Loading AI tools
จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
ภาษาเซี่ยงไฮ้ (上海閒話 ในภาษาเซี่ยงไฮ้; จีนตัวย่อ: 上海话 หรือ 沪语; จีนตัวเต็ม: 上海話 หรือ 滬語) หรือบางครั้งเรียกสำเนียงเซี่ยงไฮ้เป็นสำเนียงของภาษาอู๋ที่ใช้พูดในเมืองเซี่ยงไฮ้และบริเวณโดยรอบ จัดอยู่ในตระกูลภาษาจีน-ทิเบต ภาษาเซี่ยงไฮ้เป็นเช่นเดียวกับสำเนียงอื่น ๆ ของภาษาอู๋คือสามารถเข้าใจกันได้กับภาษาจีนสำเนียงอื่น ๆ น้อยมากโดยเฉพาะภาษาจีนกลาง หรือแม้แต่กับสำเนียงย่อยอื่น ๆ ของภาษาอู๋
ภาษาเซี่ยงไฮ้ | |
---|---|
上海話 / 上海话, Zaonhegho 上海閒話 / 上海闲话, Zaonhe-ghegho 滬語 / 沪语, Wu nyu | |
ออกเสียง | [zɑ̃̀hɛ́ ɦɛ̀ɦò], [ɦùɲỳ] |
ประเทศที่มีการพูด | จีน |
ภูมิภาค | เซี่ยงไฮ้; บริเวณสามเหลี่ยมปากแม่น้ำแยงซี และชุมชนชาวจีนโพ้นทะเลรวมทั้งในสหรัฐ (นิวยอร์ก) |
จำนวนผู้พูด | 10–14 ล้านคน (2556) |
ตระกูลภาษา | |
รหัสภาษา | |
ISO 639-3 | – |
ISO 639-6 | suji |
นักภาษาศาสตร์ | wuu-sha |
Linguasphere | 79-AAA-dbb > |
ภาษาเซี่ยงไฮ้เป็นตัวแทนของภาษาอู๋เหนือ (บริเวณทางใต้ของเจียงซูและทางเหนือของเจ้อเจียง) มีผู้พูดเกือบ 14 ล้านคน จัดเป็นสำเนียงที่มีผู้พูดมากที่สุดในบรรดาสำเนียงของภาษาอู๋ทั้งหมด ในเอกสารทางตะวันตก คำว่าภาษาเซี่ยงไฮ้หมายถึงภาษาอู๋ทั้งหมดโดยไม่ได้เน้นเฉพาะสำเนียงของภาษาอู๋ที่ใช้พูดในเซี่ยงไฮ้
ภาษาเซี่ยงไฮ้มีรูปแบบของโครงสร้างพยางค์เช่นเดียวกับภาษาจีนอื่น ๆ โดยสามารถแบ่งออกเป็นหน่วยเสียงส่วนต้นและส่วนท้าย โดยส่วนท้ายสามารถมีส่วนแกนพยางค์ (medial) หรือไม่ก็ได้ และต้องมีส่วนท้ายพยางค์ (obligatory rime) เสียงวรรณยุกต์ก็เป็นคุณลักษณะหนึ่งของพยางค์ในภาษาเซี่ยงไฮ้[1]: 6–16 โดยวรรณยุกต์ในพยางค์ (syllabic tone) ซึ่งเป็นคุณสมบัติทั่วไปของภาษาในตระกูลภาษาซินิติก ส่วนใหญ่กลายเป็นระดับน้ำเสียง (verbal tone) ในภาษาเซี่ยงไฮ้[ต้องการอ้างอิง]
โอษฐชะ | ทันตชะ/มุทธชะ | ตาลุชะ | เพดานอ่อน | เส้นเสียง | ||
---|---|---|---|---|---|---|
เสียงนาสิก | m | n | ɲ | ŋ | ||
เสียงระเบิด | สิถิล | p | t̪ | k | ʔ | |
ธนิต | pʰ | t̪ʰ | kʰ | |||
โฆษะ | b | d̪ | ɡ | |||
เสียงกักเสียดแทรก | สิถิล | t͡ɕ | ||||
ธนิต | t͡ɕʰ | |||||
โฆษะ | d͡ʑ | |||||
เสียงเสียดแทรก | อโฆษะ | f | s | ɕ | h | |
โฆษะ | v | z | ʑ | ɦ | ||
เสียงข้างลิ้น | l | |||||
ภาษาเซี่ยงไฮ้มีชุดหน่วยเสียงอโฆษะสิถิล, อโฆษะธนิต และหน่วยเสียงโฆษะ ในพยัญชนะเสียงระเบิดและพยัญชนะเสียงกักเสียดแทรก เช่นเดียวกับมีหน่วยเสียงอโฆษะและโฆษะในพยัญชนะเสียงเสียดแทรก พยัญชนะต้นที่มีฐานเพดานแข็งปุ่มเหงือก (alveolo-palatal) ก็พบในภาษาเซี่ยงไฮ้เช่นกัน
การออกเสียงพยัญชนะหยุด จะใช้การเปล่งเสียงคลาย (slack voice) ของหน่วยเสียงอโฆษะในตำแหน่งเริ่มต้นของคำที่เน้นเสียง[2] การออกเสียงนี้ (มักพบในเสียงพึมพำ) ยังเกิดขึ้นในพยางค์ที่ไม่มีหน่วยเสียงต้นพยางค์, พยางค์ที่ขึ้นต้นด้วยเสียงเสียดแทรก และพยางค์ที่ขึ้นต้นด้วยเสียงก้องกังวาน (sonorants) พยัญชนะเหล่านี้จะเปล่งเป็นเสียงโฆษะในตำแหน่งที่อยู่ระหว่างสระ[3]
ตารางด้านล่างแสดงเสียงสระในตำแหน่งแกนกลางพยางค์ของภาษาเซี่ยงไฮ้[4]
สระหน้า | สระกลาง | สระหลัง | ||
---|---|---|---|---|
ปากเหยียด | ปากห่อ | |||
ระดับสูง | /i/ | /y/ | /u, o/ | |
ระดับกลาง | /ɛ/ | /ø/ | /ə/ | /ɔ/ |
ระดับต่า | /a/ | /ɑ/ | ||
ประสมสองเสียง | /e(i), ɤ(ɯ)/ |
แผนภูมิต่อไปนี้แสดงส่วนท้ายพยางค์ที่เป็นไปได้ทั้งหมด (พยัญชนะกลาง medial + แกนพยางค์ nucleus + พยัญชนะท้าย coda) ในภาษาเซี่ยงไฮ้ที่แสดงด้วย สัทอักษรสากล[4][5][1]: 11
พยัญชนะท้าย | เสียงเปิด | เสียงนาสิก | เสียงหยุด เส้นเสียง | |||||||
---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
พยัญชนะกลาง | ∅ | j | w | ∅ | j | w | ∅ | j | w | |
แกนพยางค์ | a | a | ja | wa | ɐ̃ | jɐ̃ | wɐ̃ | ɐʔ | jɐʔ | wɐʔ |
ɑ | ɑ̃ | jɑ̃ | wɑ̃ | |||||||
e | e | we | ||||||||
ɛ | ɛ | jɛ | wɛ | |||||||
ə | ən | wən | əʔ | wəʔ | ||||||
ɤ | ɤ | jɤ | ||||||||
o | o | |||||||||
ɔ | ɔ | jɔ | ||||||||
ø | ø | jø | wø | |||||||
i | i | ɪɲ | ɪʔ | |||||||
u | u | ʊŋ | jʊŋ | ʊʔ | jʊʔ | |||||
y | y | ʏɲ | ʏʔ |
การถอดเสียงข้างต้นใช้เป็นการทั่วไป และประเด็นต่อไปนี้เป็นข้อควรทราบซึ่งเกี่ยวข้องกับการออกเสียงจริง:[4]
คนรุ่นใหม่หลายคนออกเสียงควบกล้ำสระ /e, ɤ/ เป็น [ei, ɤɯ]
พยางค์ท้าย [-ŋ] ซึ่งมีในภาษาจีนยุคกลางยังคงอยู่ ในขณะที่ [-n] และ [-m] อาจจะยังคงอยู่หรือหายไปแล้วในภาษาเซี่ยงไฮ้ พยางค์ท้ายของภาษาจีนยุคกลาง [-p -t -k] ได้กลายเป็นเสียงหยุดเส้นเสียง [-ʔ][6]
ภาษาเซี่ยงไฮ้มีเสียงวรรณยุกต์ที่แตกต่างกันห้าเสียงสำหรับคำพยางค์เดียวที่พูดแยกต่างหาก วรรณยุกต์เหล่านี้แสดงไว้ด้านล่างในแบบ "อักษรวรรณยุกต์จ้าว (Chao tone letters)" ในแง่ของการกำหนดวรรณยุกต์ของภาษาจีนยุคกลางหมวดวรรณยุกต์ยิน มีสามเสียง (เสียงยินซั่ง และยินชู่ รวมกันเป็นเสียงเดียว) ในขณะที่ประเภทหยาง มีสองเสียง (หยางผิง, หยางซั่ง และหยางชู่ รวมกันเป็นเสียงเดียว)[7][1]: 17
ผิง Ping (平) | ซั่ง Shang (上) | ชู่ Qu (去) | รู่ Ru (入) | |
---|---|---|---|---|
ยิน Yin (阴) | 52 (T1) | 34 (T2) | 44ʔ (T4) | |
หยาง Yang (阳) | 14 (T3) | 24ʔ (T5) |
ปัจจัยของเงื่อนไขที่นำไปสู่การแยกยิน–หยางยังคงมีอยู่ในภาษาเซี่ยงไฮ้เช่นเดียวกับในภาษาอู๋อื่น ๆ : วรรณยุกต์หยางจะพบเฉพาะกับพยางค์ที่มีพยัญชนะต้นเสียงโฆษะ [b d ɡ z v dʑ ʑ m n ɲ ŋ l ɦ] ในขณะที่วรรณยุกต์ยินนั้น พบเฉพาะกับพยางค์ที่มีพยัญชนะต้นเสียงอโฆษะเท่านั้น [ต้องการอ้างอิง]
เสียงของวรรณยุกต์ รู่ จะดังขึ้นอย่างฉับพลัน และแสดงถึงพยางค์ท้ายคำเหล่านั้นซึ่งลงท้ายด้วยเสียงหยุดเส้นเสียง /ʔ/ นั่นคือทั้งความแตกต่างของยิน–หยาง และวรรณยุกต์ รู่ เป็นแบบหน่วยเสียงย่อย (allophonic) ซึ่งขึ้นอยู่กับโครงสร้างพยางค์ ภาษาเซี่ยงไฮ้มีความแตกต่างของการออกเสียงวรรณยุกต์แบบสองทางเท่านั้น[8] คือเสียงเปลี่ยนตกและเสียงเปลี่ยนขึ้น และจะมีเฉพาะในพยางค์เปิดที่มีพยัญชนะต้นเสียงอโฆษะเท่านั้น
วรรณยุกต์สนธิ เป็นกระบวนการที่เสียงวรรณยุกต์ที่อยู่ติดกันมีการเปลี่ยนแปลงอย่างมากในระหว่างการพูดที่ติดต่อกัน เช่นเดียวกับสำเนียงอื่น ๆ ของภาษาอู๋ภาคเหนือ ภาษาเซี่ยงไฮ้มีลักษณะวรรณยุกต์สนธิสองรูปแบบ: วรรณยุกต์สนธิคำ และวรรณยุกต์สนธิวลี
วรรณยุกต์สนธิคำ ในภาษาเซี่ยงไฮ้ สามารถอธิบายได้ว่าคำที่มีความเด่นด้านซ้าย (เน้นพยางค์แรกเด่น) จะมีลักษณะการครอบงำของพยางค์แรกเหนือรูปร่างของขอบเขตเสียงทั้งหมด ด้วยเหตุนี้เสียงวรรณยุกต์หลักของพยางค์อื่นที่ไม่ใช่พยางค์ซ้ายสุดจึงไม่มีผลกระทบต่อรูปร่างของขอบเขตเสียง รูปแบบโดยทั่วไปอธิบายว่าเป็นการกระจายของเสียงวรรณยุกต์ (T1-4) หรือการเปลี่ยนวรรณยุกต์ (T5 ยกเว้นสำหรับคำประกอบ 4 และ 5 พยางค์ ซึ่งอาจเกิดการกระจายหรือการเปลี่ยนก็ได้) ตารางด้านล่างแสดงการผสานเสียงวรรณยุกต์ที่เป็นไปได้
วรรณยุกต์ | พยางค์เดียว | สองพยางค์ | สามพยางค์ | สี่พยางค์ | ห้าพยางค์ |
---|---|---|---|---|---|
T1 | 52 | 55 22 | 55 44 22 | 55 44 33 22 | 55 44 33 33 22 |
T2 | 34 | 33 44 | 33 44 22 | 33 44 33 22 | 33 44 33 33 22 |
T3 | 14 | 11 44 | 11 44 11 | 11 44 33 11 | 11 44 33 22 11 |
T4 | 44 | 33 44 | 33 44 22 | 33 44 33 22 | 33 44 33 22 22 |
T5 | 24 | 11 24 | 11 11 24 | 11 22 22 24 22 44 33 11 |
11 11 11 11 24 22 44 33 22 11 |
ตัวอย่างเช่น ในการแยกพยางค์สองพยางค์ของคำว่า 中国 จะออกเสียงด้วยวรรณยุกต์ T1 และ T4: /tsʊŋ˥˨/ และ /kwəʔ˦/ อย่างไรก็ตามเมื่อออกเสียงรวมกันเสียง T1 จาก /tsʊŋ/ กระจายไปทั่วคำประกอบทำให้เกิดรูปแบบ /tsʊŋ˥kwəʔ˨/ ในทำนองเดียวกันพยางค์ในนิพจน์ 愚蠢的 มีการแสดงการออกเสียงและวรรณยุกต์ตามลำดับดังนี้: /zəʔ˨˦/ (T5), /sɛ˥˨/ (T1), และ /ti˧˦/ (T2) อย่างไรก็ตามพยางค์ที่รวมกันจะแสดงรูปแบบการเปลี่ยน T5 โดยที่ T5 พยางค์แรกจะเปลี่ยนไปเป็นพยางค์สุดท้ายในขอบเขต: /zəʔ˩sɛ˩ti˨˦/[1]: 38–46
วรรณยุกต์สนธิวลี ในภาษาเซี่ยงไฮ้สามารถอธิบายได้ว่ามีความโดดเด่นด้านขวาและมีลักษณะที่พยางค์ด้านขวาจะรักษาเสียงวรรณยุกต์ไว้และพยางค์ด้านซ้ายได้รับเสียงระดับกลางตามพื้นฐานของเสียงวรรณยุกต์ระดับ ตารางด้านล่างแสดงเสียงพยางค์ด้านซ้ายที่เป็นไปได้ในคำประกอบที่มีความโดดเด่นด้านขวา[1]: 46–47
วรรณยุกต์ | วรรณยุกต์ฐาน | วรรณยุกต์เสียงกลาง |
---|---|---|
T1 | 52 | 44 |
T2 | 34 | 44 |
T3 | 14 | 33 |
T4 | 44 | 44 |
T5 | 24 | 22 |
ตัวอย่างเช่นเมื่อรวม /ma˩˦/ (买) และ /tɕjɤ˧˦/ (酒) จะกลายเป็น /ma˧tɕjɤ˧˦/ (买酒)
บางครั้งความหมายอาจเปลี่ยนไป โดยขึ้นอยู่กับว่าใช้วรรณยุกต์สนธิโดยมีความเด่นด้านซ้ายหรือด้านขวา ตัวอย่างเช่น /tsʰɔ˧˦/ (炒) และ /mi˩˦/ (面) เมื่อออกเสียง /tsʰɔ˧mi˦/ (กล่าวคือวรรณยุกต์สนธิเด่นด้านซ้าย) หมายถึง "บะหมี่ผัด" เมื่อออกเสียงว่า /tsʰɔ˦mi˩˦/ (ซึ่งวรรณยุกต์สนธิเด่นด้านขวา) จะแปลว่า "ผัดบะหมี่" [1] : 35
ภาษาเซี่ยงไฮ้ไม่มีการสอนในโรงเรียน ไม่ได้ใช้ในการตีพิมพ์หนังสือพิมพ์และมีการควบคุมการใช้ในสื่อออกอากาศ ทำให้ผู้ดำเนินรายการไม่เสี่ยงที่จะใช้ภาษาเซี่ยงไฮ้ รายการทางโทรทัศน์ที่ใช้ภาษาเซี่ยงไฮ้เริ่มมีหลัง พ.ศ. 2533 แต่เป็นจำนวนน้อย ชาวเซี่ยงไฮ้ในชนบทที่อายุมากยังฟังวิทยุภาษาเซี่ยงไฮ้ อย่างไรก็ตาม รัฐบาลได้รณรงค์ให้ใช้ภาษาจีนกลางมากขึ้น เช่น คำขวัญที่ว่า "เป็นคนเซี่ยงไฮ้สมัยใหม่ พูดภาษาจีนกลาง"
ใน พ.ศ. 2548 รัฐบาลได้พยายามสนับสนุนให้ชาวเซี่ยงไฮ้ใช้ภาษาจีนกลางมากยิ่งขึ้น คนงานในอุตสาหกรรมบริการในเซี่ยงไฮ้ต้องใช้ภาษาจีนกลางเท่านั้น และตั้งแต่ พ.ศ. 2533 ต้องผ่านการทดสอบภาษาจีนกลางก่อน ถ้าไม่ผ่านหรือออกเสียงไม่ถูกต้องต้องกลับไปเรียนภาษาจีนกลางใหม่
ผู้พูดภาษาเซี่ยงไฮ้ไม่สามารถเข้าใจกันได้กับผู้พูดภาษาจีนกลางสำเนียงใดเลย โดยมีความเข้าใจกันได้กับภาษาจีนกลางมาตรฐานเพียง 50% ซึ่งใกล้เคียงกับความเข้าใจกันได้ระหว่างภาษาฝรั่งเศสกับภาษาเยอรมัน ผู้พูดภาษาเซี่ยงไฮ้ยุคใหม่ได้รับอิทธิพลจากภาษาจีนกลาง ทำให้ภาษาเซี่ยงไฮ้ของวัยรุ่นในเมืองต่างจากภาษาเซี่ยงไฮ้ของคนรุ่นก่อน และมีการสอดแทรกประโยคจากภาษาจีนกลางเข้าไปในการสนทนาในชีวิตประจำวัน
ภาษาเซี่ยงไฮ้จัดอยู่ในกลุ่มของภาษาอู๋ซึ่งสำเนียงต่าง ๆ ของภาษาในกลุ่มนี้สามารถที่จะเข้าใจกันได้โดยไม่ต้องเปลี่ยนไปพูดภาษาจีนกลาง แม้จะมีความแตกต่างทางด้านวรรณยุกต์และความแปรผันในแต่ละพื้นที่บ้าง
หมายเหตุ: อักษรจีนที่ใช้ไม่ได้เป็นมาตรฐานและใช้เฉพาะการอ้างอิงเท่านั้น IPA ถอดเสียงจากภาษาเซี่ยงไฮ้ยุคกลาง (中派上海话) ซึ่งใช้โดยผู้ที่มีอายุ 20 - 60 ปี
แปล | สัทอักษรสากล | อักษรจีน |
---|---|---|
ภาษาเซี่ยงไฮ้ | [zɑ̃.ˈhe.ɦɛ.ɦʊ] | 上海閒話 or 上海闲话 |
ชาวเซี่ยงไฮ้ | [zɑ̃.ˈhe.ɲɪɲ] | 上海人 |
ฉัน | [ŋu] | 我 |
เราหรือฉัน | [ŋu.ɲi] or [ɐˑ.lɐʔ] | 我伲、阿拉(我拉) |
เขาหรือหล่อน | [ɦi] | 渠(伊, 其) |
พวกเขา | [ɦi.la] | 渠拉(伊拉) |
คุณ | [noŋ] | 侬(儂) |
พวกคุณ | [na] | 㑚 |
สวัสดี | [noŋ hɔ] | 侬好(儂好) |
ลาก่อน | [ˈtse.ɦue] | 再会(再會) |
ขอบคุณ | [ʑ̻iaja noŋ] or [ʑ̻iaʑ̻ia noŋ] | 谢谢侬(謝謝儂) |
เสียใจ | [te.vəˑ.tɕʰi] | 对勿起(對勿起) |
แต่อย่างไรก็ตาม | [dɛ.zɨ], [dɛ.zɨ.ni] | 但是, 但是呢 |
กรุณา | [tɕʰɪɲ] | 请(請) |
นั่น | [ˈe.tsɐʔ], [i.tsɐʔ] | 哎只, 伊只 |
นี่ | [ɡəʔ.tsɐʔ] | 搿只 |
ที่นั่น | [ˈe.tɐʔ], [i.tɐʔ] | 哎垯, 伊垯 |
นอกเหนือจากที่นั่น | [ˈe.mi.tɐʔ], [i.mi.tɐʔ] | 哎面垯, 伊面垯 |
ที่นี่ | [ɡəˑ.tɐʔ] | 搿垯(箇垯) |
มี | [ɦiɤɯ.təʔ] | 有得 |
อยู่ | [lɐˑ.he] | 勒許 |
ปัจจุบัน | [ɦi.ze] | 现在(現在) |
เวลาเท่าใด | [ɦi.ze tɕi.ti tsoŋ] | 搿息几点钟?(搿息幾點鐘?) |
ที่ไหน | [ɦa.ɺi.tɐʔ], [sa.di.fɑ̃] | 嚡里垯(嚡裏垯), 啥地方 |
อะไร | [sa ɦəʔ] | 啥个, 做啥 |
ใคร | [sa.ɲɪɲ] or [ɦa.ɺi.ɦue] | 啥人, 嚡里位 |
ทำไม | [ɦue.sa] | 为啥(為啥) |
เมื่อใด | [sa.zəɲ.kuɑ̃] | 啥辰光 |
อย่างไร | [na.nəɲ, na.nəɲ.ka] | 哪恁, 哪恁介 |
มากเท่าใด | [tɕi.di] | 几钿?几块洋钿?(幾鈿?幾塊銀頭?) |
ใช่ | [ˈe] | 哎 |
ไม่ใช่ | [m̩], [vəˑ.zɨ], [m̩məʔ], [viɔ] | 呒, 弗是, 呒没 |
หมายเลขโทรศัพท์ | [di.ɦʊ ɦɔ.dɤɯ] | 电话号头(電話號頭) |
บ้าน | [oˑ.ɺi.ɕiã] | 屋里向(屋裏向) |
มาที่บ้านของพวกเราและเล่น | [tɔ ɐˑ.lɐʔ oˑ.ɺi.ɕiɑ̃ le bəˑ.ɕiã] | 到阿拉屋里厢来孛相(白相)!(到阿拉屋裏厢來孛相!) |
ห้องน้ำอยู่ที่ไหน | [da.sɤɯ.kɛ ɺəˑ.ɺɐʔ ɦa.ɺi.tɐʔ] | 汏手间勒勒嚡里垯?(汏手間勒勒嚡裏垯?) |
คุณกินอาหารเย็นหรือยัง | [ɦia.vɛ tɕʰɪˑ.ku.ləʔ va] | 夜饭吃过了𠲎?(夜飯吃過了𠲎?) |
ฉันไม่รู้ | [ŋɯ; vəˑ.ɕiɔ.təʔ] | 我弗 (勿) 晓得.(我弗 (勿) 曉得.) |
คุณพูดภาษาอังกฤษได้ไหม | [noŋ ˈɪn.vəɲ kãtəʔle va] | 侬英文讲得来𠲎? |
ฉันรักคุณ | [ŋɯ; e noŋ] | 我爱侬!(我愛儂!) |
ฉันรักคุณ | [ŋɯ; e.mɯ noŋ] | 我爱慕侬.(我愛慕儂!) |
ฉันชอบคุณมาก | [ŋɯ; ɺɔ ˈhuø.ɕi noŋ ɦəʔ] | 我老欢喜侬搿!(我老歡喜儂搿) |
ข่าว | [ɕɪɲ.vəɲ] | 新闻(新聞) |
ตาย | [ɕi.tʰəˑ.ləʔ] | 死脱了 |
มีชีวิต | [ɦuəˑ.lɐˑ.he] | 活勒嗨(活着) |
มาก | [ˈtɕiɔ.kue] | 交关(邪气) |
ภายใน | [ɺi.ɕiã] | 里向 |
ภายนอก | [ŋa.dɤɯ] | 外頭 |
คุณเป็นอย่างไรบ้าง | [noŋ hɔ va] | 侬好伐?(儂好伐?) |
Seamless Wikipedia browsing. On steroids.
Every time you click a link to Wikipedia, Wiktionary or Wikiquote in your browser's search results, it will show the modern Wikiwand interface.
Wikiwand extension is a five stars, simple, with minimum permission required to keep your browsing private, safe and transparent.