Henryk Gaworski (ur. 13 stycznia 1928 w Zawadowie k. Bełchatowa, zm. 7 sierpnia 2002 w Warszawie) – polski poeta, prozaik i działacz kulturalny.
Data i miejsce urodzenia |
13 stycznia 1928 |
---|---|
Data i miejsce śmierci |
7 sierpnia 2002 |
Alma Mater | |
Dziedzina sztuki | |
Odznaczenia | |
![]() |
![Thumb](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/b/b2/Henryk_Gaworski_gr%C3%B3b.jpg/640px-Henryk_Gaworski_gr%C3%B3b.jpg)
Syn Stanisława i Zofii z domu Książek[1]. Podczas okupacji niemieckiej uczestniczył w tajnym nauczaniu, a następnie został żołnierzem Armii Krajowej[2]. Uczestniczył w powstaniu warszawskim, a po jego upadku został wywieziony na roboty przymusowe do Niemiec, gdzie był więziony w obozach pracy w Altengrabow, Pirmasens, Wetzlar i Giessen[2].
W 1945 powrócił do Warszawy[2]. Debiutował w 1950 na łamach prasy jako poeta. W 1952 ukończył filologię polską na Uniwersytecie Warszawskim. W latach 1968–1984 był redaktorem naczelnym tygodnika „Barwy”. Pracował też m.in. w redakcji „Życia Warszawy” oraz w Polskim Radiu.
Był członkiem POP i egzekutywy PZPR w Związku Literatów Polskich. Według zasobów archiwalnych Instytutu Pamięci Narodowej był kontaktem operacyjnym służb specjalnych PRL ps. Grześ[3].
W latach 90. współpracował z Andrzejem Lepperem i partią Przymierze Samoobrona[4]. W wyborach parlamentarnych w 1993 bez powodzenia kandydował do Sejmu z płockiej listy utworzonego przez to ugrupowanie komitetu Samoobrona – Leppera[5].
Zmarł w Warszawie, pochowany na cmentarzu Północnym na Wólce Węglowej (kwatera S-II-7-8-7)[6].
- Przed nami życie (poezje)
- Rytm serca (poezje)
- Właśnie róża (poezje)
- Odwiedziny (opowiadania) 1964
- Oczarowani (powieść) 1967
- Fotografia mówi prawdę (powieść) 1969
- Rodowód (powieść) 1969
- Gorące barwy (poezje)
- Ogólnie i osobiście (felietony)
- Nasz dom (szkice)
- Nazwanie życia (poezje)
- Jelenie jedzą klejnoty (powieść) 1978
- Na ostrzu brzytwy (opowiadania) 1986
- Skrzydła i kamienie (poezje)
- Skrzaty z wiejskiej chaty (utwory dla dzieci)
- Zielone ludziki (utwory dla dzieci)
Książka Jelenie jedzą klejnoty doczekała się recenzji pióra Stanisława Barańczaka opublikowanej najpierw w prasie podziemnej, a potem w tomie Książki najgorsze. Według tej recenzji, proza Henryka Gaworskiego jest „smakowita jak sztuczny miód i pożywna jak masło Śniadaniowe”[7].
- Złoty Krzyż Zasługi (11 lipca 1955)[8]
Wikiwand in your browser!
Seamless Wikipedia browsing. On steroids.
Every time you click a link to Wikipedia, Wiktionary or Wikiquote in your browser's search results, it will show the modern Wikiwand interface.
Wikiwand extension is a five stars, simple, with minimum permission required to keep your browsing private, safe and transparent.