Loading AI tools
oficer dyplomowany Wojska Polskiego Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Ludwik Lichtarowicz (ur. 4 września?/16 września 1890 w Bobrujsku, zm. 13 czerwca 1965 w Londynie) – pułkownik dyplomowany piechoty Wojska Polskiego.
![]() płk Ludwik Lichtarowicz Warszawa, 2 stycznia 1939 | |
![]() | |
Data i miejsce urodzenia |
16 września 1890 |
---|---|
Data i miejsce śmierci |
13 czerwca 1965 |
Przebieg służby | |
Siły zbrojne |
|
Jednostki | |
Stanowiska |
zastępca szefa departamentu |
Główne wojny i bitwy |
I wojna światowa |
Odznaczenia | |
![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() |
Ludwik Lichtarowicz urodził się 16 września 1890 roku w Bobrujsku[1], w rodzinie Kajetana i Malwiny z Kalinowskich. Maturę uzyskał w Bobrujsku, następnie studiował prawo w Petersburgu, gdzie również ukończył Akademię Sztabu Generalnego. Służbę wojskową rozpoczął w Armii Imperium Rosyjskiego. 18 kwietnia 1919 roku zastąpił podpułkownika Romualda Wolikowskiego na stanowisku szefa sztabu Dowództwa Wojsk Polskich we Wschodniej Rosji i na Syberii. Po powrocie do kraju przyjęty został do Wojska Polskiego.
Na przełomie 1920 i 1921 roku był szefem sztabu I Korpusu Wojsk Litwy Środkowej, a od 26 lutego 1921 roku szefem sztabu Grupy Wojsk Litwy Środkowej[2]. W sierpniu 1921 roku został przeniesiony z dowództwa Grupy Operacyjnej „Bieniakonie” do Dowództwa Okręgu Generalnego „Brześć” na stanowisko zastępcy szefa sztabu[3]. W latach 1921–1922 był słuchaczem I Kursu Doszkolenia Wyższej Szkoły Wojennej i Szkoły Nauk Politycznych w Warszawie, pozostając jednocześnie oficerem nadetatowym 70 pułku piechoty w Pleszewie. Po ukończeniu kursu przydzielony został do Dowództwa Okręgu Korpusu Nr III w Grodnie na stanowisko zastępcy szefa sztabu[4]. W listopadzie 1925 roku przeniesiony został ze stanowiska szefa sztabu Dowództwa Okręgu Korpusu Nr IX w Brześciu do 15 pułku piechoty w Dęblinie na stanowisko dowódcy[5].
W maju 1926 roku, w czasie zamachu stanu, dowodzony przez niego oddział opowiedział się po stronie legalnych władz RP. Latem 1927 roku został przeniesiony do kadry oficerów piechoty z równoczesnym oddaniem do dyspozycji komendanta Centrum Wyższych Studiów Wojskowych w Warszawie i zachowaniem dodatku służbowego dowódcy pułku[6]. W 1928 roku był zastępcą komendanta Doświadczalnego Centrum Wyszkolenia w Rembertowie. Latem 1930 roku przeniesiony został do Dowództwa Okręgu Korpusu Nr X w Przemyślu na stanowisko inspektora poborowego[7]. Kierował służbą uzupełnień na terenie okręgu, w tym nadzorował pracę powiatowych komend uzupełnień. Wiosną 1935 roku został przeniesiony do Ministerstwa Spraw Wojskowych na stanowisko pełniącego obowiązki zastępcy szefa Departamentu Uzupełnień[8]. 24 października 1938 roku został zatwierdzony na stanowisku szefa departamentu[9].
Po przegranej kampanii wrześniowej 1939, przedostał się do Francji, a latem 1940 roku, po kampanii francuskiej do Wielkiej Brytanii. W Polskich Siłach Zbrojnych, w latach 1940–1941, dowodził 20 batalionem kadrowym strzelców, który wchodził w skład 7 Brygady Kadrowej Strzelców.
W roku 1929 poślubił Zofię Fiedorowicz. Mieli syna Andrzeja i córkę Aleksandrę. Po demobilizacji zamieszkał z rodziną w Nottingham w Anglii. Jest pochowany we wspólnym grobie z żoną i synem na Cmentarzu Gannersbury w Londynie.