Os Catro Libros e os Cinco Clásicos da China From Wikipedia, the free encyclopedia
Sì shū wǔ jīng (chinés clásico: 四書五經; chinés simplificado: 四书五经; pinyin: Sì shū wǔ jīng; Wade-Giles: Ssŭ4 Shu1 Wu3 Ching1; xaponés: 四書五経, Shisho gokyō; coreano: 사서오경, Saseoogyeong; vietnamita: Tứ thư Ngũ kinh; traducido ao galego como os Catro Libros e Cinco Clásicos) son os libros canónicos do confucianismo, escritos arredor do -300.[1] Segundo a tradición, foron escritos, editados ou comentados polo propio Confucio ou algún dos seus discípulos. A partir da dinastía Han, convertéronse no núcleo dos clásicos chineses, nos que se basearían os exames imperiais.
Sì shū wǔ jīng 四書五經 | |
---|---|
![]() Páxina do Shujing ou Libro dos documentos | |
Autor/a | Confucio e outros |
Orixe | China |
Lingua | Chinés clásico |
[ editar datos en Wikidata ] |
Os Catro Libros son textos clásicos chineses que amosan os valores e crenzas fundamentais do confucianismo. Foran escollidos por Zhu Xi durante a dinastía Song para usarse coma unha introdución xeral ao confucianismo.[2] Nas dinastías Ming e Qing, compuxeron o tallo do currículo oficial para os exames imperiais.[3] Estes son:
Os Cinco Clásicos son os cinco libros, anteriores á dinastía Qin, que constitúen o canon confuciano tradicional. Moitos dos textos xa eran considerados relevantes durante o período dos Reinos Combatentes. Mencio, o principal erudito confuciano da época, consideraba que os Chunqiu 春秋 ("Anais de primaveras e outonos") eran igual de importantes que as crónicas semilendarias do período arcaico. Durante a dinastía Han do Oeste, que adoptou o confucianismo como ideoloxía oficial, estes clásicos convertéronse en parte do currículo do exames imperiais. Foi durante esta época que comezaron a considerarse coma un conxunto unificado, recibindo o nome de Wujing 五經 ou "Cinco Clásicos".[10] Existiu tamén un sexto Clásico da música ou Yuejing 樂經, hoxe perdido. Os Cinco Clásicos son os seguintes:
Até os Han do Oeste, adoitábase clasificar os Cinco Clásicos da seguinte maneira: Poemas, Documentos, Ritos, Cambios e Primaveras e Outonos. Con todo, a partir dos Han do Leste, a orde tradicional pasou a ser: Cambios, Documentos, Poemas, Ritos e Primaveras e Outonos.
Coa chegada do budismo á China, o termo jing 經 comezou a utilizarse para traducir o termo sánscrito sutra (como pode apreciarse no célebre Xinjing 心經 ou Sutra do loto).[11] Así mesmo, autores e editores posteriores apropiáronse dos termos "Libro" e "Clásico" con propósitos irónicos ou satíricos, empregándoos en escolmas de temáticas consideradas vulgares. Por exemplo, existiu un Clásico da prostitución ou Piaojing 嫖經, así coma un Clásico das estafas ou Pianjing 騙經 (c. 1617), este último obra de Zhang Yingyu.[12][13]
Seamless Wikipedia browsing. On steroids.
Every time you click a link to Wikipedia, Wiktionary or Wikiquote in your browser's search results, it will show the modern Wikiwand interface.
Wikiwand extension is a five stars, simple, with minimum permission required to keep your browsing private, safe and transparent.