Loading AI tools
włoski fizyk, noblista Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Carlo Rubbia (ur. 31 marca 1934 w Gorycji) – włoski fizyk, laureat nagrody Nobla w dziedzinie fizyki[1].
![]() | |
Państwo działania | |
---|---|
Data i miejsce urodzenia | |
profesor | |
Specjalność: fizyka | |
Alma Mater | |
Uczelnia | |
Odznaczenia | |
![]() | |
Nagrody | |
Po ukończeniu szkoły średniej studiował fizykę na Scuola Normale w Pizie. W roku 1958 rozpoczął pracę badawczą na Columbia University w Laboratorium Nevis, gdzie zdobył doświadczenie i zapoznał się z budową i działaniem akceleratorów cząstek[1].
Około 1960 roku powrócił do Europy, zainteresowany nowo założonym ośrodkiem naukowo-badawczym CERN, gdzie pracował nad eksperymentami dotyczącymi struktury słabych oddziaływań. W 1970 został mianowany profesorem fizyki na Uniwersytecie Harvarda, jednak mimo to kontynuował częste podróże do Europy. W 1976 roku zasugerował dostosowanie supersynchrotronu protonowego, należącego do CERN-u, do zderzeń protonów z antyprotonami, zachodzących w jednym kręgu, i tym samym powstanie pierwszej na świecie „fabryki antyprotonów”. Zderzacz rozpoczął działanie w 1981 roku, a w 1983 został „wyprodukowany” bozon W. Kilka miesięcy później udało się zaobserwować nawet „bardziej ulotne” cząstki Z[1].
W kolejnym roku (1984) Carlo Rubbia oraz Simon van der Meer otrzymali Nagrodę Nobla w dziedzinie fizyki. Był to jeden z najkrótszych w historii przedziałów czasowych pomiędzy dokonaniem odkrycia a przyznaniem nagrody[1].
Carlo Rubbia wykładał również na włoskim Uniwersytecie w Pawii[2][3] i był konsultantem Romano Prodiego do spraw energetyki. Jest członkiem honorowym wielu towarzystw naukowych, została mu dedykowana planetoida (8398) Rubbia[3]. W uznaniu zasług 30 sierpnia 2013 roku został mianowany przez prezydenta Giorgio Napolitano dożywotnim senatorem[4].
Od roku 1991 jest również członkiem zagranicznym PAN (Wydział III)[5]. 10 listopada 1993 roku został odznaczony Krzyżem Komandorskim Orderu Zasługi Rzeczypospolitej Polskiej[6].