Loading AI tools
polski żołnierz Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Ernest Angelo (ur. 25 lutego 1898 w Brežicach, zm. po 29 lipca 1940) – kapitan piechoty Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, kawaler Orderu Virtuti Militari.
![]() | |
![]() | |
Data i miejsce urodzenia |
25 lutego 1898 |
---|---|
Data śmierci |
po 29 lipca 1940 |
Przebieg służby | |
Lata służby |
od 1915 |
Siły zbrojne | |
Jednostki |
GO gen. Tokarzewskiego |
Stanowiska |
oficer sztabu |
Główne wojny i bitwy |
I wojna światowa |
![]() | |
Odznaczenia | |
![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() |
Urodził się 25 lutego 1898 w Brežicach, w ówczesnym Księstwie Styrii, w rodzinie Edwarda i Terezji z domu Morawek[1][uwaga 1].
15 lipca 1915 we Lwowie jako uczeń wstąpił do Legionów Polskich[3][uwaga 2]. Został przydzielony do III batalionu 6 pułku piechoty. Walczył w szeregach 10., 11. i 12. kompanii tego batalionu[4]. 27 maja 1916 awansował na sekcyjnego[2]. 26 września 1917, po kryzysie przysięgowym, został wcielony do cesarskiej i królewskiej Armii, do 3. kompanii c. i k. batalionu strzelców polnych nr 18[5]. 10 lipca 1918 zdezerterował[6]. W przebraniu żołnierza rosyjskiego dotarł do Kijowa, a następnie na Kubań, gdzie wstąpił do rosyjskiej Armii Ochotniczej[6]. Wziął udział w szkoleniu oddziału polskiego w stanicy paszkowskiej pod Jekaterynodarem[6]. Po utworzeniu 4 Dywizji Strzelców Polskich został przydzielony do 13 pułku strzelców[6]. Wziął udział we wszystkich walkach tego oddziału[6]. W stopniu plutonowego dowodził plutonem i pełnił obowiązki szefa kompanii[6].
W czerwcu 1919, po połączeniu 13 pułku strzelców z 28 pułkiem piechoty, służył w 1. kompanii 28 pułku piechoty[7]. W jego szeregach walczył na wojnie z Ukraińcami, a następnie na wojnie z bolszewikami[6]. Jako sierżant dowodził plutonem, a następnie pełnił obowiązki dowódcy 1. kompanii[6]. Wyróżnił się 16 lipca 1919 podczas forsowania rzeki Seret pod Szypowcami[8][9]. 2 czerwca 1920 pod Kozianami został ciężko ranny[10]. Po trzech tygodnia leczenia szpitalnego uciekł z transportu rekonwalescentów i wrócił do pułku na front[6]. Ponownie wyróżnił się 16 sierpnia 1920 w walce pod wsią Mokre, będącej częścią bitwy pod Radzyminem[11][12]. 13 października 1920 dowódca I batalionu, porucznik Jerzy Boski we wniosku na odznaczenie Orderem Virtuti Militari napisał:
dnia 16 sierpnia 1920 w bitwie pod Mokrem, po zranieniu dowódcy kompanii podporucznika Piotra Janusa, objął dowództwo kompanii prowadząc ją dalej do ataku; rozumiejąc ważność chwili dokłada wszelkich starań, świeci przykładem nieustraszonej odwagi, pod gradem kul prowadzi kompanię, wpada z furią na opierającego się nieprzyjaciela i wydziera mu jego pozycję zdobywając wieś Mokre, co zdecydowało o przerwaniu frontu bolszewickiego i pozwoliło wykonać zadanie pułku[13].
Za ten czyn został 18 sierpnia 1920 na polu bitwy pod Radzyminem odznaczony Orderem Virtuti Militari przez dowódcę Frontu Północnego, generała broni Józefa Hallera[14].
Po zakończeniu działań wojennych pozostał w wojsku jako oficer zawodowy i kontynuował służbę w macierzystym pułku, który stacjonował w Łodzi[6][15][16]. Uzupełnił wykształcenie w zakresie szkoły średniej[17]. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu podporucznika ze starszeństwem od 1 czerwca 1919 i 271. lokatą w korpusie oficerów piechoty[18]. W listopadzie 1927 został przeniesiony do 84 pułku piechoty w Pińsku, w którym pełnił służbę na kolejnych stanowiskach: młodszego oficera kompanii, dowódcy kompanii, adiutanta batalionu, komendanta powiatowego Przysposobienia Wojskowego w Stolinie i dowódcy 8. kompanii w Łunińcu (1934)[6][19][20][21][22][23]. 2 kwietnia 1929 prezydent RP nadał mu z dniem 1 stycznia 1929 stopień kapitana w korpusie oficerów piechoty i 28. lokatą[24][25]. Po 1935 został przeniesiony do 59 pułku piechoty w Inowrocławiu[26]. W marcu 1939 pełnił służbę na stanowisku oficera placu Inowrocław[26]. W kampanii wrześniowej 1939 służył w Oddziale III Sztabu Grupy Operacyjnej gen. bryg. Michała Tokarzewskiego-Karaszewicza[27]. Uczestniczył w obronie Warszawy[27]. Po kapitulacji załogi stolicy dostał się do niewoli niemieckiej (numer jeńca „787”)[28]. 29 lipca 1940 został przeniesiony z Oflagu XI A Osterode do Oflagu II B Arnswalde[29].
Był żonaty, miał córkę Danutę (ur. 27 kwietnia 1927)[17].
Seamless Wikipedia browsing. On steroids.
Every time you click a link to Wikipedia, Wiktionary or Wikiquote in your browser's search results, it will show the modern Wikiwand interface.
Wikiwand extension is a five stars, simple, with minimum permission required to keep your browsing private, safe and transparent.