Loading AI tools
polski wokalista rockowy Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Krzysztof Piotr Cugowski (ur. 30 maja 1950 w Lublinie) – polski piosenkarz, senator VI kadencji.
![]() Krzysztof Cugowski (2024) | |
Imię i nazwisko |
Krzysztof Piotr Cugowski |
---|---|
Data i miejsce urodzenia |
30 maja 1950 |
Gatunki | |
Zawód |
piosenkarz |
Aktywność |
od 1969 |
Wydawnictwo |
Pomaton EMI, RockersPro |
Zespoły | |
Budka Suflera (1974–1978, 1983–2014) Spisek (1978) Art Flash (1980) Cross (1980–1983) Cugowscy (2014–2018) | |
Odznaczenia | |
![]() ![]() ![]() |
Współzałożyciel i wieloletni wokalista rockowego zespołu Budka Suflera. Nagrał z nim dwanaście albumów studyjnych, wśród Nic nie boli, tak jak życie, którego sprzedaż przekroczyła milion egzemplarzy. Z zespołem koncertował m.in. w Carnegie Hall w Nowym Jorku. Nagrywał także albumy solowe, współpracował z Rayem Wilsonem, Garym Brookerem i Garou. Występował także wspólnie z synami Wojciechem i Piotrem w ramach rodzinnego zespołu Cugowscy.
W młodości trenował kulturystykę i boks[1]. Uczył się w Państwowej Szkole Muzycznej w Lublinie. Ukończył naukę w lubelskim I Liceum Ogólnokształcącym im. Stanisława Staszica[1]. Studiował prawo na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie[1], jednakże studiów tych nie ukończył[2].
W 1969 wraz ze znajomymi współtworzył zespół rockowy pod nazwą Prompter’s Box, wkrótce spolszczoną na Budkę Suflera[3]. Grupa ta uległa rozwiązaniu pod koniec 1970, a sam muzyk podjął współpracę z zespołem Romualda Lipki – Stowarzyszenie Cnót Wszelakich[2][3]. Grupa ta przyjęła później nazwę Budka Suflera. W 1975 piosenkarz znalazł się na drugim miejscu w notowaniu „wokaliści roku” czasopisma „Non Stop”. 1 stycznia 1978[4] opuścił Budkę Suflera, następnie współpracował z wrocławskimi zespołami Spisek, Art Flash[5] i Cross. Do Budki Suflera powrócił w 1984[2]. W drugiej połowie lat 80. koncertował w Stanach Zjednoczonych. Budka Suflera wróciła do kraju w 1992 na nagranie płyty pt. Cisza, która przyniosła formacji sukces artystyczny i komercyjny, prowadzący do podjęcia decyzji o powrocie na stałe na polski rynek muzyczny. Największy sukces w karierze zespołu osiągnął album pt. Nic nie boli, tak jak życie, którego sprzedaż przekroczyła milion egzemplarzy. W listopadzie 1999 grupa wystąpiła w Carnegie Hall w Nowym Jorku.
W 2001 wydał solową płytę z coverami polskich i zagranicznych standardów rockowych. W tym samym roku z Lidią Stanisławską wykonał utwór „Już nie ma dzikich plaż”, który ukazał się na jej drugim albumie studyjnym pt. Inna twarz[6]. W 2005 wziął udział w nagraniu piosenki „Moja mała nostalgia” Grażyny Łobaszewskiej[7]. W 2007 wystąpił jako gość w programie Jak oni śpiewają, gdzie w duecie z Nataszą Urbańską zaśpiewał przebój „Jest taki samotny dom”[2]. W 2014 wystąpił gościnnie w utworze „Zbyt wiele” Rozbójnika Alibaby[8].
W styczniu 2014 Budka Suflera poinformowała, że z końcem tegoż roku zespół zakończy działalność[9]. Pożegnalny koncert pt. „Memu miastu na do widzenia” odbył się 18 września 2014 w Lublinie. Muzycy zagrali ostatnie duże koncerty w Toruniu 6 grudnia 2014[10] i w Krakowie 14 grudnia 2014[11]. Ostatnie (nieoficjalne) pożegnanie nastąpiło w ramach występu w Warszawie 31 grudnia 2014. W 2019 Budka Suflera reaktywowała działalność z Robertem Żarczyńskim jako wokalistą. Krzysztof Cugowski odciął się wówczas od zespołu, nie chcąc, by łączono go z tą działalnością. W wywiadzie dla „Super Expressu” wskazał, że grupa ma chroniony w urzędzie patentowym znak i nazwę, do czego doszło w trakcie jego występów w zespole. Początkowo nie wykluczał podjęcia kroków prawnych przeciwko członkom reaktywowanej grupy, którzy według niego bezprawnie użyli nazwy i loga Budki Suflera[12]. Ostatecznie jednak z tych planów zrezygnował.
W 2014 wraz z Piotrem i Wojciechem Cugowskimi stworzył zespół Cugowscy; grupa nagrała dwa albumy: Zaklęty krąg i Ostatni raz, który ukazał się również w formacie filmu DVD z nagraniem pożegnalnego koncertu rodzinnego zespołu z 14 maja 2018 w Lublinie[13]. W 2015 zagrał wspólny koncert ze śpiewaczką operową Aleksandrą Kurzak[14]. W 2017 zaczął koncertować z Zespołem Mistrzów, który utworzyli Jacek Królik (gitara), Robert Kubiszyn (gitara basowa), Tomasz Kałwak (instrumenty klawiszowe) oraz Cezary Konrad (perkusja)[15]. W 2020 nagrał z nimi dwupłytowy album zatytułowany 50/70 Moje najważniejsze – na pierwszej płycie znalazły się utwory solowe i nagrane wcześniej z Budką Suflera, drugą płytę stanowił zapis koncertu, który odbył się w studiu Polskiego Radia Lublin w 2018[16].
W 2018 wyruszył w trasę koncertową z okazji pięćdziesięciolecia kariery scenicznej, a z Piotrem Cugowskim nagrał piosenkę „Pani ze snów”, która została stworzona na potrzeby serialu TVP1 Drogi wolności. W 2019 wystąpił w Opolu z recitalem, śpiewając m.in. z Edytą Górniak i Ryszardem Rynkowskim[17]. W 2022 był jurorem jednej z edycji programu Twoja twarz brzmi znajomo w Polsacie[18].
W 2005 był członkiem Honorowego Komitetu Poparcia Lecha Kaczyńskiego w wyborach prezydenckich[2]. W tym samym roku w wyborach parlamentarnych uzyskał mandat senatora VI kadencji z ramienia Prawa i Sprawiedliwości w okręgu lubelskim[2]. W przedterminowych wyborach parlamentarnych w 2007 nie ubiegał się o reelekcję. W wyborach parlamentarnych w 2015 kandydował do Senatu z własnego komitetu, zajmując 2. miejsce spośród 3 kandydatów[19] (poparły go Polskie Stronnictwo Ludowe[20] oraz Prawica Rzeczypospolitej[21], a Platforma Obywatelska nie wystawiła przeciw niemu kontrkandydata).
Dwukrotnie żonaty. Z małżeństwa z Małgorzatą ma dwóch synów: Piotra i Wojciecha, którzy również zostali muzykami. W połowie lat 90. rozwiódł się z żoną, po czym zawarł związek małżeński z Joanną, z którą ma syna Krzysztofa[2].
Tytuł | Dane dot. albumu | Pozycja na liście | |||||||||||||||||
---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
POL | |||||||||||||||||||
Wokół cisza trwa (oraz Piotr Figiel) |
– | ||||||||||||||||||
Podwójna twarz
(z zespołem Cross) |
– | ||||||||||||||||||
Integralnie | 7[33] | ||||||||||||||||||
Przebudzenie |
|
41[35] | |||||||||||||||||
„–” album nie był notowany. |
Tytuł | Dane dot. albumu | Pozycja na liście |
---|---|---|
POL | ||
50/70 Moje najważniejsze |
|
3[36] |
Tytuł | Rok | Pozycja na liście | Album | ||||||||||||||||
---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
LP3 [39] | |||||||||||||||||||
„Lepiej, gorzej…”[40] | 1979 | – | |||||||||||||||||
„Demony wojny”[41] | 1998 | 7 | Demony wojny wg Goi (ścieżka dźwiękowa) | ||||||||||||||||
„Jednego serca”[42] | 2001 | – | Integralnie | ||||||||||||||||
„Do Right Woman”[43] | – | ||||||||||||||||||
„Dni, których nie znamy”[44] | – | ||||||||||||||||||
„Czerwony jak cegła”[45] | – | ||||||||||||||||||
„W obcym mieście”[46] | 2015 | – | Przebudzenie | ||||||||||||||||
„Demony wojny”[47] | 2020 | – | 50/70. Moje najważniejsze | ||||||||||||||||
„–” singel nie był notowany. |
Tytuł | Rok | Album |
---|---|---|
Lidia Stanisławska – „Już nie ma dzikich plaż”[6] | 2001 | Inna twarz |
Grażyna Łobaszewska – „Moja mała nostalgia”[7] | 2005 | Prowincja jest piękna |
Rozbójnik Alibaba – „Zbyt wiele”[8] | 2014 | Bal maturalny |
Tytuł | Rok | Pozycja na liście | Album |
---|---|---|---|
LP3 [39] | |||
„Zamiast kołysanki” | 1982 | 26 | Podwójna twarz |
Harlem – „Jak lunatycy” (gościnnie: Krzysztof Cugowski) | 1998 | 12 | Bezsenne noce |
„Not About Us” (oraz Ray Wilson) | 2010 | 34 | – |
Seamless Wikipedia browsing. On steroids.
Every time you click a link to Wikipedia, Wiktionary or Wikiquote in your browser's search results, it will show the modern Wikiwand interface.
Wikiwand extension is a five stars, simple, with minimum permission required to keep your browsing private, safe and transparent.