Loading AI tools
amerykański muzyk Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Steve Lukather (ur. 21 października 1957 w Los Angeles[1]) – amerykański muzyk, kompozytor, wokalista i multiinstrumentalista, producent muzyczny. Podczas wieloletnich występów w grupie muzycznej Toto uzyskał m.in. nagrodę Grammy[2] (nominowany dwunastokrotnie, statuetkę otrzymał 5 razy).
![]() Steve Lukather (2023) | |
Imię i nazwisko |
Steven Lee Lukather |
---|---|
Pseudonim |
Luke |
Data i miejsce urodzenia |
21 października 1957 |
Instrumenty |
gitara elektryczna, gitara akustyczna, ukulele, banjo, mandolina, lutnia, instrumenty klawiszowe, perkusja |
Gatunki |
rock alternatywny[1], pop alternatywny[1], blues-rock[1], hard rock[1], contemporary pop[1], contemporary rock[1] |
Zawód | |
Aktywność |
od 1975 |
Wydawnictwo |
Mascot Records |
Powiązania | |
Zespoły | |
Toto | |
Strona internetowa |
Wydał kilka albumów solowych. Jest studyjnym muzykiem sesyjnym, który zaaranżował, skomponował i nagrał ponad 1000 albumów, które wdarły się na szczyty światowych list przebojów[3]. Jakkolwiek jego twórczość z zespołem Toto jest zdominowana utworami z gatunku pop rock, jego solowa działalność ma wiele odmian i sięga różnych gatunków muzycznych jak rock, prog, jazz i funk.
Członkiem zespołu Toto jest od 1976, odkąd klawiszowiec David Paich i perkusista Jeff Porcaro zaprosili dziewiętnastoletniego Lukathera do dołączenia do formowanego przez nich zespołu. Od tamtej pory jest członkiem zespołu. Jego talent został szybko dostrzeżony. Gdy ugruntował on swoją pozycję w świecie muzyki był wielokrotnie zapraszany do współpracy i gościnnych występów na setkach płyt i koncertów wielu sław muzyki.
Urodził się 21 października 1957 w Los Angeles, w Kalifornii. Uczył się grać na instrumentach klawiszowych i perkusji a później sam zaczął się uczyć gry na gitarze, którą otrzymał od ojca w wieku siedmiu lat. Otrzymał również wtedy płytę zespołu The Beatles Meet the Beatles!. Wielokrotnie wspominał, że ten album całkowicie zmienił jego życie, za sprawą gitarzysty George’a Harrisona.
W siódmej klasie Laurel Hall Lutheran School w Hollywood wraz z przyjaciółmi sformowali zespół „English Muffin”. W jego skład weszli Kevin MacKenzy, gitarzysta/basista Ron Sarian i jego brat Donny grający na perkusji. W 1970 roku zespół nagrał pierwszą płytę studyjną (Lukather miał wówczas 13 lat). Na stronie pierwszej znajdował się utwór „Grass” skomponowany przez Rona Sariana, który grał na gitarze a Steve Lukather na basie. Strona druga nazywała się „Leave It” i została skomponowana przez Lukathera. Tym razem Lukather grał na gitarze, a Sarian na basie. Obie piosenki zaśpiewane były przez Lukathera.
W szkole średniej Lukather poznał Davida Paicha, braci Porcaro (Jeffa, Steve’a i Mike’a), późniejszych członków zespołu Toto. Lukather, będący muzycznym samoukiem, zaczął brać lekcje gry na gitarze u Jimmy’ego Wyble’e, który rozwinął jego wiedzę na tematy związane z muzyką i jej tworzeniem, jak chociażby instrumentacja. Był to okres, w którym Lukather zaczął dorastać do decyzji o zostaniu muzykiem sesyjnym. Dawało mu to także możliwość współpracy z wieloma sławami muzyki. W realizacji tych planów pomagał mu Jeff Porcaro, perkusista udzielający się w zespole Steely Dan. Po sukcesie płyty i tournée zespołu Boz Scaggs, w którym udzielał się Lukather, Paich i Jeff Porcaro zaprosili go do formującego się w 1976 r. zespołu Toto. Do grupy dołączyli też Bobby Kimball, David Hungate i Steve Porcaro[4].
Lukather jest gitarzystą prowadzącym w zespole Toto. Współtworzył znaczną część repertuaru (jednak to David Paich napisał i skomponował większość piosenek we wczesnym okresie zespołu), a także często pełni funkcję głównego wokalisty. Lukather uważał, że liderem zespołu jest Jeff Porcaro. Po jego śmierci w 1992 r. Steve przejął tę funkcję. Uważał, że zespół dalej musi tworzyć.
Po odejściu z grupy wokalisty Jeana Michaela Byrona w 1990 r. Toto zostało bez głównego wokalisty, aż do 1997 r. To właśnie Lukather zaśpiewał większość piosenek grupy w tym czasie. Steve był głównym wokalistą w każdej piosence na wydanej w 1992 Kingdom of Desire i wydanej w 1995 Tambu z wyjątkiem 2 instrumentalnych utworów. Singel wydany do płyty „Tambu” pt. „I will Remember” napisany wspólnie przez Lukathera i Stana Lyncha, zanotował #64 pozycję na brytyjskiej liście przebojów. Pomimo wokalnych umiejętności Steve’a, krytycy Tambu gorzej ocenili jego śpiew w porównaniu do byłych wokalistów grupy, jak chociażby Bobby’ego Kimballa. Krytycy zauważyli, że Steve „zmaga się” z niektórymi piosenkami i podczas koncertów bardzo chętnie korzysta z zapraszania gościnnie wokalistów i chórków. Ta krytyka nie ustała aż do powrotu byłego wokalisty Josepha Williamsa i ponownej współpracy z Bobbym Kimballem w 1998 r. przy płycie Toto XX, na której główny wokal podzielony jest pomiędzy Williamsa, a Kimballa[5].
Utwory, których współautorem był Lukather zwiększyły swoją liczbę w końcu lat 80., kiedy prawie każda piosenka z repertuaru zespołu była jego dziełem. Utworów, których był wyłącznym autorem było niewiele (m.in. „I Won't Hold You Back” z albumu Toto IV), gdyż stwierdził, że pisanie tekstów nie jest jego mocną stroną.
Lukather w jednym z wywiadów radiowych wyraził swój żal, że trasa koncertowa promująca „Falling In Between” nie była zbyt dobrze przyjęta w USA, do czego przyczyniły się rozgłośnie radiowe, które zamiast przybliżać ludziom muzykę, sprzedają im hity masowej produkcji. Stwierdził również, że na całym świecie ich muzyka została dobrze przyjęta, tylko nie w USA. Dodał, że bardzo dużo ludzi na świecie i fanów narzeka na amerykański przemysł muzyczny (w większości na stację MTV). Uważa, że sprzedaje ona muzykę dla „idiotów ery komputera z gustowną fryzurą”. Skrytykował też popularne magazyny gitarowe wielbiące „pseudomuzyków”, podając za przykład Billy’ego Corgana.
Osiągnął sukces jako muzyk sesyjny w latach 70. i 80. Był najbardziej rozpoznawalnym gitarzystą w Los Angeles. Współpracował z szeroką gamą sław muzyki światowej od Arethy Franklin do Warrena Zevona. Bardzo ceni sobie wsparcie, jakie dostał od Jeffa Porcaro i Davida Paicha przy osiągnięciu sukcesu w branży.
Ważne sesje nagraniowe: u Michaela Jacksona przy „Beat It” i „Human Nature” (współtworzone przez muzyka Toto Steve’a Porcaro), większość ścieżek na płycie Dona Henleya I Can't Stand Still, 2 utwory na płycie Lionela Richiego Can’t Slow Down, współpraca przy tworzeniu albumu Richarda Marxa Repeat Offender.
Poza sesjami nagraniowymi, stworzył wiele hitów dla George’a Bensona, The Tubes i wielu innych artystów. Koncertował także z Ringo Starrem w ramach jego projektu Ringo Starr and his All Starr Band[6].
Tytuł | Dane dot. albumu | Pozycja na liście | |||||||||||||||||
---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
DEU [7] |
FRA [8] |
SWE [9] |
AUT [10] |
CHE [11] |
NLD [12] |
JPN [13] |
FIN [14] | ||||||||||||
Lukather |
|
– | – | 14 | – | – | 57 | 18 | – | ||||||||||
Candyman |
|
– | – | 20 | – | – | 59 | 65 | – | ||||||||||
Luke |
|
– | – | 46 | – | – | – | 84 | 40 | ||||||||||
Santamental |
|
– | – | – | – | – | – | 150 | – | ||||||||||
Ever Changing Times |
|
51 | 119 | 21 | – | 47 | 39 | 84 | – | ||||||||||
All's Well That Ends Well |
|
31 | 96 | 30 | 38 | 50 | 35 | 118 | – | ||||||||||
Transition |
|
29 | 90 | 22 | 28 | 25 | 26 | 94 | 20 | ||||||||||
I Found The Sun Again[15] |
|
– | – | – | – | – | – | – | – | ||||||||||
Bridges[16] |
|
– | – | – | – | – | – | – | – | ||||||||||
„–” album nie był notowany. |
Tytuł | Dane dot. albumu |
---|---|
No Substitutions: Live in Osaka (oraz Larry Carlton) |
|
At Blue Note Tokyo(oraz Larry Carlton) |
|
Tytuł | Dane dot. albumu |
---|---|
The Paris Concert (oraz Larry Carlton) |
|
In Concert – Ohne Filter (oraz Los Lobotomys) |
|
Live At North Sea Festival (oraz Edgar Winter) |
|
Seamless Wikipedia browsing. On steroids.
Every time you click a link to Wikipedia, Wiktionary or Wikiquote in your browser's search results, it will show the modern Wikiwand interface.
Wikiwand extension is a five stars, simple, with minimum permission required to keep your browsing private, safe and transparent.