Loading AI tools
piosenkarz angielski Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Billy Idol, właśc. William Michael Albert Broad (ur. 30 listopada 1955 w Stanmore, Middlesex[4]) – brytyjski muzyk, wokalista, autor tekstów piosenek i aktor[4].
Billy Idol, 2012 | |
Imię i nazwisko |
William Michael Albert Broad[1] |
---|---|
Data i miejsce urodzenia | |
Instrumenty | |
Typ głosu | |
Gatunki |
punk[4], hard rock[4], new wave[4], dance-rock[4], rock albumowy[4], contemporary rock[4], contemporary pop[4] |
Zawód |
wokalista, autor tekstów, muzyk |
Aktywność |
od 1976 |
Wydawnictwo |
Chrysalis Records, Sanctuary Records, Bodog Music |
Powiązania | |
Zespoły | |
Generation X (1976–1981) | |
Strona internetowa |
6 stycznia 2023 otrzymał własną gwiazdę w Alei Gwiazd w Los Angeles znajdującą się przy 6212 Hollywood Boulevard[5][6][7].
Urodził się w angielskiej miejscowości Stanmore, w Middlesex jako William Michael Albert Broad[8]. Jego ojciec William Alfred Broad (1924–2014)[9][10] pracował jako sprzedawca sprzętu medycznego[11][12]. Jego matka Joanna O’Sullivan (ur. 1928) miała pochodzenie irlandzkie[13]. Jego dziadkami ze strony ojca byli Albert Broad i Naomi Heslop, a dziadkiem ze strony matki był Michael O’Sullivan[13]. Jego rodzice byli pobożnymi anglikanami i regularnie chodzili do kościoła[14][15]. W 1958, kiedy miał trzy lata wraz z rodziną przeprowadził się do Stanów Zjednoczonych[12], gdzie urodziła się jego siostra Jane. W 1962, w wieku siedmiu lat powrócił do Anglii[12] i mieszkał w Dorking. W 1971 uczęszczał do Ravensbourne School for Boys w Bromley, a także uczył się w Worthing High School for Boys in Worthing w West Sussex w Worthing. W październiku 1975 podjął studia na University of Sussex, lecz po roku porzucił naukę[16].
Dołączył do Bromley Contingent – grupy londyńskich fanów punk rocka, towarzyszących grupie Sex Pistols[17]. Podczas tego okresu zdecydował, że zostanie muzykiem i latem 1976, po krótkim pobycie w grupie Chelsea, stworzył zespół o nazwie Generation X[3].
Generation X z pomocą wytwórni Chrysalis Records wydał trzy udane albumy. Po rozpadzie zespołu Idol, w 1981 i rozpoczął działalność solową, współpracując z gitarzystą Steve’em Stevensem, a jego utwory „White Wedding” oraz „Dancing with Myself” zdobyły szybko uznanie MTV[18]. To wystarczyło, by rok później zadebiutować solowym albumem Billy Idol. Krążek w Stanach pokrył się złotem. Znalazły się na nim takie hity, jak: „White Wedding”, „Hot in the City” i „Dancing with Myself”. Jego drugi longplay Rebel Yell (1983) z przebojami „Rebel Yell” i „Eyes without a Face” (ponad dwa miliony sprzedanych płyt w USA), został wielkim hitem i sprawił, że Idol osiągnął status gwiazdy w Stanach Zjednoczonych[19].
Idol nie wydał nowego albumu przed 1986; Whiplash Smile sprzedał się świetnie. Bezpośrednio przed wydaniem albumu Charmed Life w 1990, Idol miał wypadek na motocyklu, w którym prawie stracił nogę[20]. Album sprzedał się nadzwyczaj dobrze, ale Idol zdecydował, że zrobi sobie przerwę. Po wydaniu w 1993 chłodno przyjętego w Stanach Zjednoczonych albumu Cyberpunk, Idol znalazł się poza zainteresowaniem mediów i wpadł w nałóg narkotykowy, prawie umierając z przedawkowania w 1994[21].
Był kandydatem do głównej roli w biograficznym filmie Olivera Stone’a The Doors (1991), jednak z powodu wypadku motocyklowego musiał odrzucić propozycję. Niemniej wystąpił w niewielkiej roli Cata, pijanego przyjaciela Morrisona (Val Kilmer)[22]. Ten sam wypadek spowodował też, że nie zagrał cybernetycznego głównego antagonisty, T-1000, w filmie Terminator 2: Dzień sądu (Terminator 2: Judgment Day, 1991) – został zastąpiony przez Roberta Patricka[23].
W komedii sensacyjnej Larry’ego Bishopa Czas wściekłych psów (Mad Dog Time, 1996) z Ellen Barkin, Gabrielem Byrne i Jeffem Goldblumem pojawił się jako Lee Turner. Wystąpił też w komedii romantycznej Franka Coraci Od wesela do wesela (The Wedding Singer, 1998) u boku Adama Sandlera i Drew Barrymore. W filmie animowanym Heavy Metal 2000 (2000) użyczył głosu Odinowi, a w serialu Randy Cunningham: Nastoletni ninja (2013) zajął się dubbingiem jako Spikey Hair Bot.
W 2001 wydał album z największymi hitami Greatest Hits CD.
W 2002 wystąpił na australijskim finale rugby, jednak problem z zasilaniem sprawił, że nikt go nie usłyszał.
W 2005 powrócił na scenę muzyczną albumem Devil’s Playground, który był jego pierwszym nowym materiałem od prawie 12 lat.
Trzy lata później, w 2008 wydana została kompilacja największych przebojów Idolize Yourself. W październiku 2014 wydał album Kings & Queens of the Underground[19].
21 października 2014 powrócił z nową rockową płytą Kings & Queens of the Underground, którą nagrał wraz ze swoim stałym współpracownikiem, gitarzystą Steve’em Stevensem. Krążek wyprodukowali Greg Kurstin i Trevor Horn. Na płycie znalazły się takie utwory jak „Postcard from the Past”, „Can’t Break Me Down” czy „Whiskey and Pills”, a także klasyczne ballady – „Bitter Pill”, „One Breath Away” i „Love and Glory”.
21 lipca 2018 wystąpił podczas 12. edycji Festiwalu Legend Rocka.
Jego hit „White Wedding” został użyty w grze Grand Theft Auto: San Andreas, można go było słyszeć na stacji radiowej K-DST.
W latach 1980–1989 był związany z Perri Lister, z którą ma syna Willema Wolfe (ur. 15 czerwca 1988)[16]. Ze związku młodszą o 13 lat Lindą Mathis ma córkę Bonnie Blue (ur. 21 sierpnia 1989)[16][24].
Tytuł | Dane dot. albumu | Pozycja na liście | Certyfikat | ||||||||||||||||
---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
USA [25] |
UK [26] |
AUS [27] |
GER [28] |
CHE [29] | |||||||||||||||
Billy Idol |
|
45 | – | – | – | – | |||||||||||||
Rebel Yell |
|
6 | 36 | – | 2 | 16 | |||||||||||||
Whiplash Smile |
|
6 | 8 | – | 9 | – | |||||||||||||
Charmed Life |
|
11 | 15 | 11 | 5 | 4 | |||||||||||||
Cyberpunk |
|
48 | 20 | 12 | 13 | 15 | |||||||||||||
Devil’s Playground |
|
46 | 78 | – | 15 | 32 | |||||||||||||
Kings & Queens of the Underground |
|
34 | 35 | – | 8 | 10 | |||||||||||||
„–” oznacza, że album nie był notowany. |
Tytuł | Dane dot. albumu | Pozycja na liście | Certyfikat | ||||||||||||||||
---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
USA [25] |
UK [26] |
AUS [27] |
GER [28] |
CHE [29] | |||||||||||||||
Vital Idol |
|
– | 7 | – | 8 | 24 |
| ||||||||||||
Vital Idol |
|
10 | 41 | – | – | – | |||||||||||||
Idol Songs: 11 of the Best |
|
– | 2 | 11 | 14 | 6 | |||||||||||||
Greatest Hits |
|
74 | 171 | – | 12 | – | |||||||||||||
The Very Best of Billy Idol: Idolize Yourself |
|
73 | 37 | – | 38 | – | |||||||||||||
„–” oznacza, że album nie był notowany. |
Tytuł | Dane dot. albumu |
---|---|
Happy Holidays: A Very Special Christmas Album |
|
Tytuł | Dane dot. albumu |
---|---|
Vital Idol |
|
The Charmed Life and Other Vital Videos |
|
Cyberpunk: Shock to the System |
|
VH1 Storytellers |
|
The Very Best of Billy Idol: Idolize Yourself |
|
In Super Overdrive Live |
|
No Religion Live |
|
Rok | Tytuł | Rola | Reżyser |
---|---|---|---|
1978 | The Punk Rock Movie (film dokumentalny)[45] | w roli samego siebie | Don Letts |
1991 | The Doors | Cat | Oliver Stone |
1996 | Czas wściekłych psów (Mad Dog Time)[46] | Lee Turner | Larry Bishop |
1998 | Od wesela do wesela (The Wedding Singer) | w roli samego siebie | Frank Coraci |
2000 | Heavy Metal 2000 | Odin (głos) | Michael Coldewey, Michel Lemire |
2007 | Punk’s Not Dead(film dokumentalny)[47] | w roli samego siebie | Susan Dynner |
2011 | Revolutions (film dokumentalny)[48] | Joseph G. Quinn | |
2013 | Randy Cunningham: Nastoletni ninja | Spikey Hair Bot (głos) | Jed Elinoff, Scott Thomas |
2015 | The Damned: Don’t You Wish That We Were Dead (film dokumentalny)[49] | w roli samego siebie | Wes Orshoski |
2016 | Legendy Rocka: Billy Idol (Rock Legends: Billy Idol, (film dokumentalny))[50] | Lyndy Saville[51] |
Rok | Nagroda | Kategoria | Tytuł | Rezultat |
---|---|---|---|---|
1985 | Nagroda Grammy | Najlepszy występ wokalny w stylu rockowym[52] | „Rebel Yell” | Nominacja |
1987 | Najlepszy występ wokalny w stylu rockowym[53] | „To Be A Lover” | Nominacja | |
1990 | MTV Video Music Awards | Najlepsze wideo wokalisty[54] | „Cradle of Love” | Wygrana |
Najlepsze wideo z filmu[54] Przygody Forda Fairlane’a (1990) |
Wygrana | |||
1991 | Nagroda Grammy | Najlepszy występ wokalny w stylu rockowym[55] | Nominacja | |
Brit Awards 1991 | Brytyjski wideoklip roku[56] | Nominacja | ||
Amerykańskie Stowarzyszenie Kompozytorów, Autorów i Wydawców | Najczęściej wykonywany utwór z filmu kinowego[57] Przygody Forda Fairlane’a (1990) |
Seamless Wikipedia browsing. On steroids.
Every time you click a link to Wikipedia, Wiktionary or Wikiquote in your browser's search results, it will show the modern Wikiwand interface.
Wikiwand extension is a five stars, simple, with minimum permission required to keep your browsing private, safe and transparent.