jedna z ras psów zaliczanych do molosów w typie doga Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Dog niemiecki – rasa psa zaliczana do grupy molosów w typie doga, wyhodowana w Niemczech jako pies bojowy i do polowania na duże ssaki. Współcześnie jest użytkowana jako pies stróżujący, obronny lub pies-towarzysz. Typ dogowaty[3].
Szybkie fakty Inne nazwy, Kraj patronacki ...
Dog niemiecki
Dog niemiecki żółty
Inne nazwy
niem.Deutsche Dogge, ang.great dane, german mastiff
Prawdopodobnie przodkami obecnego doga były: niemiecki bullenbeisser, jak i „Hatz und Saurüden” (psy tropiące i polujące na dzika, które przypominały krzyżówkę muskularnego mastifa angielskiego z greyhoundem). Na dworach początkowo były trzymane psy tego typu do polowań na grubego zwierza. Później wraz ze spadkiem liczebności m.in. dzików na terenie dzisiejszych Niemiec ograniczano hodowle doga. Znalazł wtedy uznanie jako pies towarzyszący wśród wyższych warstw społecznych. Pierwszy wzorzec doga niemieckiego, który znacznie odbiegał od współczesnego standardu, został ustalony w Berlinie w roku 1880[1]. Rasę nazwano dogiem niemieckim[4]. Wielkim miłośnikiem tej rasy był kanclerz niemiecki Otto von Bismarck.
W klasyfikacji FCI rasa ta została zaliczona do grupy II - Pinczery, sznaucery, molosy i szwajcarskie psy do bydła, sekcja 2.1 - Molosy typu mastifa, jako pies do towarzystwa i stróżujący[5]. Nie podlega próbom pracy[1]. Jest też zaliczany do psów obronnych[6].
Budowa
Dog niemiecki czarny z białym znaczeniem na głowie, zwanym strzałką
Głowa – wydłużona, wąska, łuki brwiowe dobrze rozwinięte, jednak bez szczególnego uwydatnienia; mięśnie policzkowe tylko lekko zaznaczone, w żadnym razie silnie uwydatnione; przełom czołowy – wyraźnie zaznaczony; nos dobrze rozwinięty i wykształcony, szeroki, z dużymi otworami, czarny (wyjątek – dogi maści arlekinowej, u których tolerowana jest barwa cielista); kufa głęboka i jak najbardziej prostokątna; szczęki dobrze wykształcone, szerokie; zgryz – nożycowy.
Uszy – z natury wiszące, wysoko osadzone, średniej wielkości.
Ruch – harmonijny, elastyczny, lekki, miarowy i sprężysty. Kończyny widziane zarówno z przodu, jak i z tyłu muszą poruszać się równolegle.
Skóra – przylegająca, naprężona. U psów jednobarwnych dobrze pigmentowana, u arlekinów w rozkładzie zabarwienia występują plamki pigmentu.
Szata i umaszczenie
Włos doga niemieckiego jest bardzo krótki, gęsty, gładko i równo przylegający, z połyskiem. Dogi niemieckie grupuje się w trzech niezależnych zastawieniach umaszczenia: żółte i pręgowane, arlekiny i czarne, błękitne oraz kolor merle.
Żółty – jasno-złoto-żółty do nasyconego żółto-złotego; pożądana jest czarna maska.
Pręgowany – barwa zasadnicza jasnożółta do złoto-żółtej, z czarnymi, jak najbardziej równomiernie rozłożonymi i wyraźnie zaznaczonymi pręgami, przebiegającymi w kierunku żeber; pożądana czarna maska.
Arlekin – (biało-czarny) barwę zasadniczą stanowi czysta biel, możliwie bez żadnych odcieni. Występują na niej dobrze porozkładane na całym ciele, nierównomiernie poszarpane, intensywnie czarne plamy. Do arlekinów zaliczane bywają także dogi o umaszczeniu merle – tzw. szare arlekiny – na szarym tle występują plamy różnej wielkości od koloru białego, poprzez szary, lekko brązowy do czarnego.
Czarny – błyszcząca, intensywna czerń. Dopuszcza się białe znaczenia. Zalicza się tu także dogi tzw. płaszczowe, u których czerń niejako w postaci płaszcza pokrywa główną partię tułowia. Kufa, szyja, klatka piersiowa, brzuch, kończyny i koniec ogona mogą być białe. Do czarnych zaliczane są również tzw. platten (płytowe) – dogi z białym kolorem podstawowym i dużymi czarnymi płatami.
Błękitny – czysty, stalowy błękit. Dopuszczalne są białe znaczenia na piersi i łapach.
Merle – Siwa sierść. Na niej widnieją czarne łaty.
Według Księgi rekordów Guinnessa najwyższym dotychczas żyjącym psem był dog niemiecki o imieniu Zeus, który 4 października 2011 roku mierzył 111,8 cm w kłębie[7].
3,5 miesięczna suka doga niemieckiego
Psy przyjazne, mocno przywiązane do właściciela, lubią dzieci. Wobec innych zwierząt domowych są tolerancyjne, pod warunkiem, że są od wczesnych lat przyuczane do ich obecności. Dogi niemieckie są powściągliwe i ostrożne wobec obcych; występujące osobniki agresywne powinny być wyłączane z dalszej hodowli.
Posłuszeństwo można wyegzekwować konsekwentnym i stosunkowo wczesnym wychowaniem.
Dog niemiecki wymaga wyczesywania martwego włosa miękką szczotką, przynajmniej raz w tygodniu. W okresie wzrostu szczenię potrzebuje bardzo intensywnego wzmacniania stawów i kości.
Częstą chorobą – właściwie śmiertelną w skutkach jest skręt żołądka. Dogi często mają wspomniane problemy z sercem, kośćmi oraz ze stawami.
Saba – w ekranizacji z 1976 roku pies bohaterów W pustyni i w puszczy jest dogiem niemieckim maści żółtej, choć w powieści Sienkiewicza Saba jest mastifem.
Praktycznie w każdej ekranizacji „Psa Baskerville’ów” (autor: sir Arthur Conan Doyle) występuje czarny dog niemiecki. Rola ta jednak buduje niewłaściwy wizerunek rasy – dogi niemieckie „dostawały” tę rolę ze względu na wygląd (szczególnie osobników czarnej maści), a nie ze względu na ich łagodny charakter.
Sonia – pies państwa Karpielów w filmie „Poszukiwany, Poszukiwana” Stanisława Barei.
Dwa dogi niemieckie były w posiadaniu Murgrabiego z filmu „Janosik".
Marmaduke – pies z serii krótkich komiksów o nieznośnym dogu niemieckim.
W filmie „Patriota” z Melem Gibsonem, angielski generał miał dwa dogi niemieckie, jeden był płaszczowy, a drugi czarny.
W filmie „Siedem Dusz” pies Emily Posa chory na serce tak jak ona.
W książce „Wspaniała Gracie” Dana Dye i Marka Beckloffa. W tej książce główną rolę odgrywa psina rasy dog niemiecki, która jest głucha, nie widzi na jedno oko i ma na imię Gracie.
W książce „Przez ciebie, Drabie!” Zofii Chądzyńskiej najlepszy przyjaciel Dzidzi.
W książce „Anioł Stróż” Nicholasa Sparksa, wierny przyjaciel i obrońca głównej bohaterki.
W powieściach "Bastard" i "Festiwal" Andrzeja Dziurawca dog Chan - wielka miłość Mateusza Soltan-Puńskiego.
Eugeniusz Bodo - jeden z polskich przedwojennych aktorów, był właścicielem doga arlekina o imieniu Sambo. Najprawdopodobniej w 1931 r. aktor dostał go od matki. Łaciaty olbrzym o różnobarwnych tęczówkach szybko zaczął być tak samo rozpoznawalny, jak jego pan. Sambo miał wstęp do wszystkich restauracji i kawiarni, często towarzyszył swemu panu w przejażdżkach samochodem[potrzebnyprzypis].
Eva MariaKrämer:Rasy psów.Warszawa:Oficyna Wydawnicza MULTICO,1998,s.303. ISBN83-7073-122-8.
J. NovotnyJ. Najman:Psy rasowe.Warszawa:Państwowe Wydawnictwo Rolnicze i Leśne,1976. Brak numerów stron w książce
MagdalenaNowicka,AgnieszkaBoczula:Psy obronne.Warszawa:Książka i Wiedza,2001. ISBN83-05-13030-4. Brak numerów stron w książce
RinoFalappi:Czworonożni przyjaciele: rasy, pielęgnacja i hodowla psów.Warszawa:Dom Wydawniczy „Bellona”,2001. ISBN83-11-09354-7. Brak numerów stron w książce