T
litera alfabetu łacińskiego Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
litera alfabetu łacińskiego Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
T (minuskuła: t) jest dwudziestą literą alfabetu łacińskiego, dwudziestą szóstą literą alfabetu polskiego. Oznacza zwykle w danym języku spółgłoskę przedniojęzykową zwartą bezdźwięczną, np. [t].
To druga najpopularniejsza litera w tekstach w języku angielskim[1].
Oznacza zwykle w danym języku spółgłoskę przedniojęzykową zwartą dziąsłową bezdźwięczną, np. [t], lub spółgłoskę przedniojęzykową zwartą zębową bezdźwięczną [t̪].
Sygnalizacja | Język migowy | Alfabet Braille’a | ||||
---|---|---|---|---|---|---|
flaga Międzynarodowego Kodu Sygnałowego |
Alfabet semaforowy |
Kod Morse’a | francuski | kanadyjski | polski | |
![]() |
![]() |
ⓘT | ![]() |
![]() |
![]() |
Od litery t powstało:
Ť ť | T ẗ | Ṫ ṫ | Ţ ţ | Ṭ ṭ | Ț ț | Ṱ ṱ | Ṯ ṯ |
Ŧ ŧ | Ⱦ ⱦ | ᵵ | ƫ | Ƭ ƭ | Ʈ ʈ | ȶ |
W unikodzie litera t jest kodowana:
Znak | Unikod | Nazwa unikodowa | Nazwa polska |
---|---|---|---|
T | U+0054 | LATIN CAPITAL LETTER T | Wielka litera łacińska t |
t | U+0074 | LATIN SMALL LETTER T | Mała litera łacińska t |