Loading AI tools
polska działaczka społeczna Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Anna Helena Józefa Maria Róża Branicka-Wolska, ps. AK „Późna”[1] (ur. 27 listopada 1924 w Warszawie, zm. 13 maja 2023 tamże) – córka Adama Branickiego, właściciela pałacu w Wilanowie (opiekuna historycznych zbiorów sztuki), potomkini targowiczanina – hetmana Franciszka Ksawerego Branickiego, jedna z bohaterek książki nt. udziału kobiet w powstaniu warszawskim pt. Dziewczyny z powstania (rozdz. Anna, hrabianka w AK)[2].
Data i miejsce urodzenia | |
---|---|
Data i miejsce śmierci | |
Rodzice |
Adam Branicki |
Małżeństwo | |
Dzieci |
Mikołaj Wolski |
Odznaczenia | |
![]() ![]() |
Była drugą córką Adama Branickiego i Marii Beaty Antoniny Potockiej[3].
Przed II wojną światową uczęszczała do Gimnazjum Żeńskiego Fundacji im. Wandy z Posseltów Szachtmajerowej. Mieszkała w prawym skrzydle pałacu w Wilanowie (skrzydło centralne zajmowało muzeum), którego właścicielem był jej ojciec. Po wybuchu II wojny światowej w pałacu rodzina zorganizowała szpital polowy, który Anna prowadziła z matką i siostrami. We wrześniu 1944 r. Braniccy zostali ewakuowani do Nieborowa[uwaga 1], skąd 21 stycznia 1945 r. została wywieziona[uwaga 2] przez NKWD na Łubiankę, a następnie do obozu internowania w Krasnogorsku. We wrześniu 1947 została zwolniona i 12 października wróciła do Warszawy, ale jeszcze przez jakiś czas od powrotu była przetrzymywana przez Urząd Bezpieczeństwa Publicznego.
Po uwolnieniu podjęła trud adaptacji do nowych stosunków w Polsce Ludowej. Powszechnie znane nazwisko utrudniało integrację – zgodnie z wizją nowego ustroju, zawartą w „Manifeście komunistycznym”, była uznawana za „wroga ludu”[2][5]. W 1948 podjęła pracę w Bibliotece Instytutu Badań Literackich[2]. Studiowała socjologię początkowo na Uniwersytecie Jagiellońskim, następnie na Uniwersytecie Warszawskim[6]. Studia ukończyła w 1954[7].
Była ostatnią żyjącą przedstawicielką rodziny Branickich, noszącą rodowe nazwisko[8].
Została pochowana w kaplicy w podziemiach kościoła św. Anny w Wilanowie[9].
13 listopada 1954 roku wyszła za mąż za Tadeusza Wolskiego.
W 1990 roku wydała książkę Listy niewysłane (wznowienia: 1993, 2012)[10] – wspomnienia spisane w czasie zesłania w formie listów do ukochanego (Janusz Radomysky, ps. „Cichy”[11]), wywiezionego po powstaniu do obozu jenieckiego. Jej wspomnienia z okresu II RP, z lat wojny i okresu powojennego opublikowano również w zbiorze pt. Dziewczyny z powstania. Prawdziwe historie (2014)[2]. W styczniu 2016 r. ukazała się książka pt. Miałam szczęśliwe życie. Ostatnia z Branickich[12][13].
Seamless Wikipedia browsing. On steroids.
Every time you click a link to Wikipedia, Wiktionary or Wikiquote in your browser's search results, it will show the modern Wikiwand interface.
Wikiwand extension is a five stars, simple, with minimum permission required to keep your browsing private, safe and transparent.