Takson ten po raz pierwszy zgodnie z zasadami nazewnictwa binominalnego opisał w 1758 roku Karol Linneusz w 10. edycji Systema Naturae. Autor nadał nowemu gatunkowi nazwę Loxia Astrild. Jako miejsce typowe wskazał Wyspy Kanaryjskie, Amerykę i Afrykę[6], co później uściślono do Kapsztadu w RPA[2]. Linneusz swój opis oparł o publikację George’a Edwardsa z 1751 roku, w której ptak ten został zilustrowany i opisany pod angielską nazwą Wax Bill[6][7].
E. astrild adesma – wschodnia Demokratyczna Republika Konga, Uganda, zachodnia Kenia do północno-zachodniej Tanzanii.
E. astrild massaica – środkowa Kenia do północnej Tanzanii.
E. astrild minor – południowa Somalia, wschodnia Kenia, północno-wschodnia Tanzania i Zanzibar.
E. astrild cavendishi – południowa Demokratyczna Republika Konga i południowa Tanzania do Zimbabwe i Mozambiku. Obejmuje proponowany podgatunek schoutedeni.
E. astrild niediecki – środkowa Angola do zachodniego Zimbabwe.
E. astrild angolensis – wewnętrzna część zachodniej Angoli.
E. astrild jagoensis – wybrzeża zachodniej Angoli i Wyspa Świętego Tomasza. Obejmuje proponowany podgatunek sousae z Wyspy Świętego Tomasza.
E. astrild rubriventris – Gabon do północno-zachodniej Angoli.
E. astrild astrild – astryld falisty[4] – południowa Botswana oraz zachodnia i południowa RPA.
E. astrild tenebridorsa – północna i wschodnia RPA.
Za podgatunek astrylda falistego niektórzy systematycy uznają także astrylda prążkowanego (E. astrild nigriloris Chapin, 1928)[4], zamieszkującego południową część Demokratycznej Republiki Konga; przez innych jest on klasyfikowany jako odrębny gatunek[2][8].
Wygląd
Obie płci mają czerwoną przepaskę na oczach i czerwony dziób. Gardło jest białe, głowa szara. Grzbiet i skrzydła są szare w ciemnoszare prążki, brzuch jest jaśniejszy (również w prążki). Ogon jest ciemnoszarobrązowy. Na brzuchu jest różowa plama. Brak wyraźnego dymorfizmu płciowego, ale twierdzi się, że samice są mniej kontrastowe. Młode astryldy faliste są brązowo-szare z niewyraźnie zaznaczonym prążkowaniem. Nie mają różowej plamy na brzuchu i czerwonej przepaski na głowie.
Wymiary
długość ciała: 11–13 cm
rozpiętość skrzydeł: 12–14 cm
masa ciała: 7–10 g
Jaja z kolekcji muzealnej
Biotop
Rozległe mokradła, brzegi rzek oraz strumieni porośniętych wysoką trawą i krzewami.
Pożywienie
Małe nasiona traw i zielone części roślin, były też obserwowane jak łowią w locie termity.
Zachowanie
Poza okresem rozrodczym żyją w stadach do 100 ptaków. Lubią przebywać w zaroślach trzcinowych.
Lęgi
Samiec tokuje trzymając w dziobie listek lub źdźbło trawy, podskakuje na gałązce krzewu, na której siedzi i śpiewa. Gniazdo najczęściej jest budowane na ziemi wśród kęp wysokich traw albo pod gęstym krzewem. Rzadziej w gęstym krzewie do dwóch metrów nad podłożem. Wtedy otwór wejściowy jest umieszczony w dolnej części gniazda i zakończony czymś w rodzaju tunelu w kształcie wiszącej rurki. Gniazda, które są umieszczone na ziemi mają otwór wejściowy z boku. Na ziemi często są budowane 2 gniazda, obok siebie lub na sobie. Dwa gniazda najprawdopodobniej mają zmylić drapieżnika, bo otwór wejściowy do gniazda, w którym są jaja jest mało widoczny i zasłonięty, np. patyczkami, listkami. Samica znosi 4–6 jaj i wysiaduje je przez 11 dni na zmianę z samcem, samica w nocy. Pisklęta wykluwają się z żółtą skórą, pokrytą jasnoszarym puchem. W kąciku dzioba są niebiesko-białe brodawki. Po 3 tygodniach opuszczają gniazdo i jeszcze przez 2 tygodnie są dokarmiane przez rodziców.
W Czerwonej księdze gatunków zagrożonychMiędzynarodowej Unii Ochrony Przyrody (IUCN)astryld falisty został zaliczony do kategorii LC (gatunek najmniejszej troski). Liczebność populacji nie została oszacowana, ale ptak ten opisywany jest jako szeroko rozpowszechniony i pospolity. Ze względu na brak dowodów na spadki liczebności bądź istotne zagrożenia dla gatunku, BirdLife International uznaje trend liczebności populacji za stabilny[3]. Astryldy faliste żyją również na swobodzie w Europie. Ptaki, którym udało się uciec z portugalskich hodowli, całkiem dobrze zaaklimatyzowały się w okolicach Óbidos. Regularnie przystępują tam do lęgów i jest ich tam sporo.
IUCN uznaje astrylda prążkowanegoE. (a.) nigriloris za odrębny gatunek i zalicza go do kategorii DD (niedostatecznie rozpoznany). Jest to ptak rzadki i bardzo słabo poznany[9].
Payne, R. & Kirwan, G.M.:Common Waxbill (Estrilda astrild).[w:] del Hoyo, J., Elliott, A., Sargatal, J., Christie, D.A. & de Juana, E. (red.). Handbook of the Birds of the World Alive [on-line].2019.[zarchiwizowane z tego adresu(2020-05-11)].