From Wikipedia, the free encyclopedia
Cien años de soledad ('Centum solitudinis anni') est mythistoria anno 1967 divulgata, a Gabriele García Márquez auctore Columbiano conscripta, quae fabulam septem aetatum familiae Buendia narrat, cuius patriarcha, Iosephus Arcadius Buendía, Macondum[1] condidit, oppidum in Columbia fictum.
Realismus magicus resque thematicae effecerunt ut haec mythistoria sit compositio repraesentiva magni momenti in Sonitu Americae Latinae in litteris annorum 1960 et 1970,[2] cuius stilus compositionis a modernismo in Europa et America Septentrionali et ab avant-garde in litteris Cubanis motus est.
Centum solitudinis anni, liber primum Boni Aëre ab Editorial Sudamericana mense Maio 1967 editus, in saltem triginta septem linguas conversus est, et plus quam 30 milliones exemplarium vendidit.[3][4] Mythistoria, auctoris magnum opus a criticis habita, late legitur, atque unum ex operibus maximi momenti in canone litterario Hispanico agnoscitur.[5]
Gabriel García Márquez fuit unus ex quattuor scriptoribus mythistoriarum Americae Latinae primum in Sonitu Americae Latinae annorum in litteris 1960 et 1970 comprehensis, quorum alii erant Marius Vargas Llosa Peruvianus, Iulius Cortázar Argentianus, et Carolus Fuentes Mexicanus. Libro Centum solitudinis anni (1967), García Márquez inclutus erat scriptor mythistoriarum in motu realismi magici inter litteras Americae Latinae.
Centum solitudinis anni, metaphorica et critica historiae Columbiae interpretatio, a civitate conditá ad rem publicam hodiernam, varias mythos nationales per fabulam familiae Buendía repraesentat,[6] cuius animus audax progenitorem progeniesque inter historicos Columbiae eventus traditionesque magni momenti interponit, inter quos colonialis modi vivendi reformatio liberalis et argumenta saeculi undevicensimi pro et contra; ferrivia in terras montanas adventa; bellum mille dierum[7]; dictio United Fruit Company,[8] negotii Americae Septentrionalis; cinema; autoraeda; et trucidatio arienarum, cum milites rectionis operarios operistitium facientís caederent.[9]
Iosephus Arcadius Buendia, generis Buendia et Macondi urbis conditor, cum iam senuisset, demens factus est et solum Latine loquebatur, sed nemo in Macondo eum intellegebat. Propinqui eum ad castaneam magnam alligaverunt et ibi die noctuque sedebat. Interea pater Nicanorus, clericus catholicus, qui Macondi ecclesiam aedificabat, miraculum civibus monstravit: socolatae patellam biberat et in aerem super terram aliquantulum sublatus est. Saepe miraculum suum iteraverat, etiam cum sella, qua sedebat, volans, donec prope ad castaneam Iosephi Arcadii hoc fecit.
Sic ceteri cognoverunt, qua lingua Iosephus Arcadius loqueretur. Nicanorus Iosephum Arcadium post hunc casum saepe visitabat et Evangelium ei Latine praedicare temptabat, at Iosephus Arcadius fidem Nicanori rationibus scientificis labefactabat et daguerreotypum Dei pro argumento postulabat. Multa post colloquia Nicanorus quaesivit, quomodo accidisset, ut Iosephus Arcadius tam prudens ad castaneam alligatus esset.
Seamless Wikipedia browsing. On steroids.
Every time you click a link to Wikipedia, Wiktionary or Wikiquote in your browser's search results, it will show the modern Wikiwand interface.
Wikiwand extension is a five stars, simple, with minimum permission required to keep your browsing private, safe and transparent.