Długość ciała 9,7–15 cm, ogona 14,7–31 cm; masa ciała samic 52–143 g, samców 48,1–153 g[16]. Oczy bardzo duże, skierowane do przodu – nieproporcjonalne do głowy. Szyja krótka i bardzo zwrotna, umożliwia obrót głowy o blisko 180°. Kończyny tylne dłuższe. Posiadają długi ogon. Sierść krótka, gęsta, barwy brązowej. Wydłużone kości stępu pozwalają wyrakom wykonywać bardzo precyzyjne skoki. Przeciętna skoczność 1,5 m, a maksymalna do 6 m. Charakterystyczny dla wyraków jest brak ośrodków węchowych w mózgu.
Prowadzą nocny, nadrzewny tryb życia. Są przede wszystkim owadożerne – chwytają owady, skacząc na nie. Ale nie gardzą też ptakami, wężami, jaszczurkami i nietoperzami.
Znane od eocenu Europy. Najlepiej poznany gatunek to wyrak upiorny (Tarsius tarsier).
Do rodziny należą następujące występujące współcześnie rodzaje[18][19][15][14]:
OligotarsiusNi Xijun, Li Qiang, Li Luzhou & Beard, 2016[21] – jednynym przedstawicilem był Oligotarsius rarusNi Xijun, Li Qiang, Li Luzhou & Beard, 2016
XanthorhysisBeard, 1998[22] – jednynym przedstawicilem był Xanthorhysis tabrumiBeard, 1998.
M.C. McKenna.Classification, range, and deployment of the prosimian primates, in: Problèmes Actuels de Paléontologie (Évolution des Vertebrés).„Colloques Internationaux du Centre National de la Recherche Scientifique”.163,s.607,1967.(ang.•fr.).
Nazwy polskie za: W. Cichocki, A. Ważna, J. Cichocki, E. Rajska-Jurgiel, A. Jasiński & W. Bogdanowicz:Polskie nazewnictwo ssaków świata.Warszawa:Muzeum i Instytut Zoologii PAN,2015,s.36. ISBN978-83-88147-15-9.(pol.•ang.).
M. Shekelle, S. Gursky-Doyen, M.C. Richardson:Family Tarsiidae (Tarsiers). W:R.A. Mittermeier, A.B. Rylands & D.E. Wilson (redaktorzy):Handbook of the Mammals of the World.Cz.3:Primates.Barcelona:Lynx Edicions,2013,s.257–261. ISBN978-84-96553-89-7.(ang.).
D.E. Wilson & D.M. Reeder (red.):Genus Tarsius.[w:] Mammal Species of the World. A Taxonomic and Geographic Reference (Wyd. 3) [on-line].Johns Hopkins University Press,2005.[dostęp 2020-11-04].
N. Upham, C. Burgin, J. Widness, M. Becker, C. Parker, S. Liphardt, I. Rochon & D. Huckaby:Treeview of Mammalian Taxonomy Hierarchy.[w:] ASM Mammal Diversity Database (Version 1.11) [on-line].American Society of Mammalogists.[dostęp 2023-09-10].(ang.).
J.S. Zijlstra, L.J. Flynn & W. Wessels.The westernmost tarsier: A new genus and species from the Miocene of Pakistan.„Journal of Human Evolution”.65(5),s.545,2013. DOI: 10.1016/j.jhevol.2013.06.015.(ang.).
X.-j. Ni, Q. Li, L.-z. Li & K.Ch. Beard.Oligocene primates from China reveal divergence between African and Asian primate evolution.„Science”.352(6286),s.674,2016. DOI: 10.1126/science.aaf2107.(ang.).
K.Ch. Beard, T. Qi, M.R. Dawson, B.-y. Wang, & Ch.-k. Li.A diverse new primate fauna from middle Eocene fissure-fillings in southeastern China.„Nature”.368(6472),s.607,1994. DOI: 10.1038/368604a0.(ang.).
Y. Chaimanee, R. Lebrun, C. Yamee & J.-J. Jaeger.A new Middle Miocene tarsier from Thailand and the reconstruction of its orbital morphology using a geometric-morphometric method.„Proceedings of the Royal Society of London”.B: Biological Sciences.278(1714),s.1957,2011. DOI: 10.1098/rspb.2010.2062.(ang.).
K.Kowalski:Ssaki, zarys teriologii.Warszawa:PWN,1971. Brak numerów stron w książce
K.Kowalski (redaktor naukowy),A.Krzanowski,H.Kubiak,G.Rzebik-Kowalska,L.Sych:Mały słownik zoologiczny: Ssaki.Wyd.IV.Warszawa:Wiedza Powszechna,1991. ISBN83-214-0637-8. Brak numerów stron w książce