennej historii Francji nieubiegającym się o ponowny wybór[9]. Sprawowanie urzędu prezydenta Francji zakończył 14 maja 2017, przekazując władzę Emmanuelowi Macronowi[10].
W styczniu 2013 na prośbę prezydenta Mali Dioncoundy Traorégo zadecydował o wsparciu militarnym tego państwa w konflikcie z rebeliantami, którzy przejęli kontrolę nad północnymi terenami państwa[11]. Interwencja francuska uzyskała poparcie ONZ, której rezolucja nr 2085 z 20 grudnia 2012 autoryzowała rozmieszczenie w Mali wojsk międzynarodowych, w szczególności afrykańskich[12]. Według François Hollande’a operacja „Serwal” angażująca 2500 żołnierzy francuskich miała spowodować osiągnięcie trzech celów: powstrzymanie agresji dżihadystów, zachowanie integralności terytorialnej Mali i obronę Bamako, w którym mieszkało wówczas około 6 tys. obywateli francuskich[13].
W grudniu 2013 na prośbę Nicolasa Tiangaye, premiera Republiki Środkowoafrykańskiej, François Hollande zdecydował o wysłaniu francuskich żołnierzy do stolicy tego kraju, Bangi[14]. Interwencja wojsk francuskich oraz Unii Afrykańskiej także została zaakceptowana przez Radę Bezpieczeństwa ONZ w dniu 4 grudnia 2013 na mocy rezolucji nr 2127[15]. Według François Hollande’a operacja „Sangaris” podjęta została podczas środkowoafrykańskiej wojny domowej celem powstrzymania masakr ludności w ramach konfliktu wyznaniowego między muzułmanami i chrześcijanami. Operacja miała być krótka i skuteczna, a po około 6 miesiącach żołnierzy francuskich miały zastąpić siły afrykańskie[16].
François Hollande odbył wizytę państwową w USA od 10 do 12 lutego 2014, 18 lat po podobnej wizycie Jacques’a Chiraca w 1996[17]. W dniach 10–11 kwietnia 2014 francuski prezydent przebywał w Meksyku, także w ramach wizyty państwowej, w 50 lat po historycznej wizycie prezydenta Charles’a de Gaulle’a w tym kraju w marcu 1964, gdy m.in. uzgodniono udział firm francuskich w budowie metra w stolicy Meksyku. Wizyta była możliwa dzięki uwolnieniu Florence Cassez w styczniu 2013, obywatelki francuskiej, której uwięzienie spowodowało kryzys w stosunkach francusko-meksykańskich i odwołanie „Roku Meksyku” we Francji w 2011[18]. Podczas wizyty podpisano 42 porozumienia z zakresu gospodarki, bezpieczeństwa i kultury oraz przekazano zaproszenie dla prezydenta Meksyku, Enrique Peña Nieto, do przybycia do Francji z wizytą państwową 14 lipca 2015[19].
Po wyborze François Hollande’a na urząd prezydenta zwiększyła się częstotliwość spotkań dwustronnych w relacjach z Polską niż u poprzednika. W 2013 Francja wysłała 1,2 tys. żołnierzy na ćwiczenia NATO w Polsce w 2013, poparła też inicjatywy Polski odnośnie do kryzysu ukraińskiego[20].
W 2024 powrócił do aktywności politycznej. W przedterminowych wyborach w tymże roku z ramienia lewicowej koalicji uzyskał mandat posła do Zgromadzenia Narodowego[21].
François Hollande przez około trzydzieści lat był związany z Ségolène Royal, z którą ma czwórkę dzieci: Thomasa (ur. 1984), Clémence (ur. 1985), Juliena (ur. 1987) i Florę (ur. 1992). Thomas, który jest adwokatem, pomagał w kampaniach prezydenckich obojga rodziców[22]. Rozstanie polityków zostało ogłoszone w czerwcu 2007, wkrótce po porażce Ségolène Royal w wyborach prezydenckich[23].
W październiku 2010 François Hollande ogłosił publicznie, że jest związany z Valérie Trierweiler, dziennikarką polityczną „Paris Match”[24] (para spotykała się od 2006[25]).
Na początku 2013 pojawiły się pogłoski o związku François Hollande’a z francuską aktorką Julie Gayet, co skłoniło ją do skierowania do sądu powództwa dotyczącego naruszenia jej prywatności[26]. 10 stycznia 2014 tabloid „Closer” zamieścił siedem stron relacji i zdjęć na temat potajemnych spotkań prezydenta i aktorki w mieszkaniu wynajmowanym przez przyjaciół Julie Gayet w pobliżu Pałacu Elizejskiego[27]. Zostało to szeroko skomentowane przez tak światowe jak i francuskie media, które w przeszłości raczej nie zajmowały się szczegółami życia prywatnego prezydentów. François Hollande powiedział, że żałuje „naruszenia jego prywatnego życia” i myśli o krokach prawnych, jednak nie zaprzeczył istnieniu samego romansu[28]. Po kilkunastu dniach François Hollande oficjalnie ogłosił rozstanie z Valérie Trierweiler[29]. François Hollande i Julie Gayet zawarli związek małżeński w 2022[30].
Jego bratem był muzyk jazzowy Philippe Hollande (1952–2017)[31].