Auctorem publici consilii et Arabum qui conditor religionis Islamicae From Wikipedia, the free encyclopedia
Mahometus[1] (Arabice محمد Muḥammad; de scriptura nominis Latina vide infra) fuit religionis Islamicae conditor, quem Musulmani credunt ultimum Dei (Arabice الله Allāh) nuntium prophetamque fuisse et ultimum legiferum in serie prophetarum Islamicorum, et quem plurimi Musulmani[n 1][2] credunt ultimum prophetam ut docet Alcoranus (33:40–40), cui traditus sit Alcoranus, Gabriele Archangelo ei verbum Dei nuntiante. Musulmani ergo eum putant restitutorem primae fidei incorruptae et monotheisticae Adae, Noe, Abrahae, Moysis, Iesu, et aliorum prophetarum.[3][4][5]
![]() |
Usores ignoti vel ignotae hanc paginam protectam hoc tempore recensere non possunt. Quaesumus ut emendationes in disputatione huius paginae proponas vel rationem propriam crees. |
Familia
Memoria
Natus est Meccae anno fere 571, et mortuus Medinae, in Arabia occidentali, die 8 Iunii 632. Ipse fuit Abdullachi et Aminae filius, cui fuerunt nonnulli liberi, inter quos Fatima Zahra filia.
Nomen Arabicum variis modis in litteras Latinas redditum est, ut Mahometus, Muhammadus, Mahumetus, Machometus, Mahometes,[6] Maometus[7] et alia.
Nomen plenum eius fuit ابو القاسم محمد ابن عبد الله ابن عبد المطلب ابن هاشم (Abū al-Qāsim Muḥammad ibn ʿAbd Allāh ibn ʿAbd al-Muṭṭalib ibn Hāšim), hoc est "pater Qasimi, Muhammadus, filius Abd-Allahi, filii Abd-al-Muttalibi, filii Hašimi."
De nullo magnorum religionis auctorum Orientis tanti nuntii exstant quam de Mahometo[8], qui quidem aut a fidelibus conscripti sunt, ut Mahometum prophetam annuntiarent, aut ab inimicis (Christianis), qui eum "corruptorem" recusarent. Fontes principales sunt:
In vita Mahometi indaganda scientia Islamica Alcoranum semper fontem primum duxit. Secundum memoriam Islamicam, Alcoranus a quibusdam Mahometi sectatoribus ipso ab initio (circiter ab anno 610) litteris mandatus est, primo in foliis solutis (ṣaḥīfa, pl. ṣuḥuf / صحف , صحيفة / ṣaḥīfa, pl. ṣuḥuf), maxima ex parte in pergamena sive in animalium pelli (raqq /riqq / رقّ ). Haec corpus maṣāḥif (ex sing. muṣḥaf مصاحف , مصحف / maṣāḥif, muṣḥaf) nominatum est. Studiosi Islamici non consentiunt utrum ipse propheta Alcoranum composuerit an compositio sub primo calipha Abu Bakr as-Siddiq (632-634) facta sit. Fontes autem in hoc conveniunt Alcoranum ab Uthman ibn Affan (653-656) canonizatum esse, exemplis discrepantibus deletis.
Mahometus ipse in Alcorano quater nominatur:[9]
Uterque versus attestatur Mahometo persuasum fuisse se prophetam esse, qui nuntium prophetarum priorum continuaret perficeretque.
Ut versus demonstrant, Mahometus credidit se nuntium salvificum annuntiare, qui ipsum sectatoresque ab "infidelibus" (kuffār) distingueret.
Interpretationes multorum Alcorani versuum (tafsīr) indicia praebent, quae ad vitam Mahometi pertinent. Interpretes res gestas revelationis (أسباب النزول / asbābu ’n-nuzūl) in quibusdam versibus inventas collegerunt ac disputaverunt, ex quo particularis exegeseos Alcorani ramus ortus est, qui nullos nisi illos versus tractat, quorum revelatio ad certas vitae Mahometi res gestas refert.
"Vita Mahometi" (Sira) ab Muhammad ibn Ishaq conscripta, quae ab Ibn Hischam redacta ac suppleta exstat, est fons traditionis profanae. Auctor multos nuntios antiquiorum fontium, qui a saeculo septimo repetunt, suscepit. Historiographi posteriores, sicut al-Tabari in sua Historia Mundi, citeriores nuntios primordiales in "Vita Mahometi" non comprehensos acceperunt. Etiam quidam nuntii ab 'Urwa ibn az-Zubayr ibn al-'Awwam († circa annum 712) litteris mandati, quas ad Omayadarum Caliphum ʿAbd al-Malik ibn Marwān dedit, res singulas de religionis Islamicae primo tempore magni momenti amplectuntur. Qui nuntii in "Historia Mundi" supradicti al-Tabari, ut Hischam, 'Urwae filius, eos tradiderat, comprehensi sunt. Auctoritas eorum a studiosis hodiernis non dubitatur.[10]
Praeter biographiam aliud genus litterarium vitam resque gestas Mahometi tractat, scilicet sic dictae litterae "maghazi", in quibus bella prophetae, postquam Medinam confugerat, usque ad mortem per annos singulos describuntur. Opus huius generis maximi momenti ab al-Waqidi conscriptum est, qui usque ad annum 823 Bagdati operatus est. Opus tribus voluminbus anno 1966 typis Arabicis exscriptum est.
Quartum genus historiographicum sunt sic dicti "Libri classium" (kutub al-ṭabaqāt); non res singulis annis gestas enarrant, sed argumenta secundum annos, quibus quaeque persona descripta ad religionem Islamicam convertit (sahaba), distributa sunt. Initium huius operis origini, vitae rebusque gestis Mahometi dedicatum est. Notissimum huius generis opus a discipulo supradicti al-Waqidi, Muhammed ibn Sa'd, conscriptum est, qui ex Basra oriundus anno 845 Bagdati mortuus est.
Temporis primarum revelationum fons maximi momenti est Sira (Vita Mahometi) ab Ibn Ishaq scripta, quae in pluribus variantibus exstat. Mahometus quotannis unum mensem in monte Hira prope Meccam versari solebat, ut ibi paenitentiam ageret. Sub annum 610 ei archangelus Gabriel apparuisse dicitur, ut Mahometus ipse affirmavit. Secundum Ibn Ishaq prima revelatio in somnio facta est, qua Mahometus ad recitationem versuum hortatus sit.
Primi quinque versus surae 96 principium revelationum sive Mahometi prophetiae esse dicuntur. Alii surae 74 versus 1-7 ut primos ponunt.[17] Illo tempore Mahometus circiter 40 annos natus erat. Etiam sura 10.17 hoc modo intellegitur:[9]
Versio Latina verbum Arabicum ʿumuran, quod ad ad litteram "tota aetate" valet, "quadraginta annorum" exprimit ita interpretationem usitatam Islamicam sequens.
Initio, fere usque ad annum 614, ut supradictus 'Urwa caliphae ʿAbd al-Malik ibn Marwān nuntiavit, primores Corasini Mahometi doctrinas, quas et publice et secreto ("sirran") pervulgavit, passi sunt. Cum autem idololatriam et polytheismum maiorum agressus est, multi ei restiterunt. Res eo venit, ut Mahometus ipse sectatoresque eius iniuriam passi sint. Cum maxima musulmanorum pars ad societatis ordinem sic dictorum mustaḍʿafūn pertinerent, qui victus suos mercando quaerebant, etiam a negotiis impediti sunt, ne amplius Meccae vivere possent. Mahometus, cui Meccae domus Arqam ibn Abi Arqam praesidio fuit (cira annum 614), quosdam sectatores in Aethiopiam, ubi erat Meccanorum locus mercatorius, emigrare iussit (circa annum 615).
Ab historiographis primi musulmani dividuntur in eos, qui ante Mahometi in domum Arqua ingressum ad Islam converterunt, alios, qui tempore, quo ibi moratus est, et illos, qui in Aethiopiam emigraverunt.[18]
Tempus Meccae inter 616–622 vix demonstrari potest, quod aliae relationes alia narrant. Ex suris Meccae scriptis colligi potest, Mahometum se populi monitorem (naḏīr, Arabice نذير) censuisse (38,70) et quaedam officia religionis introducere studuisse:
Historiographia Islamica tempore, quo Mahometus Meccae versatus est, duas res factas esse vult, quibus vita moresque eius posteris clare demonstrarentur:
Sive ascensus sive iter nocturnum saepissime in fontibus tranctantur, varie tamen et contrarie. Traditio Islamica ambas res in unum colligere studet Mahometum iter nocturnum Hiersolyma fecisse, ubi in caelum ascendisset.
Ex tempore quo calipha Abimelech (ʿAbd al-Malik ibn Marwān) Tholum Saxi in Monte Templi urbis Hierosolymorum aedificavisset (691), sanctuarium sive oratorium remotissimum (al-bait al-muqaddas aut al-bait al-maqdis) in sura 17,1 memoratum cum Hierosolymis sive cum Meschita Distantissima (al-masǧid al-aqṣā) paucis annis post erecta aequavisse videtur. In Tholi Saxi titulis temporis Omayadarum, qui ex solis versibus Alcorani exstant, sura 17:1 deest.[19] Ceterum etiam in mescita Al-Aqsa hic versus non nisi in inscriptione saeculi undecimi invenitur.[20]
Variis ex causis Mahometus colloquia cum incolis urbis Yathrib seruit ad cognoscendum, si ibi sedem collocare posset: Religione poytheistica offendenda—etsi al-Kaaba, sanctuarium Arabiae gravissimum, agnovit—sibi multos inimicos fecerat; foedus cum incolis urbis Ta'if ad irritum ceciderat; multi sectatores fugati erant; tandem patronus Abu Talib et Chadidia uxor mortui sunt (sub annum 619). Quidam nobiles urbis Yathrib, cui postea nomen Medina (plenius: madīnat an-nabiy 'urbs prophetae') data est, Mahometo et sectatoribus eius praesidium obtulerunt, quod inter annos 621–622 foedere ictum est.
Anno 622 vexatione augente Mahometus et sui Mecca exiverunt et Medinam fugerunt. Medinam cum advenissent, multi Mahometum secuti sunt. Ista fuga, Hegira appellata, est initium Islamici calendarii. Adventus in Qubā' prope Yathrib sita postea in duodecimum Rabi’ primi anni lunaris calendarii Islamici (dies 24 Septembris anno 622) constitutus est. Anni subsequentes ex anno 622 numerantur et anni Hegirae vocantur. Ergo annus 631, exempli gratia, est Annus Hegirae decimus (saepe scriptus "10 AH") in Islamico calendario.
Societas Yathrib urbis, quae nunc Arabice al-Madina (Medina) vocatur, tempore Hegirae aliter ac Meccae constituta erat. Incolae ad civitates gentesque inter se contrarias Aus et Chasradsch pertinebant. Praeterea erant variae Iudaeorum gentes, inter quas Banu n-Nadir, Banu Quraiza et Qaynuqa' plurimum potuerunt, deinde nonnulli urbis incolae, qui iam ante Hegiram Musulmani facti quique "adiutores" (al-Ansar) appellati sunt, postremo ii Mahometi sectatores, qui cum eo Mecca fugerant et "emigrantes" (Muhadschirun) nominati sunt. Aliae sedes Iudaicae erant a Medina in septentriones versae apud Khaibar.
Initio Mahometus omnes incolas in unam societatem coniungere studebat. A sic dicto Pacto Medinensi, quod ad litteram in prophetae biographia ab Ibn Ishaq conscripta servatum est quodque a studiosis, quamvis datatio disputetur, verum agnoscitur, non solum omnibus Musulmanis et Iudaeis eadem iura praebentur, sed etiam religiones agnoscuntur. Iudaei una cum fidelibus (id est, Musulmanis) ummah constituunt: "Iudaeis est ipsorum religio (dīn), Musulmanis ipsorum."
"Ansar" et "Muhadschirun" iisdem iuribus gaudent. Se ipsum autem Mahometus hoc in pacto legatum Dei et prophetam vocat.
Diserte et plane pacto exclusi sunt polytheistae ("al-muschrikūn"). Quomodo pactiones cum Iudaeis, quarum historiographia Islamica mentionem facit, circa singula conscriptae fuissent, nescitur, quod conditiones varie traduntur. Tales pactiones autem inter Mahometum et Iudaeis exstitisse a studiosis ponitur.[21]
Initio Mahometus ad distinctam segregationem ab aliis "possessoribus scripturae" („ahl al-kitāb“) annixus esse non videtur; iam Sura 109 ("Infideles") Meccae relevata religiones "aliorum" agnoscit:[9]
Inimici Mahometi illius temporis erant polytheistae, quos iam Meccae oppugnaverat.
Primi de Mahometi vita fontes unanime referunt eum, dum Meccae vivit, in orando inter Cabae angulos meridianum orientalemque stetisse, ubi erat lapis niger. Ita se simul ad sanctuarium Meccanum et - ut Iudaei et Christiani - ad Hierosolyma (bait al-maqdis) inclinavit. 17 mensibus post migrationem, mense Radzabo, directio orationis (Qibla, Aarabice قبلة) ab Hierosolymis ad Meccam mutata est.[22] Directio orationis secundum revelationem Surae 2, 143-146 mutata est.
Post hegiram - fugam Mecca in urbem Yathrib (sive Medinam) - Mahometus paulatim etiam militaris suorum dux factus est. Initio tum paucos asseclas a bello cohibuisse videtur[23], quod hic Alcorani versus primum post hegiram tempus commemorans attestatur:
Denique ille versus revelatus est, quem exegesis Alcorani primam pugnandi potestatem esse putat:[24]
Bellum Meccanum plurimae incursiones in commeatus Meccanos anteierunt. Prima pugna inter Musulamanos et gentem Corasinam anno 624 apud Badr commissa est. Musulmani, qui agmen mercatorium ex Syria revertens opprimere studebant, a copiis Meccanis Abu Sufyan duce necopinati ex insidiis agressi sunt. Quamvis numero minores nec ad pugnam parati Musulmani victores prodierunt. De quo in Alcorano legitur:
Mense Aprili eiusdem anni Mahometus gentem Iudaicam Banū Qaynuqāʾ, qui aurifeces ac mercatores in urbe vivebant, in Wādī al-Qurā – a Medina in septentriones versus –, postea in Syriam depulit.
De pugna apud Uhud commissa, qua Musulmani anno 625 a Meccanis victi sunt, longi versus ad fideles docendos confirmandosque relevati sunt; in sura 3,173 e.g. legitur:
Gens Iudaica Banū ʾl-Naḍīr,postquam diu sed frustra actum est -sedibus eorum obsessis, palmis a copiis Musulmanis succisis - mense Augusto anno 625 Medinae viciniam circiter 600 camelos secum ferens reliquerunt et primo in oasi Ḫaibar sedes collocaverunt, deinde, postquam Mahometus eos anno 628 etiam illinc exegit, in Syriam fugerunt. Tum Mahometus Ṣafiyyam, filiam ducis, quae praedam ceperat quaeque musulmana facta est, in matrimonium duxit. Omnis sura 59 (al-Ḥašr, Latine "congregatio"), ut in exegesi Alcorani putatur, de gente Banu Nadir expellenda narrat:[25]
Anno 627 copiae Meccanae cum sociis Medinam oppugnaverunt (quae oppugnatio in historiographia Islamica ġazwat al-ḫandaq, "bellum fossae", appellatur), sed frustra. Meccanis regressis gentem Iudaicam Banu Quraiza trucidari iussit, quod se in urbe defendenda - secundum traditionem Islamicam - non adiuvisset. Gens Banu Quraiza ab urbe Medina in austro-orientem versus agros coluerat.[26]
Dum urbs oppugnatur, gens Banu Quraiza formaliter recte egerat[27], Musulmanis ad fossam effodendam palas commodaverant[28], contra autem aggressores cibo instruxerant[29] et cum eis clam egerant.[30] Praeterea Mahometum ac asseclas a tergo adoriri moliti erant.[31]
Variae Alcorani surae "belli fossae" et gentis Banu Quraiza exstinctionis mentionem faciunt res gestas secundum Dei voluntatem factas praedicantes.
Vide etiam suras 2,109; 5, 41; 5,52 et 8, 58, quas exegetae ad fortunam gentium Banū ʾl-Naḍīr et Banu Quraiza referunt.
Mahometus ex praeda inter alia Raiyḥānam accepit, quam concubinam habuit. Sunt, qui eam postea religionem Islamicam secutam esse velint.
Una cum gente Banu Quraiza etiam socii eorum, Arabes Banu Kilab ibn 'Amir, interfecti sunt. Unam ex feminis eorum, al-Naschāt (sive: al-Schāt) bint Rifā'a, Mahometus in matrimonium duxit, mox autem repudiavit. Cum feminae filiique Banu Quraiza in servitutem redacti sunt, de feminis filiisque Banu Kilab ibn 'Amir nihil certi notum est.
Mense Martio anno 628 (anno sexto post hegiram) Mahometus una cum sectatoribus iter Meccam fecit, ut ibi parvam peregrinationem ('umra) conficeret. Cum autem a Meccanis impeditus sit, prope sanctuarium Meccanum apud al-Hudaibiya foedus initum est quinque conventa principalia comprehendens:
Receptum Mahometi multi sectatores - imprimis traditionis profugorum causa - aegre passi sunt. Omnis sura 48 (al-Fath = eventus, victoria) de hac re agit, quae autem res gestas victoriam Mahometi fuisse affirmat, quod expugnationem oasis Khaibar, quae Iudaeis divitibus erat, comprehendit.
Oasi Khaibar mense Maio anno 628 expugnata Mahometus una cum 2000 sectatoribus mense Martio anno 629 Meccam iit, ut ibi peregrinationem parvam ('umra) conficeret. Quod Meccani conventa fregissent,[34] mense Ianuario anno 630 exercitus musulmanorum bene instructus Meccam expugnavit. Quod Mahometus unicuique, qui pugna abstinuit, securitatem praestitit, Mecca paene sine caede capta est; soli 28 Meccani pugnantes ceciderunt, alii fugerunt. Mahometus nonnullas hebdomades Meccae remansit, sanctuarium (Caba) purgavit, statuas deorum et in sanctuario et in domibus privatis amoveri destruique iussit. In urbis vicinia templa deorum al-Manât et al-'Uzza destruxit et gentes Beduinorum, ut religioni Islamicae se coniungerent, invitavit.
Gentes fortissimos circa Meccam viventes nomine al-Ta'if mense Ianuario anno 630 - quamvis magno labore (de quo sura 9,25–26) - subactae sunt.
Pristinus Mahometi adversarius nomine Abu Sufyân, qui ante Meccam expugnatam ad religionem Islamicam converterat, deam principalem al-Lât in Ta'if delevit.
Anno 632 Mahometus peregrinationem supremam Meccam fecit, mense Martio ineunte cum asseclis Meccam advenit. In ritibus conficiendis singula caeremoniarum constituit etiam quosdam mores antiquos (qui ante religionem Islamicam exstiterunt) inserens.
Secundum traditionem Islamicam Mahometus in monte Araphat suram quintam edidit, ut fidelibus quasi heredidatem relinqueret. Inter alia legitur:
Saepe etiam haec ultima verba, quae in Corano non inveniuntur, referuntur:
Peregrinatio ultima, etiam "peregrinatio Islamica" dicta, rerum gestarum Mahometi culmen fuit. Medinam reversus administrationem bellorum sociis (sahaba) transtulit. Aegritudine subitanea affectus die 8 Iunii anno 632 in domo Aisa uxoris necopinatus mortuus est. Nuntio mortis Medinae perturbatio magna orta est, ut corpus eius, ut quidam historiographi narrant, totum diem neglectum iaceret, donec in domo Aisae sepultum est. Sepulcrum Mahometi, una cum sepulcro Abu Bakr et Umar ibn al-Chattab, hodie in Meschita prophetae, quae est Medinae mescita principalis, invenitur.
Mahometo mortuo Abu Bakr, qui mox Mahometum successit, inter alia hunc Alcorani versum recitasse dicitur: