Iam antiquis notae erant salutares aquae. Sulis, Celtarumdea, erat patrona aquae, nonnullique Romani dixerunt Sulem esse deam eorum Minervam. Ipsi Romani modo Romano thermas anno 43 instituerunt. Hodie aqua balnearum algarum causa viridis est.
Sub dominatione Normannorum, lege de episcopis in urbibus frequentioribus instituendis acta, dioecesisWellensis ad Bathoniam translata est, sed ecclesia maxima Wellis stans titulum cathedraticum retinuit. Ex hoc tempore hodie usque episcopi "Bathonienses et Wellenses" nominantur.
Maxima urbis statio ferriviaria ad thermas Aquarum Sulis stat. Societas ferriviaria est Grandis Occidentalis. Iacet ad lineam ferriviariam quae inter Londinium et Bristolium ducit.
Universitas Bathoniensis, cuius sententia est Generatim Discite Cultus, et Universitas Bathoniensis Spadana Aquis Sulis florent.
The bath of England is in the West countre(en) in Summersetshire in a city called in Latin Bathonia and Baeth in Englishe of the bathes yt are in it: Turnerus (1562)f. 1
Roger S. O. Tomlin, "Was Ancient British Celtic Ever a Written Language? Two Texts from Roman Bath" in Bulletin of the Board of Celtic Studies vol. 34 (1987) pp. 18–25
Roger S. O. Tomlin, "The curse tablets" in Barry W. Cunliffe, ed., The Temple of Sulis Minerva at Bath, vol. 2: The Finds from the Sacred Spring (Oxoniae, 1988) pp. 59–270