rzeka w Polsce Z Wikiquote, wolnego zbiornika cytatów
Brda
Hala Łuczniczka nad Brdą
Brda – rzeka w północnej Polsce, lewy dopływ Wisły.
I była taka… ale nie wiem, wolałbym, żebyś tego nie nagrał – wyłączam posłusznie dyktafon – taka była dyskoteka, luje tam przychodzili z całej Bydgoszczy, Primavera się nazywała, nie ma jej już, jak niczego z tamtego świata. I… myśmy całą noc usiłowali poderwać któregoś z tych pijanych lujów, ciemno, zimno, koszmar, tam jakaś muzyka dochodzi, disco polo, my głodne, na ostatnich siłach. A za tą dyskoteką płynęła rzeka, wiesz, tam w Bydgoszczy pełno jest wody wszędzie.
Autor: Michał Witkowski, Lubiewo, wyd. Korporacja Ha!art, Kraków 2005.
Jeśli spojrzeć na nią z boku, z wysoczyzny morenowych pagórków – polana przybierze kształt wydłużonej doliny, wzniesień to stromych, to łagodnych, stanowiących wysokie brzegi rozległego łożyska, na którego dnie, nurtami Kanału Noteckiego wspomaga, spieszy Brda, najpiękniejsza z polskich rzek ku rzece najdostojniejszej – Wiśle.
Koryto wieków wyżłobił nurt czarnoziemem karmiony… Na barkach spienionych niesie dni od poranku po zachód, Szaro – roślinne zwierciadło, wiatr srebrną łamiące blachą godzi odpływ z przypływem rządzących światem barw i stwarza miasto podwodne chmurom, kasztanom i gmachom, i nam – po twarz zanurzonym płynący słońca war… Czasie, co prądów naporem wzbierasz, przez wieczność siwą dłoń tęczy zanurz we fale, zalej nas rzeką rzek; żywiołem nie zakreśl granic, bo nurtem wszelki jest żywot – niech więc – dopóki żyjemy – nie czyha na nas brzeg..
Po drugiej stronie Brdy wciąż znajduje się Bydgoszcz. To samo można powiedzieć o Fordonie, tak Starym, jak i Nowym. Do Bydgoszczy przynależą również Osowa Góra, Janowo, Las Gdański i Myślęcinek. Dalekie Łęgnowo, a nawet Wykopaliska również są częścią tego przeklętego miasta, na zgubę tamtejszych mieszkańców. Beata wypowiada te nazwy bardzo spokojnie, chrupiąc andruta. Jej zdaniem Darek jest za cienki w uszach, by opuścić Bydgoszcz, choć właśnie to powinien zrobić. Szanse i prawdziwe życie znajdują się w Warszawie lub jeszcze dalej, w wielkich i pięknych miastach Europy Zachodniej. Ona tam pojedzie, Darek zostanie tutaj. Na Jasnej, po drugiej stronie Brdy, jaka różnica?
Most na Brdzie za Farą splątał go nurt rzeki i brązowe liście, most przypomina o szukaniu brzegów, o twej przeprawie dalekiej jak śpiew za stromym witrażem. Położyć się na nim jak na fortepianie doświadczyć muzyki wszystkich dźwięków miasta zaprosić ludzi na wesele aniołów może nawet piosenkę zapisać na wietrze.
Mosty nad dobrymi rzekami Ponte Molino w Padwie i długi deszcz listopada, kamienne mosty Werony jak otwarte skrzypce linowe kładki w górach skąd nie widziałam dróg.
Na moście za Farą ktoś ustawił krzesła, siedzą kobiety, czeszą białe włosy, zrzucają do wody kartki i niemądre troski może nurt zaniesie do rozgrzanych łąk
Autorka: Danuta Kunstler-Langner, Portret mostu z tomiku: Mała wyspa. Bydgoszcz w poezji, Bydgoszcz Tytan 1996
Słyszę zielony śpiew zapatrzonych w fale drzew dwugłos szmaragdu i złota stłumiony błękitem mgieł, a bliżej, na pierwszym planie jak męskich głosów śpiewanie: tratwy, i kutry, i łodzie – brązy kobalty i ugry wtopione w oliwnej wodzie…
Autor: Marian Turwid, Spacer nad Brdą
Szukamy w Wenecji swoich dawnych spacerów swoich dawnych słów Kolor wody w kanałach zmienia czas, radość i odcienie smutku
a przecież mogłabym ci powiedzieć ile złudzeń wypełnia każdą tajemnicę i zasłania jej światło sztucznymi kwiatami ile tych samych dróg znowu do przebycia jak wiele będzie podróży i zawsze powroty w to miejsce niedobre zwane wątpliwością
w kanale gołębie na płynącej gałęzi cicho jest tu jesienią. Skąd się bierze ten słodki zapach przemijania skoro ciepłe są nasze dłonie i wyrasta między nimi roślina czułości
dziś jesteśmy w Wenecji razem wachlarze wody w śluzach gdzieś daleko płyną granatowe łodzie nieobecni mieszkają w zaułkach zmierzchu A my szukając tak dosłownie swojej obecności ustami i znakami rąk znajdujemy to mieszkanie w kamienicy wyciętej z zielonej szyby Brdy jakby wieczność która z rzeką podpływa pod okna
Autorka: Danuta Kunstler-Langner, Nasza Wenecja z tomiku: Mała wyspa. Bydgoszcz w poezji, Bydgoszcz Tytan 1996
Twa zieleń oliwna nie jest słonecznym winem Sekwany Daremnie kielichy źrenic nurzać w niej aż po brzegi Uśmiech nie skoczy tu rybą w nadziei łuk świetlany Uśmiech utonął pod falą, kamieniem w mule legł…
Autor: Marian Turwid (bydgoski malarz i poeta), Przymierze z Brdą
W każdej rzece jest niebieska ulica i wąski chodnik by stopy przywykłe do ciągłego błądzenia ominęły cień mostu lub nieznany strach. Brda – jej pejzaż wewnętrzny jakby ze środka wodnego zegara
łączy dwa brzegi moich oczekiwań. Brda – wody splątane korzeniami drzew unoszą w dal to co ludzkie: spokój i cierpliwość Choć nurt dążenia jest ślepy i nigdy nie wraca
Autorka: Danuta Kunstler-Langner, Brda z tomiku: Mała wyspa. Bydgoszcz w poezji, Bydgoszcz Tytan 1996
Za kościołem Farnym światła nocy przelewają się w świt O czwartej nad ranem moje miasto budzi się między czernią a bielą. Chodź ze mną pokażę ci podwórka z przełamanych chmur rzeką w której zanurzam myśli jak ciało w kąpieli małą wyspę przy moście w samym centrum miasta
Na wyspie nikt nie mieszka nikt nie chodzi znajdziesz tu tylko muzykę ze statku który wczoraj płynął
duże drzewa na maleńkiej wyspie tak mogą wyglądać rośliny losu na ciemnym skrawku czasu w twoim bezkresnym istnieniu w samym środku pragnienia albo niepokoju
Pokażę ci Brdę W tej rzece jest wiele twoich dni, a w jej otwartych oknach widzisz ludzi, którzy zawsze znajdują odpowiednie słowa To oni Lokatorzy twojej pamięci Pilnują małych rzek płynących w Brdzie rzeki przypomnienia rzeki czasu przyszłego i najbardziej cierpkiej ze wszystkich rzek codzienności, a także potoku światła z duszą jak lusterko
oni i ty rano nie buduje się domów na maleńkich wyspach
Autorka: Danuta Kunstler-Langner, Mała wyspa z tomiku: Mała wyspa. Bydgoszcz w poezji, Bydgoszcz Tytan 1996