Loading AI tools
polski generał Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Adam Leon Kiciński (ur. 11 kwietnia 1872 w Lechanicach w powiecie wareckim, zm. 13 czerwca 1959 w Poznaniu) – podpułkownik kawalerii cesarskiej i królewskiej armii, generał brygady Wojska Polskiego.
![]() | |
Data i miejsce urodzenia |
11 kwietnia 1872 |
---|---|
Data i miejsce śmierci |
13 czerwca 1959 |
Przebieg służby | |
Lata służby |
1893–1926 |
Siły zbrojne | |
Jednostki | |
Stanowiska |
dowódca brygady |
Główne wojny i bitwy | |
Odznaczenia | |
![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() |
Urodził się 11 kwietnia 1872 w Lechanicach, w rodzinie Kazimierza, właściciela majątku ziemskiego, i Urszuli z Łempickich. Był chrześniakiem Piotra Wysockiego.
Ukończył studia na Wydziale Artylerii Technicznej Akademii Wojskowej w Wiedniu. Od 1893 był oficerem artylerii cesarskiej i królewskiej Armii, a od 1899 kawalerii. W 1901 był oficerem ordynansowym Franciszka Józefa I. Służył w 1 pułku ułanów w Krakowie i Lwowie, a następnie (od 1912) w 13 pułku ułanów w Złoczowie. Został ciężko ranny w bitwie pod Jarosławicami 2 sierpnia 1914. Następnie skierowany do 6 pułku ułanów, walczył na froncie wschodnim (podpułkownik z 1917).
Od listopada 1918 w Wojsku Polskim. Do stycznia 1919 zastępca dowódcy, a potem dowódca 8 pułku ułanów Księcia Józefa Poniatowskiego (do 4 lutego 1920).
Od lutego 1920 był zastępcą szefa sekcji kawalerii w Ministerstwie Spraw Wojskowych. Później dowodził X Brygadą Jazdy (w 1924 przeformowaną w X Brygadę Kawalerii). 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu pułkownika ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 i 5. lokatą w korpusie oficerów jazdy[1]. Z dniem 1 czerwca 1924 został mianowany dowódcą XVI Brygady Kawalerii we Lwowie[2]. W lipcu 1924 minister Spraw Wojskowych zmienił swoje rozporządzenie i pozostawił go na stanowisku dowódcy X Brygady Kawalerii w Przemyślu[3]. Pełniąc służbę na stanowisku dowódcy brygady pozostawał w ewidencji 8 pułku ułanów.
1 grudnia 1924 Prezydent RP Stanisław Wojciechowski na wniosek Ministra Spraw Wojskowych, gen. dyw. Władysława Sikorskiego awansował go na generała brygady ze starszeństwem z dniem 15 sierpnia 1924 i 11. lokatą w korpusie generałów[4].
W październiku 1925 został mianowany członkiem Oficerskiego Trybunału Orzekającego[5]. Z dniem 31 grudnia 1926 został przeniesiony w stan spoczynku. Mieszkał w Krakowie przy ul. Wolskiej 9 (obecnie ul. J. Piłsudskiego)[6], następnie w Poznaniu[7].
Był żonaty z Józefą Morawską. Mieli pięcioro dzieci: Kazimierza, Jana, Stanisława, Teresę i Annę (żonę Eugeniusza Romiszewskiego).
Zmarł 13 czerwca 1959 w Poznaniu. Został pochowany 16 czerwca 1959 na Cmentarzu Junikowo w Poznaniu (pole 9, kwatera 3-11-11)[8].