Հարավային Ամերիկայի տնտեսություն
From Wikipedia, the free encyclopedia
Հարավային Ամերիկայի տնտեսությունը կազմում են տասներկու ազգերում և երեք տարածաշրջաններում ապրող մոտ 410 միլիոն մարդ։ Այն ընդգրկում է աշխարհի բնակչության 6 տոկոսը։
Վիճակագրություն | |
---|---|
Բնակչություն | 410,013,492 (2010) |
ՀՆԱ | $3.990 տրիլիոն (անվանական, 2016) $6.567 տրիլիոն (PPP, 2017) |
ՀՆԱ-ի աճ | Մեկ շնչի հաշվով։ 5.5% (2008) |
ՀՆԱ-ն մեկ շնչի հաշվով | անվանական։ $9,239 (2016) PPP: $14,156 (2016) |
Միլիոնատերեր (US$) | 400,000 (0.011%) |
Գործազրկություն | 9% (2002) |
1930-ից մինչև 1980-ականները Հարավային Ամերիկայի երկրները օգտագործում էին ներմուծման փոխարինող՝ տնտեսական քաղաքականություն, որը փոխարինում է օտարերկրյա բիզնեսներին, ինչպես նաև արտահանումներին՝ տեղական արտադրությամբ։ Այս քաղաքականությունը ստեղծվել էր՝ ավելի զարգացած արտադրություն ստեղծելու և օգնելու տեղական բիզնեսների աճին, որոնք մրցակցային չեն միջազգային արդյունաբերությունների հետ։ Այնուամենայնիվ, այս քաղաքականությունը ստեղծեց պարտքային ճգնաժամ Հարավային Ամերիկայում[1]։
Հարավային Ամերիկան արևմտյան երկրներից ավելի հեռու էր ընկնում նախորդ երկու դարերում։ Սա կարող է բացատրվել Հարավային Ամերիկայի առաջնային ապրանքների վրա բարձր համակենտրոնացմամբ, ինչպես նաև կրթական համակարգի վիճակով և ինստիտուցիոնալ կառուցվածքով, որոնցից որոշները դեռևս կապված են իրենց գաղութային անցյալի հետ, մյուսներն էլ՝ վերջերս եղած քաղաքական զարգացումների հետ[2]։
1990-ականներից սկսած Հարավային Ամերիկան անցավ ազատ-շուկայական տնտեսության համակարգի։ Սա վերջապես Հարավային Ամերկայի երկրներին դուրս հանեց պարտքային ճգնաժամից։ Այժմ, տնտեսական գլխավոր զբաղմունքներն ընդգրկում են գյուղատնտեսությունը, արդյունաբերությունը, անտառաբուծությունը և հանքարդյունաբերությունը։
2016 թվականին 4 երկրներ՝ Բրազիլիան, Էկվադորը, Արգենտինան և Վենեսուելայի Բոլիվարյան Հանրապետությունը, արտադրության անկում ապրեցին։ Շրջանի այլ երկրներում նկատվում էր տնտեսական աճի դանդաղում[3]։ Բրազիլիան այս արտադրության անկումը տեսավ գործազրկության աճող մակարդակի, ֆինանսական վատացող պայմանների և քաղաքական խնդիրների պատճառով, ինչը, իր հերթին, հանգեցրեց մասնավոր ներքին սպառման և ներդրումների նվազմանը[3]։ Արգենտինան նույնպես ներքին սպառման և ներդրումների անկում ապրեց, այնուամենայնիվ, դրա պատճառը գնաճի կարճաժամկետ աճի պատճառով պետական ծառայության սուբսիդիաների հանելն էր։ Ի հակադրություն դրա՝ Պերուն տարածաշրջանի այլ երկրներից տարբերվում էր՝ պղնձի արտադրության շնորհիվ ցուցաբերելով աճի մակարդակների բարձրացում։
2017 թվականին տնտեսությունը 2014 թվականից ի վեր առաջին անգամ սկսեց ապաքինվել։ Տնտեսության աճի գլխավոր գրավականը մասնավոր սպառումն էր[4]։ Բրազիլիայում մանրածախ առևտրի և արդյունաբերական արտադրանքի ավելացումը 2017 թվականին բերեց իր տնտեսության 1%-ով ընդլայնմանը։ Ավելի բարձր մակարդակի պետական ներդրումների և մասնավոր սպառման արդյունքում Արգենտինայի տնտեսությունը աճեց 2016թ․-ի իր անկման համեմատ։
2017 թվականին գնաճի տեմպերի մոտ անկման միտում էր նկատվում հիմնական տնտեսությունների մեծ մասում։ Պատճառներն էին՝ փոխարժեքի նախնական արժևորումները և մթերքի գնի իջեցումը։ 2019 թվականին որոշ երկրներում անգամ սպասվում էր իրենց թիրախային խմբերի իջեցում[4]։