As linguas siníticas,[lower-alpha 1] (漢語族/汉语族), a miúdo coñecidas tamén como linguas chinesas, son un grupo de linguas analíticas de Asia Oriental que constitúen a rama principal da familia sino-tibetana. Con frecuencia proponse que hai unha división primaria entre as linguas siníticas e o resto da familia (as linguas tibetano-birmanas). Esta opinión é rexeitada por varios investigadores pero atopou apoio filoxenético entre outros.[5] As linguas bai maiores, cuxa clasificación é difícil, poden ser unha rama do chinés antigo e polo tanto siníticas;[7] por outra banda, o grupo sinítico defínese só polas moitas variedades do chinés unificadas por un trasfondo histórico compartido, e o uso do termo "sinítico" pode reflectir a visión lingüística de que o chinés constitúe unha familia de linguas distintas, no canto de variantes dunha única lingua.[lower-alpha 2]
Datos rápidos Linguas siníticas 漢語族/汉语族, Códigos de lingua ...
Pechar
Do latín serodio Sīnae, "o chinés", probablemente do árabe Ṣīn ('China'), do nome dinástico chinés Qin. (OED). En 1982, Paul K. Benedict propuxo un subgrupo sino-tibetano chamado "sinítico" que comprende a bai e o chinés. A afiliación precisa da lingua bai segue sendo incerta e o termo "sinítico" adoita usarse como sinónimo de chinés, especialmente cando se considera unha familia lingüística máis que como unha lingua.
Véxase, por examplo, (Enfield 2003, p. 69) e (Hannas 1997). Os termos chineses que adoitan traducir como "lingua" e "dialecto" non se corresponden ben con esas traducións. Estes son 語言 yǔyán, correspondente a macrolingua ou clúster lingüístico, que se usa para o propio chinés; 方言 fāngyán, que separa linguas mutuamente inintelixibles dentro dun yǔyán; e 土語 tǔyǔ ou 土話 tǔhuà, que se corresponde mellor co uso lingüístico de 'dialecto'.
Referencias
(van Driem 2001, p. 403) dixo que "O bái... pode formar parte do grupo sinítico, aínda que está moi influenciado polo lolo-birmano".
Bibliografía
- Bradley, David (2012). "Languages and Language Families in China". En Rint Sybesma. Encyclopedia of Chinese Language and Linguistics. Brill.
- Enfield, N. J. (2003). Linguistics Epidemiology: Semantics and Language Contact in Mainland Southeast Asia. Psychology Press. ISBN 0415297435.
- Hannas, W. (1997). Asia's Orthographic Dilemma. University of Hawaii Press. ISBN 082481892X.
- Iwata, Ray (2010). Chinese Geolinguistics: History, Current Trend and Theoretical Issues. Dialectologia. Special issue I. pp. 97–121.
- Jiang, Huo 江荻; Ouyang, Jueya 欧阳觉亚; Zou, Heyan 邹嘉彦 (2007). Hǎinán Shěng Sānyà Shì Màihuà yīnxì 海南省三亚市迈话音系. Fāngyán (en chinés) 2007. pp. 23–34..
- Kurpaska, Maria (2010). Chinese Language(s): A Look Through the Prism of "The Great Dictionary of Modern Chinese Dialects". Walter de Gruyter. ISBN 978-3-11-021914-2.
- Mair, Victor H. (1991). What Is a Chinese 'Dialect/Topolect'? Reflections on Some Key Sino-English Linguistic terms (PDF). Sino-Platonic Papers 29. pp. 1–31.
- Mei, Tsu-lin (1970). Tones and prosody in Middle Chinese and the origin of the rising tone. Harvard Journal of Asiatic Studies 30. pp. 86–110. JSTOR 2718766. doi:10.2307/2718766.
- Norman, Jerry (1988). Chinese. Cambridge: Cambridge University Press. ISBN 978-0-521-29653-3.
- Norman, Jerry (2003). "The Chinese dialects: Phonology". En Thurgood, Graham; LaPolla, Randy J. The Sino-Tibetan languages. Routledge. pp. 72–83. ISBN 978-0-7007-1129-1.
- Pulleyblank, Edwin G. (1984). Middle Chinese: A study in Historical Phonology. Vancouver: University of British Columbia Press. ISBN 978-0-7748-0192-8.
- Tang, Chaoju; Van Heuven, Vincent J. (2007). Predicting mutual intelligibility in chinese dialects from subjective and objective linguistic similarity (PDF). Interlingüística 17. pp. 1019–1028.
- Thurgood, Graham (2003). "The subgroup of the Tibeto-Burman languages: The interaction between language contact, change, and inheritance". En Thurgood, Graham; LaPolla, Randy J. The Sino-Tibetan languages. Routledge. pp. 3–21. ISBN 978-0-7007-1129-1.
- van Driem, George (2001). Languages of the Himalayas: An Ethnolinguistic Handbook of the Greater Himalayan Region. Brill. ISBN 90-04-10390-2.
- Wang, Feng (2005). On the genetic position of the Bai language. Cahiers de Linguistique Asie Orientale 34. pp. 101–127. doi:10.3406/clao.2005.1728.
- Yan, Margaret Mian (2006). Introduction to Chinese Dialectology. LINCOM Europa. ISBN 978-3-89586-629-6.