Długość ciała 86–290 cm, długość ogona 80–109 cm; masa ciała 21–325 kg (dorosłe samce są większe i cięższe od dorosłych samic)[22][25]. Przedstawiciele rodzaju Panthera (oprócz irbisów, niekiedy zresztą wydzielanych w osobny rodzaj Uncia) jako jedyne kotowate potrafią ryczeć, związane jest to z odpowiednią budową krtani. Charakterystyczne jest też niepełne skostnienie kości gnykowej[26].
Leo: łac.leo, leonis ‘lew’, od gr. λεων leōn, λεοντος leontos ‘lew’[29]. Gatunek typowy: Oken (1816) (oznaczenie monotypowe) – Felis leoLinnaeus, 1758; Brehm (1829) – wymieniono dwa gatunki – Leo africanusC.L. Brehm, 1829 (= Felis leoLinnaeus, 1758) i Leo asiaticusC.L. Brehm, 1829 (= Felis leoLinnaeus, 1758) – z ktorych gatunkiem typowym jest (późniejsze oznaczenie) Leo asiaticusC.L. Brehm, 1829 (= Felis leoLinnaeus, 1758).
Tigris: gr. τιγρις tigris, τιγριδος tigridos ‘tygrys’[30]. Gatunek typowy: Oken (1816) nie wyznaczył gatunku typowego; Gray (1843) (oznaczenie monotypowe) Felis tigrisLinnaeus, 1758.
Leoninae (Leonina): łac. leoninus ‘właściwy lwu, należący do lwa’, od leo, leonis ‘lew’[31]. Gatunek typowy (oznaczenie monotypowe): Felis leoLinnaeus, 1758.
Tigrinae (Tigrina): łac. tigrina ‘jak tygrys, tygrysi’, od tigris, tigridis ‘tygrys’[32]. Gatunek typowy (oznaczenie monotypowe): Felis tigrisLinnaeus, 1758.
Jaguarius: zlatynizowana forma ang.jaguar („barbarzyńska nazwa, którą z przykrością muszę nadać temu podgatunkowi z powodu niewystarczających moich studiów klasycznych; niektóre z moich podgatunków również mają barbarzyńskie nazwy”)[11][34]. Gatunek typowy (oznaczenie monotypowe): Felis oncaLinnaeus, 1758.
Pardus: gr. παρδος pardos ‘lampart’[35]. Gatunek typowy (oznaczenie monotypowe): Felis pardusLinnaeus, 1758.
południowo-zachadnie Stany Zjednoczone, w rozproszonych populacjach od Meksyku przez Amerykę Środkową i Południową na południe do północnej Argentyny i południowo-wschodniej Brazylii
północna Afryka (być może Maroko, Algieria i Egipt), w rozproszonych populacjach w Czarnej Afryce, na Bliskim Wschodzie i na Kaukazie, na wschód do Rosji (Rosyjski Daleki Wschód), Korei Północnej i Chińskiej Republiki Ludowej, na południu w Indiiach, Sri Lankce, półwyspowej części Malezji i na Jawie
rozdrobnione populacja w zachodniej, środkowej, wschodniej i południowej Czarnej Afryce, niewielka pozostałość populacji w Indiach (Sasan Gir); historycznie w Afrykce Północnaej, Półwyspie Arabskim, Azji Środkowej, subkontynentcie indyjskim i południowej Europie
Silnie rozdrobnione populacje na obszarze Indii, Nepalu, Bhutanu, Bangladeszu, południowo-środkowej i północno-wschodniej Chińskiej Republiki Ludowej, Rosji (Amur), kontynentalnej Azji Południowo-Wschodniej i na Sumatrze; wymarły w dużej części swojego zasięgu, niegdyś rozciągającego się na zachód przez Azję Środkową do wschodniej Turcji i Kaukazu, na północ do Kazachstanu, także Jawa i Bali
góry Azji Środkowej na północ do Ałtaju i Sajanu, na południe do Himalajów (Afganistan, Uzbekistan, Tadżykistan, Kirgistan, Kazachstan, Rosja, Mongolia, Chińska Republika Ludowa, Indie, Pakistan, Nepal i Bhutan (niepotwierdzony w Mjanmie)
Fragment kladogramu uwzględniający współcześnie występujące gatunki w obrębie Panthera za Johnsonem i współpracownikami (2006)[55]:
Panthera
P. leo
P. pardus
P. tigris
P. uncia
P. onca
Prawdopodobnie wspólny przodek gatunków zaliczanych do Panthera był morfologicznie najbardziej zbliżony do współczesnego lamparta. Żył około 5–4 mln lat temu. Wszystkie żyjące współcześnie gatunki są ze sobą bardzo blisko spokrewnione. Tygrys oddzielił się najwcześniej od linii ewolucyjnej pozostałych gatunków[56]. Najmniej różnią się geny jaguara i tygrysa[57].
Pokrewieństwa między dzikimi kotami są na tyle bliskie, że ich gatunki mogą łatwo się krzyżować, dając czasami płodne potomstwo w linii żeńskiej. Najczęściej spotykanym mieszańcem jest potomek tygrysicy i lwa, nazywany legrysem. Obecnie takie krzyżówki spotykane są jedynie w niewoli, ale nie można wykluczyć, że dawniej – kiedy zasięgi obu gatunków pokrywały się w większym stopniu – występowały również w warunkach naturalnych.
Znany już z zapisów kopalnych konflikt pomiędzy przedstawicielami rodzajów Homo i Panthera istniał od początku ich współistnienia. Duże, drapieżne koty żywiły się ssakami kopytnymi i naczelnymi. Człowiekowate poruszające się wolniej od kopytnych stanowiły dla wielkich kotów alternatywne źródło mięsa, zwłaszcza dla osobników okaleczonych lub chorych – takich, które utraciły pełną sprawność łowiecką[58].
Nazwa odrzucona, publikacja Frischa została uznana za nieważną (poza kilkoma wyjątkami) na mocy uprawnień ICZN, ze względu na niekonsekwentne stosowanie nazewnictwa binominalnego[2].
Publikacja Okena Lehrbuch der Naturgeschichte została uznana za nieważną (poza kilkoma wyjątkami) na mocy uprawnień ICZN, ze względu na niekonsekwentne stosowanie nazewnictwa binominalnego[4].
Publikacja Okena Lehrbuch der Naturgeschichte została uznana za nieważną na mocy uprawnień ICZN, ze względu na niekonsekwentne stosowanie nazewnictwa binominalnego[4], jednak nazwa Panthera została zachowana aby uniknąć zamieszania nomenklatorycznego[27].
W. Cichocki, A. Ważna, J. Cichocki, E. Rajska-Jurgiel, A. Jasiński & W. Bogdanowicz:Polskie nazewnictwo ssaków świata.Warszawa:Muzeum i Instytut Zoologii PAN,2015,s.138, 139. ISBN978-83-88147-15-9.(pol.•ang.).
M.E. & F.C. Sunquist:Family Felidae (Cats). W:D.E. Wilson, R.A. Mittermeier (redaktorzy):Handbook of the Mammals of the World.Cz.1:Carnivores.Barcelona:Lynx Edicions,2009,s.128–139. ISBN978-84-96553-49-1.(ang.).
D.E. Wilson & D.M. Reeder (redaktorzy):Genus Panthera.[w:] Mammal Species of the World. A Taxonomic and Geographic Reference (Wyd. 3) [on-line].Johns Hopkins University Press,2005.[dostęp 2020-03-05].
D.E. Wilson & D.M. Reeder (redaktorzy):Genus Uncia.[w:] Mammal Species of the World. A Taxonomic and Geographic Reference (Wyd. 3) [on-line].Johns Hopkins University Press,2005.[dostęp 2020-03-05].
ICZN.Opinion 1368. the Generic names Pan and Panthera (Mammalia, Carnivora): available as from Oken, 1816.„The Bulletin of zoological nomenclature”.42(4),s.365–370,1985.(ang.).
pardus, [w:] The Key to Scientific Names, J.A.J.A.Jobling (red.), [w:] Birds of the World, S.M. Billerman et al. (red.), Cornell Lab of Ornithology, Ithaca [dostęp 2021-12-27](ang.).
N. Upham, C. Burgin, J. Widness, M. Becker, C. Parker, S. Liphardt, I. Rochon & D. Huckaby:Treeview of Mammalian Taxonomy Hierarchy.[w:] ASM Mammal Diversity Database (Version 1.11) [on-line].American Society of Mammalogists.[dostęp 2023-12-12].(ang.).
H. Hemmer.The identity of the “lion”, Panthera principialis sp. nov., from the Pliocene Tanzanian site of Laetoli and its significance for molecular dating the pantherine phylogeny, with remarks on Panthera shawi (Broom, 1948), and a revision of Puma incurva (Ewer, 1956), the Early Pleistocene Swartkrans “leopard” (Carnivora, Felidae).„Palaeobiodiversity and Palaeoenvironments”.103(2),s.483,2022. DOI: 10.1007/s12549-022-00542-2.(ang.).
J.H. Mazák, P. Christiansen & A.C. Kitchener.Oldest known pantherine skull and evolution of the tiger.„PLoS ONE”.6(10),s.e25483,2011. DOI: 10.1371/journal.pone.0025483.(ang.).
W.E. Johnson, E. Eizirik, J. Pecon-Slattery, W.J. Murphy, A. Antunes, E. Teeling & S.J. O’Brien.The Late Miocene Radiation of Modern Felidae: A Genetic Assessment.„Science”.311,s.73–77,2006. DOI: 10.1126/science.1122277.(ang.).
D.W. Janczewski, W.S. Modi, J.C. Stephens & S.J. O’Brien.Molecular evolution of mitochondrial 12S RNA and cytochrome b sequences in the pantherine lineage of Felidae.„Molecular Biology Evolution”.12(4),s.690–707,1995. DOI: 10.1093/oxfordjournals.molbev.a040232.(ang.).