Styczeń – polska delegacja z abpem Mikołajem Trąbą dotarła na obrady soborowe w Konstancji i została dokooptowana do posiedzeń nacji niemieckiej – właściwa rozprawa między Polską a zakonem toczyła się przed komisją soborową kardynała Franciszka Zabarelli; co prawda na początku soboru Jan XXIII znosił wszelkie przywileje krzyżackie odnośnie do ziem polskich i litewskich oraz ustanowił Jagiełłę wikariuszem generalnym dla Pskowa i Nowogrodu, lecz wobec konieczności depozycji wszystkich papieży i wyboru nowego miało to niewielkie znaczenie. Wobec przewlekania się sporu Jagiełło podniósł sprawę chrystianizacji Żmudzi i unii z Kościołem Wschodnim – do Konstancji przybyła delegacja Żmudzinów z prośbą o powierzenie chrystianizacji Jagielle.
Lipiec – część posłów polskich na sobór w Konstancji protestowała przeciw osądzeniu i spaleniu Jana Husa, jednak konieczność przedstawienia Jagiełły jako gorliwego chrześcijanina ograniczyła możliwości protestu.
Jagiełło wyprawił kilka statków z pszenicą z niedawno zdobytego portu Chadżybej nad Morzem Czarnym (obecna Odessa)