composto químico From Wikipedia, the free encyclopedia
A creatina é un composto orgánico nitroxenado que aparece de forma natural nos vertebrados e axuda a fornecer enerxía ás células, principalmente ás musculares. Isto realízase converténdose en fosfocreatina, a cal incrementa a formación de adenosina trifosfato (ATP). A creatina foi identificada en 1832 por Michel Eugène Chevreul como un compoñente do músculo esquelético, e deulle o seu nome derivándoo do termo grego κρέας, kreas, carne. En solución, a creatina está en equilibrio coa creatinina, forma cíclica.[1]
Creatina | |
---|---|
![]() | |
![]() | |
Ácido 2-[carbamimidoil(metil)amino]acético | |
Outros nomes N-Carbamimidoil-N-metilglicina; | |
Identificadores | |
Número CAS | 57-00-1 |
PubChem | 586 |
ChemSpider | 566 |
UNII | MU72812GK0 |
Número CE | 200-306-6 |
DrugBank | DB00148 |
KEGG | C00300 |
MeSH | Creatine |
ChEBI | CHEBI:16919 |
ChEMBL | CHEMBL283800 |
Número RTECS | MB7706000 |
Código ATC | C01 |
Referencia Beilstein | 907175 |
Referencia Gmelin | 240513 |
3DMet | B00084 |
Imaxes 3D Jmol | Image 1 Image 2 |
| |
| |
Propiedades | |
Fórmula molecular | C4H9N3O2 |
Masa molar | 131,13 g mol−1 |
Aspecto | Cristais brancos |
Olor | Sen olor |
Punto de fusión | 255 °C; 491 °F; 528 K |
Solubilidade en auga | 13,3 g L−1 (a 18 °C) |
log P | −1,258 |
Acidez (pKa) | 3,429 |
Basicidade (pKb) | 10,568 |
Punto isoeléctrico | 8,47 |
Termoquímica | |
Entalpía estándar de formación ΔfH |
−538,06–−536,30 kJ mol−1 |
Entalpía estándar de combustión ΔcH |
−2,3239–−2,3223 MJ mol−1 |
Entropía molar estándar S |
189,5 J K−1 mol−1 |
Capacidade calorífica, C | 171,1 J K−1 mol−1 (a 23.2 °C) |
Perigosidade | |
Pictogramas GHS | ![]() |
Palabra sinal GHS | WARNING |
declaración de perigosidade GHS | 315 319 335 |
declaración de precaución GHS | 261 305+351+338 |
Clasificación da UE | ![]() |
Frases R | r36/37/38 |
Frases S | s26, s36 |
Compostos relacionados | |
ácidos alcanoicos relacionados | Sarcosina, dimetilglicina, glicociamina, ácido N-metil-D-aspártico, beta-metilamino-L-alanina, ácido guanidinopropiónico |
Compostos relacionados | Dimetilacetamida |
Se non se indica outra cousa, os datos están tomados en condicións estándar de 25 °C e 100 kPa. |
A creatina prodúcese no corpo humano a partir de aminoácidos, principalmente nos riles e fígado. Transpórtase por vía sanguínea aos músculos. Aproximadamente o 95% da creatina total do corpo humano está localizada no músculo esquelético.[2]
A creatina non é un nutriente esencial, xa que se produce no corpo a partir de L-arxinina, glicina, e L-metionina.[3], pero tamén se obtén dos alimentos. Nos humanos e animais, aproximadamente a metade da creatina almacenada orixínase a partir da comida (principalmente da carne).
O encima GATM (L-arxinina:glicina amidinotransferase (AGAT), EC 2.1.4.1Arquivado 13 de abril de 2020 en Wayback Machine.) é un encima mitocondrial responsable da catálise do primeiro paso da biosíntese da creatina, que é unha reacción limitante, e se expresa primariamente nos riles e páncreas.[4] A partir de arxinina e glicina produce guanidinoacetato.
O segundo encima da ruta é o (GAMT, guanidinoacetato N-metiltransferase, EC:2.1.1.2Arquivado 25 de maio de 2011 en Wayback Machine.), que se expresa principalmente no fígado e páncreas,[4] e transforma o guanidinoacetato en creatina utilizando S-adenosil metionina.
As deficiencias xenéticas na ruta biosintética da creatina orixinan varios defectos neurolóxicos graves.[5]
A creatina sintetizada no fígado e riles, é transportada por vía sanguínea e captada polos tecidos que teñen unha alta demanda de enerxía, como o músculo esquelético e o cerebro, utilizando un sistema de transporte activo. A concentración de ATP no músculo esquelético é xeralmente de 2-5 mM, o que serve para soster a contracción muscular durante só uns poucos segundos.[6] Durante os momentos de gran demanda de enerxía, o sistema ATP/fosfocreatina resintetiza rapidamente o ATP a partir de ADP utilizando a fosfocreatina (PCr), que é un derivado fosfatado da creatina. A reacción co ATP é reversible e está catalizada polo encima creatina quinase. No músculo esquelético, as concentracións de fosfocreatina poden atinguir os 20-35 mM ou máis. Ademais, na maioría dos músculos a capacidade de rexeneración do ATP da creatina quinase é moi alta e non é un factor limitante. Aínda que as concentracións celulares de ATP son pequenas, os cambios en dita concentración son difíciles de detectar porque o ATP está sendo continuamente rexenerado grazas ás grandes reservas de fosfocreatina e á actividade da creatina quinase.[6] A creatina ten a capacidade de incrementar as reservas musculares de fosfocreatina, incrementando a capacidade do músculo de xerar ATP e realizar unha actividade intensa sostida.[7] Para unha revisión do sistema da creatina quinase e as accións pleiotrópicas da creatina e a suplementación de creatina véxase .[8]
A suplementación con creatina utilízana os deportistas e culturistas para gañar masa muscular, que xeralmente toman de 2 a 3 veces a cantidade que normalmente se obtería dunha dieta moi rica en proteínas.[9] A Clínica Mayo considera que a creatina está asociada con síntomas asmáticos e é perigosa para persoas alérxicas.[10]
Considéranse infundados algúns informes que indicaban que afectaba aos riles, fígado, hidratación, diarreas, tolerancia á calor ou cambras.[10][11][12][13] En 2004 a Autoridade Europea de Seguridade Alimentaria (EFSA) publicou un documento no que se establecía que o consumo oral a longo prazo de 3 g de creatina pura diarios era seguro.[14][15][16]
A administración a longo prazo de grandes cantidades de creatina incrementa a produción de formaldehido, que ten o potencial de causar efectos secundarios graves. Porén, este risco é máis ben teórico, xa que a excreción urinaria de formaldehido, mesmo cunha suplementación con creatina forte, non excede os límites normais.[17][18]
As numerosas investigacións levadas a cabo na última década mostran que a suplementación con creatina oral nunha dose de 5 a 20 g diarios parece ser moi segura e carente de efectos secundarios de importancia,[19] e mellora as prestacións do sistema muscular.[20][21]
En canto á súa farmacocinética, as concentracións de creatina plasmática endóxena nun adulto san están normalmente entre 2–12 mg/L. Unha dose oral de 5 g (5000 mg) orixina un pico na concentración plasmática duns 120 mg/L en 1–2 horas despois da inxestión. A creatina ten unha vida media para a súa eliminación bastante curta, de menos de 3 horas como media, polo que para manter un elevado nivel no plasma sería preciso tomar pequenas doses orais cada 3–6 horas durante todo o día. Despois dun período de 1–2 semanas tomando unha dose de 12-24 g diarios, xa non é necesario manter un nivel plasmático de creatina consistentemente alto. Cada persoa ten unha cantidade xeneticamente establecida de creatina que pode manter, e o resto é eliminado do corpo como un refugallo. O corpo consome a creatina bastante rapidamente, e se se quere manter unha concentración alta de creatina, a dose estándar é de 2-5 g diarios.[22][23][24]
Seamless Wikipedia browsing. On steroids.
Every time you click a link to Wikipedia, Wiktionary or Wikiquote in your browser's search results, it will show the modern Wikiwand interface.
Wikiwand extension is a five stars, simple, with minimum permission required to keep your browsing private, safe and transparent.