No i jest chrzestna. (Wprowadza Jadźkę Kargul). Co, zła? U nas pod Gnieznem to by nawet taką od Wieczorkowej woleli – żeby dziecka od maleńkości nie straszyć.
A i tak nas jest więcej niż Kargulów, boś ty Pawlaczka!
Opis: do Ani.
Dziękuję Ci, Panie, że moją ręką pokarał Kargula, i przysięgam na wszystko, co ma moc nade mną, że drogi do domu nie zaślepię i po ziemię wrócę. Żeby kości nasze nie szukali się po świecie. A na całe Kargulowe plemię i pole spuść, dobry Panie, wszystkie plagi egipskie. Tylko się nie pomyl i nas, Pawlaków, sąsiadów Kargulowych, nie doświadczaj, bo my się swojej miedzy trzymamy.
Ja 60 lat stary, ja przyjechał żegnać się z wami.(…) Ziemi ja chcę od ciebie, ale tamtej z Krużewnik, co ją matka w woreczku przywiozła, żeby nią mój grób w Detroit posypali.
Kazimierz Pawlak
Poniżej znajdują się wybrane cytaty, więcej znajdziesz w osobnym haśle Kazimierz Pawlak.
Choć on z Gniezna ale w spodniach. A Kargul chce o jedne portki mieć wiencyj w rodzinie.
Opis: o Kokeszce
Jak cię granatem podrzucę, to od razu go z góry zobaczysz!
Opis: do Władysława Kargula.
Wymyślili te durackie maszyny, bo siły w rencach nie mieli!
Jadźka Kargul (biegnąc z Witią): A ożenisz się ze mną?
Witia Pawlak: Szybko! Za skały… Co?! Ot, porę znalazła!
Kazimierz Pawlak: Już mój brat Jaśko wziął na ciebie bicz boży w swoje ręce!
Władysław Kargul: Ty mi kosy nie przypominaj, bo ja mam teraz karabin.
Kazimierz Pawlak: I ja mam.
Władysław Kargul: Och, ty konusje, ty! (łapie Pawlaka za rękaw, po czym go zdziera)
Kazimierz Pawlak: Kon... konusje?! Uch! Czekaj! (biegnie po sierp) Teraz na ciebie wystarczy sjerzp! Hhh... Ty! (odcina kawałek koszuli i rzuca w stronę Kargula) Masz!
(Kargul zdenerwowany zaczyna tłuc garnki o grunt Pawlaka)
Aniela Kargul: (po chwili) Czyś ty zdurniał, stary?! Gdzie ja tera takie garki dostanę?
(Pawlak zaczyna się śmiać)
Mania Pawlakowa: Nowiuśkie koszuli... (zabiera jedną z koszul)
Władysław Kargul: Już twój brat Jaśko raz mnie mordował! A teraz ty się do mordowania bierzesz, a?
Kazimierz Pawlak: Biore sie i bede sie brał! Bo ty, Kargul, na świętość nie zważasz!
Władysław Kargul: A jakaż to świętość, ty czort łobaty?!
Kazimierz Pawlak: Miedza święta rzecz!
Mania Pawlakowa: Karabin [Witii] dał, a jak Kargule wojnę zaczną?
Kazimierz Pawlak: Ty sie nie boj! Jest jeszcze u mnie dwa granaty w świątecznym ubraniu.
Leonia Pawlak: Kargul to wróg najgorszy ze wszystkich!
Kazimierz Pawlak: Wróg? A wróg! Ale mój, swój, nasz – na własnej krwi wyhodowany!
Kazimierz Pawlak: Kargul, podejdź no do płota!
Władysław Kargul: A na co?
Kazimierz Pawlak: Podejdź – jako i ja podchodzę.
Władysław Kargul: No podszedł. I co?
Kazimierz Pawlak: A tera zdejm czapkie, jak i ja zdjął.
Władysław Kargul: A… a na co mnie to?
Kazimierz Pawlak: Na okoliczność. Że nasza wędrówka ludów już się zakończyła. I trzeba było wojny, żeby zdobyć pokój. A teraz… płacz. Władek! Nie wstydź się! Płacz! I tak nikt nie widzi. (Mania zaczyna szlochać). Wszystkie i tak płaczą. Władek!
Władysław Kargul: Kaźmirz! (…)
Ściskają się pojednawczo, za nimi w ślad idą inni członkowie rodziny.
Jadźka Kargul: A ty czego nie płaczesz?
Witia Pawlak: A bo to ostatni raz się godzą? Patrzeć wolę.
Jadźka i Witia spędzili ze sobą noc.
Jadźka Kargul: No i co teraz będzie? (Płacze).
Witia Pawlak: A co ma być?
Jadźka Kargul: Jak to? Przecież już dzień.
Witia Pawlak: To co?
Jadźka Kargul: Oj, tatko znowu bić będzie!
Witia Pawlak: Bił cię?
Jadźka Kargul: Nie, ale teraz zbije!
Witia Pawlak: Nie becz! Od dziś cię już nikt bić nie będzie. Zostaniesz ze mną.
Jadźka Kargul: Jak ja teraz do domu wrócę?
Witia Pawlak: (…) W domu nie masz się co pokazywać. Na swoje pójdziemy.
Jadźka Kargul: Gdzie jest mój kożuch? Może mi darują?
Witia Pawlak: Darują albo i nie, a ze mną źle ci nie będzie. Mało to pustych domów stoi? Weźmiem który i koniec.
W pociągu.
Witia Pawlak (wyglądając przez okno): O, człowiek!
Kazimierz Pawlak: E tam, człowiek, musi jakiś tutejszy.
Ciężarna Mania Pawlakowa jęczy z bólu.
Witia Pawlak: Tata… a zdążymy my wysiąść, zanim nas przybędzie.
Kazimierz Pawlak: Ot, dureń kostropaty! Żeby zdążył wysiąść, zanim ziarna dla kobyły zabraknie!
Kazimierz Pawlak: (…) ty ze wszystkim zdurniał, no! (Uderza Witię w głowę).
Witia Pawlak: Widzicie to łaciate?
Kazimierz Pawlak: No krowa jak krowa.
Witia Pawlak: Toż to swojska krowa, tatko! Na całym świecie takiej nie ma, tylko w Krużewnikach! Przecie to Mućka – Kargulowa! Kargule tu są!
Kazimierz Pawlak: Hyy… Bandyty! Ot, znaczy się, znaleźli my swoje miejsce.
Witia Pawlak: Tato, wzięliby my tego samograja od…
Kazimierz Pawlak: Od Kargula?!
Witia Pawlak: Pierwsze chrzciny tutaj – bez muzyki?
Kazimierz Pawlak: Swojego syna będziesz sobie solić i przy organach (…).
Na zaminowanym polu.
Kazimierz Pawlak: Teraz prowadź.
Władysław Kargul: To idź pierwszy.
Kazimierz Pawlak: Twoje pole – pokaż drogę.
Władysław Kargul: Gości przodem puszczam.
Kazimierz Pawlak: Myśli, że bać się będę… Zapamiętaj! Miedza to święta rzecz. I naucz się tego, bo inaczej cię znowu kosą nauczę!
Władysław Kargul: A gdzież ty tu miedzę widzisz? Stąd po niebo wszystko twoje. Chcesz – bierz. Tu nikt palcami ziemi mierzyć nie będzie, jak my to w Krużewnikach robili.
Kazimierz Pawlak: Ja wziął tyle, co mnie pasuje, i tego ruszać nie dam.
Władysław Kargul: Ot, czasy: durny przodem idzie!
Kazimierz Pawlak: Co? Czekaj, jest u mnie kosa! Teraz to już twój barani, Kargulowy łeb zleci!
Władysław Kargul: Głupszy zleci.
Jan Pawlak: Ty Ania? A ja John.
Kazimierz Pawlak: John, John… (…) Po polsku Jaśko.
Władysław Kargul: Ty, Pawlak, od nowa nie zaczynaj, bo my już raz zaczęli.
Jan Pawlak: Ja zaczął!
Kazimierz Pawlak: A ja skończę!
Witia Pawlak: U was w stodole też trzeba zboże wymłócić.
Jadźka Kargul: Ale kiedy?
Witia Pawlak: Jak to kiedy? Jak założą apelację.
Kazimierz i Witia młócą zboże. Witia zerka na Jadźkę.
Kazimierz Pawlak: Witia! Coś ty taki nienapasiony, a? Sto razy mówił, że masz nienawidzić to Kargulowe plemię. No i nieuchronnie idzie do pełnoletności. Toż ona nie dla ciebie!
Witia Pawlak: Ale tato, jak ja się napatrzę, tak dobrze, i w nocy się przyśni, to jej tak nienawidzę, że strach.
Mania Pawlakowa: Witia! Ojca nie widział?
Witia Pawlak: Nie. W polu pewnie.
Opis: Kazimierz z Władysławem pili bimber w stodole, o czym Witia wiedział.
Witia Pawlak: Wojsko idzie!
Kazimierz Pawlak: Wojsko? Jakie wojsko?
Witia Pawlak: Nasze.
Antoni Wieczorek: Polskie?
Witia Pawlak: Ehe.
Kazimierz Pawlak: A na kogóż oni idą?
Witia Pawlak: Na nas, tatko.
Kazimierz Pawlak: Po jakiego czorta?
Witia Pawlak: Miny nasze usłyszeli i myślą, że to Wehrwolf pali ogniem i mieczem.
Władysław Kargul: Ty, Kaźmirz, już trzecią wojnę zaczął, chociaż druga ledwo skończona!
Kazimierz Pawlak: Ruskie wprawione – raz, dwa skończą.
Władysław Kargul: Tak, ale ile razy można człowieka oswobadzać?!
Leonia Pawlak: A ty czego taki zmartwiony? Był czas przywyknąć przecie…
Kazimierz Pawlak: Wszystko, co po tamtej stronie płota, to twój wróg!
Witia Pawlak: Kot też?
Kazimierz Pawlak: Też!
Kargul wybiera się do umierającej matki Pawlaka, by tłumaczyć jej spowiedź niemieckiemu księdzu; bierze karabin.
Kazimierz Pawlak: Zostaw to!
Władysław Kargul: A diabli ciebie wiedzą, jak ty mnie za tę przysługę zapłacisz!
Kazimierz Pawlak: Na ten tydzień jeden pogrzeb wystarczy.
Władysław Kargul: Żeby wasza noga więcej na naszym nie postała!
Kazimierz Pawlak: A wasza na naszym! Tak przysiągł tatowi i tak będzie – na wieki wieków!
Leonia Pawlak: Amen.
Bardzo chciałem, aby to było śmieszne. Humor w tym filmie polegał na prawdzie. Ludzi, sytuacji, rozmów, zachowań. Na początku jednak film nie był aż tak popularny. Odkryto go po pół roku. Rozpoczęły się dyskusje w telewizji, prasie. Pytano, dlaczego nie robię drugiej części. Wywierano na mnie presję. Nie bardzo chciałem, bo wiedziałem, że kolejna odsłona nie będzie już taka zabawna.
Komizm filmu wynika z umiejętnego połączenia trzech elementów: sarmackiej komedii obyczajowej, usytuowania jej w określonych warunkach historycznych i okraszenia tego wszystkiego charakterystyczną kresową gwarą, która – przynajmniej dla uszu współczesnego pokolenia – ma w sobie niejakie akcenty humorystyczne.
↑ Na tabliczce na cmentarzu widnieje nazwisko „Leonia Pawlak z Furtaków”, ksiądz jednak w czasie nabożeństwa żałobnego odmawia modlitwę za siostrę Eleonorę.
Wikiwand in your browser!
Seamless Wikipedia browsing. On steroids.
Every time you click a link to Wikipedia, Wiktionary or Wikiquote in your browser's search results, it will show the modern Wikiwand interface.
Wikiwand extension is a five stars, simple, with minimum permission required to keep your browsing private, safe and transparent.