политичко-економски сојуз на европски земји From Wikipedia, the free encyclopedia
Европска Унија (ЕУ) — наднационален и меѓувладин сојуз (заедница) на земји во Европа.[14] Претставува најголемата конфедерација на независни држави во светот, основана под ова име во 1993 со Договорот за Европска Унија (Мастришки договор). Сепак, многу аспекти од Унијата постоеле и пред оваа година преку низа на претходни договори кои датираат од 1951 г.
![]() | Оваа статија можеби бара дополнително внимание за да ги исполни стандардите за квалитет на Википедија. Ве молиме подобрете ја оваа статија ако можете. |
Европска Унија
|
||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
|
||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
Гесло: „Обединети во разноликоста“ [1][2][3] | ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
Химна: |
||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
![]() Местоположба на Европската Унија.
|
||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
Политички центри |
| |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
Најголем град | Лондон | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
Службен јазик | ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
Демоним | Европеец[6] | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
Членки | ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
Лидери | ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
• | Претседател на Европскиот Совет | Доналд Туск | ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
• | Претседател на Европската Комисија | Урсула фон дер Лајен | ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
Законодавство | Законодавство на Европската Унија | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
• | Горен дом | Совет на Европската Унија | ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
• | Долен дом | Европски парламент | ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
Основана | ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
• | Париски договор | 23 јули 1952 | ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
• | Римски договор | 1 јануари 1958 | ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
• | Мастришки договор | 1 ноември 1993 | ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
Површина | ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
• | Вкупна | 4,324,782 км2 (7tha) | ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
• | Вода (%) | 3.08 | ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
Население | ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
• | проценка за 2012 г. | 503,492,041[7] (3a) | ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
• | Густина | 116.2 жит/км2 | ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
БДП (ПКМ) | проценка за 2011 г. | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
• | Вкупен | $15.821 trillion[8] (1a) | ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
• | По жител | $31,607[8] (15a) | ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
БДП (номинален) | проценка за 2011 г. | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
• | Вкупно | $17.577 трилиони[8] (1a) | ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
• | По жител | $35,116[9] (14a) | ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
Џиниев коеф. (2010) | 30.4[10] среден |
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
ИЧР (2011) | ▲ 0.876[11] многу висок · 13 / 25tha |
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
Валута | евро и други
|
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
Часовен појас | (UTC+0 to +2) | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
• | (ЛСВ) | (UTC+1 to +3[12]) | ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
НДД | .eu[13] | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
Страница europa.eu |
||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
Повик. бр. | 27 кода | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
а. | ако се смета за единствен политички ентитет |
Активностите на ЕУ ги покриваат сите области на јавната политика, од здравството и економската политика до надворешната политика и одбраната. Сепак, опсегот на нејзините овластувања многу се разликува во зависност од дадената област. Во зависност од областа за која станува збор, ЕУ може да претставува:
Клучна активност на ЕУ е основањето и управувањето со заедничкиот единствен пазар, кој се состои од царинска унија, единствена валута (која е усвоена од 20 од 27-те земји членки), заедничка аграрна политика и заедничка рибарска политика.[14]
Најважни институции на ЕУ се Советот на Европската Унија, Европската комисија, Европскиот парламент и Европскиот суд на правдата.
Унијата нема моќ да пренесува дополнителни овластувања од државите на себе без нивна согласност преку некои идни меѓународни договори. Понатаму, во многу области државите членки се откажаа од релативно малку национален суверенитет, особено во клучните области за националните интереси како што се надворешната политика и одбраната. Оваа уникатна структура значи дека можеби е најдобро на ЕУ да се гледа како на ентитет sui generis.
На 29 октомври 2004, европските шефови на држави и влади го потпишаа Договорот за основање Устав за Европа. Тој е ратификуван од некои држави членки и моментално чека ратификација од останатите членки. Сепак, овој процес влезе во криза кога на 29 мај 2005 мнозинството од француските граѓани го отфрлија Уставот преку референдум со 54,7% гласови против.[15] По француското “не” по три дена, на 1 јуни и холандските граѓани го отфрлија Уставот со 61,6% од гласовите против.[16]
Поради тоа, моменталниот и идниот статус на ЕУ продолжува да биде предмет на политички контроверзи, со значително различни гледишта како внатре така и помеѓу државите членки. Оваа дебата доби на интензитет по отфрлањето на Уставот од француските и холандските гласачи.
Главните прашања со кои моментално се соочува Европската Унија се однесуваат на структурата, процедурите и политиките, на усвојувањето, напуштањето или прилагодувањето на новиот уставен договор, на понатамошното проширување кон југ и исток, на решавањето на проблемот на фискалната и демократската одговорност и на ревизијата на правилата на Пактот за стабилност и раст, идниот буџет и заедничката аграрна политика.
На следната меѓувладина конференција, која се одржува на секои шест месеци и на која присуствуваат шефовите на држави и влади на државите членки, ќе биде потребно државите членки да одлучат околу алоцирањето на средствата од буџетот на ЕУ. Покрај буџетот државите членки треба да преговараат и во врска со “Финансиските перспективи” околу кои се преговара секои седум години. Следните “Финансиски перспективи” ќе се однесуваат на периодот 2007-2013. Најконтроверзните прашања околу буџетската политика се британскиот рабат, користа на Франција од заедничката аграрна политика, крупните придонеси на Германија и Холандија кон буџетот на ЕУ и реформата на Европските фондови за регионален развој. Многу коментатори предвидуваат дека расправата околу овие прашања ќе предизвика големи поделби помеѓу владите како оние на Франција и Германија, кои се залагаат за поголем буџет и за пофедериран сојуз и владите на оние како Британија, кои бараат потенок буџет и кои се залагаат со повеќе средства да се префрлат во науката и технологијата (и чија заштитна парола е модернизацијата.
Обидите за обединување на различните европски народи им претходат на модерните држави; тие постојано се случувале во историјата на континентот. Пред 3.000 години со Европа владееја Келтите, а потоа неа ја освои Римската Империја. Овие рани обединувања беа создадени преку сила. Царството на Франките на Карло Велики и Светото Римско Царство стотици години обединуваа големи области под лабава власт. Понеодамна, царинската унија на Наполеон на почетокот од 19 век и освојувањата на нацистичка Германија во 1940-тите имаа само минлива природа.
Имајќи ја предвид хетерогениот збир на јазици и култури во Европа, овие обиди обично вклучуваа воено потчинување на народи кои не сакаа да бидат под дадената власт, што од своја страна водеше кон нестабилност. Еден од првите предлози за мирно обединување преку соработка и рамноправност на членките го даде познатиот француски писател Виктор Иго во 1851. По катастрофите од Првата и Втората светска војна, во голема мера се зголемија стремежите за основање на (она што подоцна стана) Европска Унија, поттикнати од желбата за обнова на Европа и за отстранување на можноста од нова војна на европскиот континент. Ова расположение водеше до основањето на Европската заедница за јаглен и челик од страна на СР Германија, Франција, Италија и земјите од Бенелукс. Ова беше направено преку Договорот од Париз, кој е потпишан во април 1951, а стапи во сила во јули 1952.
Првата целосна царинска унија изворно беше позната како Европска економска заедница (во Британија неформално нарекувана “заеднички пазар”) и беше основана со Договорот од Рим во 1957, а стапи во сила на 1 јануари 1958. Таа подоцна беше променета во Европска заедница, која сега го претставува “првиот столб” на ЕУ. Така, со текот на времето, ЕУ еволуира од трговско тело до економски и политички ентитет.
Процесот на пристапување кон ЕУ бара секоја нова земја-членка да ги усвои бројните закони и прописи на ЕУ содржани во законодавството на ЕУ (acquis communautaire). Со критериумите за членство (Копенхагенски критериуми од 1993 и Мадридски критериум од 1995) што треба да ги исполнат земјите-кандидати, Европската Унија поттикнува промена и прилагодување на законодавството, политиките и институциите во земјата-кандидат, со цел да се достигнат и да се заштитат вредностите и нормите кои ги има поставено ЕУ.
На состанокот на Европскиот совет во Копенхаген било заклучено дека: „Придружните земји во Средна и Источна Европа, кои би сакале, ќе бидат членки на ЕУ. До пристапувањето ќе дојде штом одредени држави ќе станат способни да ги прифатат условите за членство (правен услов) со истовремено исполнување на економските и политичките услови.“[17] Критериумите за прием на нови земји во ЕУ, кои ги утврдил Европскиот совет на самитот во Копенхаген во јуни 1993 година, се однесуваат на политичките и економските услови што ги налага Договорот за функционирање на ЕУ (Член 49 и принципите наведени во член 6(1) од Консолидираната верзија на Договорот за функционирање на ЕУ (OJ. EU C83/102, 30.03.2010), како и на обврската за транспонирање на европското во националното право на земјата за да може таа да ги преземе обврските што произлегуваат од членството. Овие критериуми што земјата со кандидатски статус треба да ги исполни за време на пристапните преговори за прием во ЕУ, се познати уште и како „Копенхагенски критериуми“, поради самитот каде што за првпат се утврдени. Напредокот на земјата-кандидат во исполнувањето на критериумите за прием го следи Европската комисија, за што доставува годишен извештај до Советот.
За да стане членка на ЕУ, земјата-кандидат мора да исполни три критериуми:
Подоцна сите критриуми (политички, економски и правни) за пристапување кон ЕУ станале познати како копенхашки критериуми. Малку подоцна, во 1995 година, кон нив биле додадени и мадридските критериуми, кои поставила дополнителна обврска кон државите-кандидати, да создадат услови за интеграција со прилагодување на своите административни структури. Со други зборови, на политичките, економските и правните критериуми од Копенхаген, додадени се и административните критериуми од Мадрид, со што бил заокружен целокупниот пакет на критериуми за влез во Европската унија.[18] Мадридскиот критериум од 1995 (Совет на ЕУ, Мадрид, 1995) укажува дека усогласувањето на националното законодавство со европското законодавство само по себе не е доволно, туку неопходно е земјите-кандидати да изградат административни капацитети кои ќе бидат доволни за спроведување на законодавството. Уште повеќе, во случајот на централната банка, постоењето силен административен капацитет е важна претпоставка во остварувањето целосна независност и капацитет на централната банка, што претставува основно барање на европското законодавство во делот на Економскиот и монетарен сојуз. Од земјата-кандидат најпрво се бара во националното право да го транспонира целокупното множество на политики и мерки од законодавството на ЕУ (acquis communautaire). Бидејќи усвојувањето на законодавството на ЕУ (acquis communautaire) не е цел сама за себе, за исполнување на институционалните критериуми од земјата-кандидат се бара да создаде и услови за негова примена и спроведување преку соодветно прилагодување на административните и судските капацитети.
Конечната одлука за отворање на преговорите ја донесува Советот на ЕУ со едногласност на сите земји-членки. Процесот на преговори се состои од неколку фази:[19]
По завршувањето на преговорите, се определува датум на кој земјата станува полноправна членка на ЕУ. Со зачленувањето во ЕУ, централната банка по автоматизам станува дел од Европскиот систем на централни банки (ЕСЦБ). Влегувањето во третата фаза на ЕМУ, односно воведувањето на еврото, е задолжително и за тоа не постојат можности за opt-out како во случаите на Данска и Шведска. Сепак, според европското законодавство не е дефиниран временски рок за влез на земјата во третата фаза од ЕМУ, па така новите земји може влезот во еврозоната да го одлагаат по нивен избор. Влезот во ЕМУ е условен со исполнување на критериумите за конвергенција (односно критериумите од Мастрихт) од страна на одделната земја.
Во декември 2005 година, Европскиот совет ѝ доделил на Македонија кандидатски статус. Во октомври 2009 година, Европската комисија дала препорака за започнување на преговорите за членство на Македонија во ЕУ. Оваа препорака била повторена во 2010, 2011, 2012, 2013 и во 2014 година. По стекнувањето на статусот земја-кандидат, Македонија воспоставила институционална рамка и ги дефинирала стратешките национални процеси поврзани со процесот на пристапување во ЕУ. Се воспоставиле три стратешки процеси со кои било опфатено усогласувањето на националното законодавство и политики со соодветното европско законодавство и политики, како и динамиката на јакнење на административните капацитети:
Од 2006 година, секоја година се подготвуваат Претпристапните економски програми (ПЕП) на Македонија, кои го покриваат идниот тригодишен период. Во овие програми се прикажуваат среднорочното макроекономско и фискално сценарио и се образложуваат проекциите и очекувањата за движењата во разни сфери на економијата за следниот тригодишен период.
Освен исполнувањето на критериумите од Копенхаген, во текот на претпристапната фаза, земјите-кандидати мора да ги исполнат и следниве услови поврзани со влезот во ЕМУ:
Откако ќе влезат во Европската Унија, новите земји-членки воедно стануваат и членки на Економскиот и монетарен сојуз како „земји членки со дерогација“. Меѓутоа, како земји-членки со дерогација, тие остануваат надвор од еврозоната сè додека не ги исполнат критериумите за конвергенција, подобро познати како Критериуми од Мастрихт.
Монетарната интеграција се состои од три поединечни фази: прво, влез во ЕУ, потоа учество во ЕРМ II, и на крајот - влез во ЕМУ. Првиот чекор во монетарното интегрирање на новите земји-членки во Евросистемот е добивањето статус на членки на Економската и монетарна унија со дерогација, којшто настапува веднаш совлегувањето во ЕУ. Притоа, за новите земји-членки не постои опција делумно да ги прифатат политиките на ЕУ (т.н. „opt-out“ политика), каков што е случајот со некои од постарите земји-членки (на пример, Велика Британија и Данска за прифаќањето на еврото). Иако, во оваа фаза, новите земји-членки сè уште не се во целост дел од ЕМУ и не може веднаш да се приклучат во еврозоната, од нив се бара да исполнуваат бројни обврски кои се дел од ЕМУ, односно: треба да ги прилагодат своите економски и монетарни политики во линија со основните цели на ЕМУ, па така, во принцип тие се обврзани да се стремат кон усвојување на еврото, како основна цел на нивните политики. Како основен предизвик на нивната политика се смета дизајнирањето на соодветна брзина со која ќе се движи овој процес. Сепак, во овој процес на воведување на еврото, квалитетот не смее да биде компромитиран за да се оствари поголема брзина.
Вториот чекор во монетарната интеграција на новите земји-членки е учеството во Механизмот на девизни курсеви II (ЕРМ II). Учеството во ЕРМ II е на доброволна основа и затоа не мора да следува веднаш по влезот во ЕУ, туку може и подоцна. Откако една земј-членка ќе одлучи да се приклучи во овој Механизам, од неа се очекува да учествува во него најмалку две години, при што најпрво се фиксира вредноста на националната валута во однос на еврото, а потоа се дозволуваат флуктуации над или под договорената вредност најмногу до 15%, пред да се воведе единствената валута. Последниот чекор кон монетарната интеграција е влез во еврозоната, односно воведување на еврото како сопствена валута и исполнување на сите критериуми за конвергенција (Критериуми од Мастрихт). Тие се дефинирани во Договорот за Европската Унија од 1992 година, познат како Мастришкиот договор, па оттаму и нивното име. Критериумите од Мастрихт најпрво се дефинирани во текстот на Договорот (член 121), а потоа попрецизно се дефинирани во Протоколите кон Договорот.
Критериумите од Мастрихт се:
ЕЦБ, во интервал од најмалку две години, објавува „Извештај за конвергенција“, за да се провери до кој степен земјите-членки на ЕУ кои имаат аспирации за воведување на еврото се во согласност со критериумите. Првиот Извештај за конвергенција бил објавен во ноември 1996 година, и покажа дека само 3 од, во тоа време, 15-те земји-членки на ЕУ (Данска, Луксембург и Ирска) во целост ги исполнуваат критериумите. Последователните извештаи за конвергенција резултираа со дополнителни 6 земји-членки на ЕУ кои беа усогласени со сите критериуми и го воведоа еврото (Грција, Словенија, Кипар, Малта, Словачка и Естонија). Последниот Извештај за конвергенција бил објавен во мај 2012 година, со кој се утврдило дека ниту една од тогашните седум земји-апликанти нема постигнато целосна усогласеност со критериумите. Бидејќи референтните вредности за инфлацијата и за долгорочните каматни стапки во основа се менуваат на месечна основа, секоја земја-членка што не е членка на еврозоната има право да побара од ЕЦБ повторна проверка на усогласеноста секогаш кога верува дека постои веројатност таа да ги исполнува сите критериуми.
ЕУ во моментот има 27 држави членки и приближно 504 милиони жители. Ако би била една држава, ЕУ би била седмата најголема држава во светот по површина и трета најголема по население, по Кина и Индија.
Табела бр. 1: Основни податоци за членките на ЕУ
Име | Главен град | Пристапила на | Население[20] | Површина (км2) |
---|---|---|---|---|
![]() |
Виена | 1 јануари 1995 | 8.584.926 | 83.855 |
![]() |
Брисел | Основач | 11.258.434 | 30.528 |
![]() |
Софија | 1 јануари 2007 | 7.202.198 | 110.994 |
![]() |
Загреб | 1 јули 2013 | 4.225.316 | 56.594 |
![]() |
Никозија | 1 мај 2004 | 847.008 | 9.251 |
![]() |
Прага | 1 мај 2004 | 10.538.275 | 78.866 |
![]() |
Копенхаген | 1 јануари 1973 | 5.659.715 | 43.075 |
![]() |
Талин | 1 мај 2004 | 1.313.271 | 45.227 |
![]() |
Хелсинки | 1 јануари 1995 | 5.471.753 | 338.424 |
![]() |
Париз | Основач | 66.352.469 | 640.679 |
![]() |
Берлин | [lower-alpha 1] | Основач81.174.000 | 357.021 |
![]() |
Атина | 1 јануари 1981 | 10.812.467 | 131.990 |
![]() |
Будимпешта | 1 мај 2004 | 9.849.000 | 93.030 |
![]() |
Даблин | 1 јануари 1973 | 4.625.885 | 70.273 |
![]() |
Рим | Основач | 60.795.612 | 301.338 |
![]() |
Рига | 1 мај 2004 | 1.986.096 | 64.589 |
![]() |
Вилнус | 1 мај 2004 | 2.921.262 | 65.200 |
![]() |
Луксембург | Основач | 562.958 | 2.586 |
![]() |
Валета | 1 мај 2004 | 429.344 | 316 |
![]() |
Амстердам | Основач | 16.900.726 | 41.543 |
![]() |
Варшава | 1 мај 2004 | 38.005.614 | 312.685 |
![]() |
Лисабон | 1 јануари 1986 | 10.374.822 | 92.390 |
![]() |
Букурешт | 1 јануари 2007 | 19.861.408 | 238.391 |
![]() |
Братислава | 1 мај 2004 | 5.421.349 | 49.035 |
![]() |
Љубљана | 1 мај 2004 | 2.062.874 | 20.273 |
![]() |
Мадрид | 1 јануари 1986 | 46.439.864 | 504.030 |
![]() |
Стокхолм | 1 јануари 1995 | 9.747.355 | 449.964 |
Откако беше формирана како сојуз од шест држави, кон неа подоцна се приклучија уште 21 други европски држави. Еве како течеше проширувањето на ЕУ:
Година Земја
Гренланд, кој доби автономија од Данска во 1979, ја напушти Европската Заедница во 1985, Британија ја напушти ЕУ во 2020 година по одржувaњето на референдум во 2016 година.
Функционирањето на ЕУ се темели врз неколку институции:
Европскиот Совет - Обезбедува стимул и насоки - |
Советот на Европската Унија |
![]() |
![]() - Извршна власт - | |||||
|
|
|
| |||||
![]() - Судска власт - |
![]() - Централна банка - |
![]() - Финансиски ревизор - |
||||
|
|
|
Постојат неколку финансиски тела:
Исто така, постојат и неколку советодавни комитети:
Покрај ова, има и редица други тела, обично основани преку секундарната легислатива. Тоа се агенциите на Европската Унија. На пример: Европската еколошка агенција, Европската агенција за безбедност во воздушниот сообраќај, Канцеларијата за хармонизација на внатрешниот пазар и други.
На крајот, европскиот омбудсман ги испитува жалбите за лошо работење на институциите на ЕУ во однос на нивното постапување кон граѓаните на ЕУ.
ЕУ нема официјален главен град и нејзините институции се сместени во неколку европски градови:
Правото на Европската Унија е составено од голем број правни и институционални структури кои се преклопуваат. Тоа е резултат на тоа што е одредено од сукцесивни меѓународни договори, при што секој нов договор ги изменува и дополнува дотогашните договори. Во последните години, вложени се значителни напори за консолидирање и поедноставување на договорите, што доведе до потпишувањето на Договорот за основање на Устав на Европа. Ако овој предложен договор биде усвоен, тој ќе го замени збирот на преклопувачки договори што во моментот ја формираат правната рамка на ЕУ со единствен текст. Многу експерти и политичари се согласуваат дека моменталната структура на ЕУ е среднорочно неефикасна за една унија од 27 членки и поради тоа некои експерти и политичари предлагаат, во случај некои држави членки да не го ратификуваат Уставот, останатите држави членки кои тоа го направиле, да создадат нешто како внатрешна унија која ќе продолжи во насока на „секогаш попродлабочената, секогаш пошироката унија“.
Првиот европски договор е Договорот од Париз во 1951 (стапи во сила во 1952) со кој се формира Европската заедница за јаглен и челик помеѓу основачката група од 6 држави. Овој договор истече, а неговите функции се преземени од подоцнежните договори. Од друга страна, Договорот од Рим од 1957 сè уште е на сила, иако е многу променет оттогаш, најсуштински од Мастришкиот договор од 1992. Најновите измени на Договорот од Рим се договорени како дел од Договорот од Амстердам со новите 10 држави членки, кој стапи во сила на 1 мај 2004.
Терминот “европски заедници” се однесува на две заедници, Европската Економска Заедница (која сега се нарекува Европска Заедница) и Европската заедница за атомска енергија (позната и како Евроатом), кои беа основани во 1950-тите. Третиот ентитет, Европската заедница за јаглен и челик, која исто така беше дел од европските заедници, престана да постои во 2003 по истекувањето на важноста на основачкиот договор. Од 1967, европските заедници споделуваат заеднички институции. Во 1992 со Мастришкиот договор Европската Економска Заедница, која од трите изворни заедници имаше најширок опфат, беше преименувана во Европска Заедница.
Европските заедници се еден од трите столбови на Европската Унија и тоа најважниот столб и единствениот столб кој функционира првенствено преку наднационалните институции. Останатите два столба - Заедничката надворешна и безбедносна политика и Полициската и судската соработка во кривичните работи - се полабави меѓувладини групации. За да бидат работите замрсени, овие два столба сè повеќе се администрираат од страна на Заедницата (како од само концепти стануваат фактичка практика).
Ако биде ратификуван, Договор за основање на Устав на Европа | Договорот за основање на Устав на Европа ќе ја укине три-столбната структура и, заедно со неа, дистинкцијата помеѓу Европската Унија и Европската Заедница, при што сите активности на Заедницата ќе бидат доведени под закрила на Европската Унија, а својството правното лице од Заедницата ќе биде пренесено врз Унијата. Сепак има една ограда: Евроатом веројатно ќе остане посебен ентитет кој ќе биде управуван преку посебен договор.
Основната тензија што постои во рамките на Европската Унија е тензијата помеѓу меѓувладиноста и наднационалноста. Меѓувладиноста е метод на донесување одлуки во меѓународните организации каде што моќта ја поседуваат државите членки, а одлуките се донесуваат со едногласност. Независните именувани лица на владите или избраните претставници единствено имаат советодавни или спроведувачки функции. Меѓувладиноста денес ја употребуваат најголемиот дел од меѓународните организации.
Алтернативен метод на донесување одлуки во меѓународните организации е наднационалноста. При наднационалност моќта ја имаат независни именувани службени лица или претставници избрани од претставничките тела или од граѓаните на државите членки. Владите на државите членки сè уште имаат моќ, но мораат да ја делат до другите глумци. Понатаму, одлуките се донесуваат со мнозинство гласови и оттука е можно една држава членка да биде принудена од страна на другите држави членки да спроведува некоја одлука против својата волја.
Одредени сили во политиката на ЕУ го претпочитаат меѓувладиниот пристап, а други - наднационалниот пат. Поддржувачите на наднационалноста тврдат дека таа и' овозможува на интеграцијата да продолжи со побрзо темпо отколку што поинаку би било можно. Онаму каде што одлуките мора да се донесуваат од влади кои одлучуваат едногласно, на одлуките може да им се потребни години за да бидат донесени, ако и воопшто бидат донесени. Поддржувачите на меѓувладиноста тврдат дека наднационалноста е закана за националниот суверените и за демократијата, тврдејќи дека само националните влади можат да поседуваат доволно демократски легитимитет. Меѓувладиноста ја претпочитаат повеќе европски нации како Британија (сега излезена од унијата), Данска и Шведска, додека поинтеграциски настроените нации како земјите на Бенелукс, Франција, Германија и Италија инклинираат кон претпочитање на наднационалниот пристап.
Европската Унија се обидува да воспостави рамнотежа помеѓу овие два пристапа. Сепак, оваа рамнотежа е сложена и често резултира со често лавиринтска сложеност на нејзините процедури за донесување одлуки.
Почнувајќи од март 2002, Конвентот за иднината на Европа ја преиспита оваа рамнотежа, помеѓу останатите работи, и предложи промени. За овие промени се расправаше на меѓувладината конференција во мај 2004 и водеше до Договорот за Уставот, за кого се расправаше погоре.
Наднационалноста е тесно поврзана со дебатата околу меѓувладиноста против неофункционалноста. Ова е дебата околу тоа зошто воопшто се појави процесот на интеграција. Приврзаниците на меѓувладиноста тврдат дека процесот на ЕУ интеграција е резултат на жилаво преговарање помеѓу државите. Неофункционализмот, од друга страна, тврди дека самите наднационални институции беа движечка сила зад интеграцијата.
Како што сугерира промената на името на Европската Економска Заедница во Европска Заедница и во Европска Унија, таа во текот на времето еволуира од првенствено економска во сè повеќе политичка унија. Овој тренд е нагласен преку растечкиот број области на политики што спаѓаат во надлежност на ЕУ: политичката моќ има тенденција да се поместува од државите членки кон ЕУ.
Против оваа слика на растечка централизација делуваат два елементи.
Прво, некои држави членки имаат своја традиција на силни регионални власти. Ова водеше кон растечко фокусирање врз регионалната политика и врз европските региони. Така, како дел од Мастришкиот договор беше основан Комитетот на региони.
Второ, областите на политики на ЕУ покриваат редица различни облици на соработка.
Тензијата помеѓу европската и националната (или под-националната) надлежност е трајна во развојот на ЕУ.
Сите потенцијални членки мораат да усвојат закони со цел да се ускладат со заедничката европска правна рамка, позната како acquis communautaire.
Сумирани во Насловот I на Делот I на консолидираната верзија на Договорот за функционирањето на Европската Унија | |||||||||||||
|
|
| |||||||||||
|
|
|
|
ЕУ има втора економија по големина во светот, по онаа на САД, со БДП од 12.329.110 долари во 2005.
Табела 2: Годишни реални стапки на растеж на БДП во ЕУ (1990-2013)[23]
1999-2007 | 2008-2013 | 1990-2013 | |
---|---|---|---|
Европска Унија | 2,5% | -0,1% | 1,7% |
Евро-Зона | 2,3% | -0,3% | 1,4% |
Многу од политиките на ЕУ на еден или друг начин се поврзани со развојот и одржувањето на еден ефективен единствен пазар. Значителни напори се вложени за создавање на хармонизирани стандарди - кои се создадени за да донесат економска корист преку создавање на поголеми и поефикасни пазари.
Моќта на Единствениот пазар зафаќа и надвор од границите на ЕУ, зашто за да се продава во рамките на ЕУ, корисно е прилагодувањето на нејзините стандарди. Штом фабриките, земјоделците и трговците од некоја земја која не е членка на ЕУ се прилагодат кон стандардите на ЕУ, многу од трошоците за приклучување кон Унијата веќе се намалени. До оваа точка, хармонизирањето на домашното законодавство со цел станување на полноправна членка е релативно безболно и може да создаде поголемо богатство преку елиминирањето на царинските трошоци.
Единствениот пазар има како интерни така и надворешни аспекти.
Табела бр. 3: БДП на државите членки на ЕУ
Држави членки |
БДП (ППП) милиони инт. долари |
БДП (ППП) по жител инт. долари |
БДП (номинален) по жител инт. долари |
---|---|---|---|
Европска Унија | 12,329,110 | 26,900 | 29,203 |
Луксембург | 30,674 | 66,821 | 73,147 |
Ирска | 164,190 | 40,003 | 48,753 |
Данска | 187,721 | 34,718 | 46,691 |
Австрија | 267,053 | 32,802 | 37,688 |
Белгија | 324,299 | 31,159 | 35,068 |
Финска | 161,099 | 30,818 | 36,522 |
Холандија | 498,703 | 30,574 | 38,180 |
Германија | 2,498,471 | 30,150 | 33,785 |
Шведска | 267,427 | 29,537 | 39,101 |
Италија | 1,694,706 | 29,218 | 29,635 |
Франција | 1,811,561 | 29,019 | 33,855 |
Шпанија | 1,026,340 | 24,803 | 27,175 |
Словенија | 43,260 | 21,695 | 18,527 |
Грција | 236,311 | 21,529 | 20,006 |
Кипар | 16,745 | 20,669 | 20,866 |
Малта | 7,909 | 20,015 | 13,742 |
Чешка | 198,976 | 19,488 | 11,929 |
Португалија | 203,947 | 19,388 | 16,525 |
Унгарија | 162,289 | 16,627 | 11,059 |
Естонија | 22,239 | 16,461 | 9,424 |
Словачка | 87,129 | 16,110 | 8,549 |
Литванија | 49,106 | 14,338 | 7,268 |
Полска | 512,890 | 13,440 | 7,487 |
Летонија | 30,227 | 13,059 | 6,739 |
Бугарија | 71,381 | 10,003 | 3,686 |
Романија | 183,162 | 8,258 | 3,603 |
Seamless Wikipedia browsing. On steroids.
Every time you click a link to Wikipedia, Wiktionary or Wikiquote in your browser's search results, it will show the modern Wikiwand interface.
Wikiwand extension is a five stars, simple, with minimum permission required to keep your browsing private, safe and transparent.