W Polsce gatunek ten odnotowany został po raz pierwszy w uprawie w 1817 w ogrodzie Stanisława Wodzickiego w Niedźwiedziu pod Krakowem[7], kolejna introdukcja nastąpiła w drugiej połowie XX wieku[8]. Współcześnie określany jest jako zadomowiony kenofit, wkraczający do zbiorowisk półnaturalnych[8].
Pokrój krzewuPąki kwiatowe i liście róży labradorskiej
Pokrój
Krzew rozłożysty, tworzący rozległe zarośla. Słabo rozgałęziające się pędy rosną prosto wzniesione lub łukowato przewisają osiągając wysokość do 1–2 m. Młode pędy są nagie i zielone, na starszych kora ma barwę pomarańczowoczerwoną. Kolce (grubsze jak i igiełkowate) występują bardzo rzadko[4].
U nasady z przylistkami osiągającymi do 25 mm długości i 6 mm szerokości, całobrzegimi lub piłkowanymi, zwykle gruczołowatymi, zawsze z charakterystycznymi uszkami u nasady o szerokości 4–6 mm. Liście złożone z 5–7 (rzadko 9) listków osiągają od 8,5 do 11 cm długości. Oś liścia rzadko z kolcami, naga lub omszona, zwykle nieco ogruczolona. Listki eliptyczne do jajowatych o długości od 2,5 do 4 cm i o szerokości od 1,2 do 2 cm (rzadko nieco mniejsze lub większe). Blaszka cienka, od spodu jasnozielona, naga, czasem w różnym stopniu owłosiona ale zawsze bez gruczołków. Górna strona blaszki zielona, matowa lub nieco połyskująca. Blaszka na brzegu pojedynczo piłkowana (na każdej stronie listków ząbków jest od 10 do 26). Ząbki ostre, rzadziej stępione[4].
Zebrane po 1–5 (rzadko do 10) w wierzchotkowate kwiatostany. Szypułki cienkie, zwykle nagie, rzadziej nieco ogruczolone, wzniesione, osiągają do 2,5 cm długości. Przysadka jest pojedyncza lub podwójna, jajowato-lancetowata, do 2 cm długości, całobrzega, rzadziej piłkowana, naga, czasem z siedzącymi gruczołkami. Hypancjum jajowate lub kuliste o średnicy i wysokości ok. 5 mm, nagie, rzadko z siedzącymi gruczołkami. Działki kielicha wzniesione lub odgięte, jajowato-lancetowate, o długości do 3 cm i szerokości do 3,5 mm, całobrzegie lub pierzasto klapowane, nagie, czasem ogruczolone. Korona kwiatu osiąga 3–6, rzadko 7 cm średnicy. Płatki są różowe (rzadko białe[9]), o długości i szerokości 12–26 mm. Pręciki bardzo liczne (ok. 115). Owocolistków jest od 32 do 55. Szyjki słupków wystają na 1–2 mm ponad orficjum i dysk (zwężone do ok. 4 mm ujście dna kwiatowego)[4].
Niełupki osiągające do 4 mm długości i 3 mm średnicy. Zebrane są wewnątrz czerwonego (po dojrzeniu), mięsistego i nagiego owocu pozornego mającego kształt kulisty, czasem gruszkowaty elipsoidalny lub urnowaty o długości i średnicy wynoszącej od 8 do 11 mm. Owoc pozorny zwieńczony jest wyprostowanymi lub odgiętymi trwałymi działkami[4].
Nanofanerofit. W naturze rośnie w zaroślach, na skrajach lasów i łąk, wzdłuż brzegów strumieni, rowów[4] i rzek, na wydmach, miedzach i na terenach skalistych[9], na glebach piaszczystych i żwirowych. Kwitnie w czerwcu i lipcu[4].
Gatunek należy do sekcji Cinnamomeae de Candolle ex Seringe podrodzaju Rosa w obrębie rodzaju różaRosa z rodziny różowatychRosaceae[4]. Gatunkiem najbliżej spokrewnionym z R. blanda jest róża błotnaR. palustris[10].
Do gatunku włączono jako z nim tożsame (co potwierdziły badania molekularne) rośliny opisywane wcześniej jako odrębne gatunki (R. johannensis, R. rousseauiorum, R. subblanda, R. williamsii)[4][10], przy czym pewna odmienność tego ostatniego taksonu wskazywana jest jako być może wystarczająca dla wyodrębnienia go w randze podgatunku[4]. Badania molekularne wykazały także tożsamy charakter R. blanda i R. woodsii[11], choć wskazywane są też wyraźne różnice morfologiczne między nimi (np. u R. blanda 115 pręcików, u R. woodsii 65)[4].
W wyniku poliploidyzacji z róży labradorskiej (diploid 2n = 14[4]) powstała Rosa arkansana. Takson też jest rodzicielskim dla mającej pochodzenie mieszańcowe róży karolińskiejRosa carolina (drugim rodzicem jest róża błotnaRosa palustris)[11].
Róża labradorska tworzy mieszańce m.in. z różą pomarszczonąR. rugosa (R. ×warleyensis Baker ex E. Wilm) – introdukowaną z wschodniej Azji i inwazyjną w Ameryce Północnej. Tworzenie płodnych mieszańców, krzyżujących się wstecznie z taksonami rodzicielskimi uznawane jest za istotne zagrożenie dla gatunku w naturze[4][12].
Do innych mieszańców tego gatunku należą:
Rosa acicularis Lindl. × R. blanda Aiton – Rosa ×per-axeliana W. H. Lewis[13]
Rosa blanda Aiton × R. carolina L. – Rosa ×gilmaniana W. H. Lewis[13]
Rosa blanda Aiton × R. nitida Willd. – Rosa ×churchillii W. H. Lewis[13]
Rosa blanda Aiton × R. virginiana Mill. – Rosa ×hainesii W. H. Lewis[13]
Rosa blanda Aiton × R. woodsii subsp. woodsii Lindl. – Rosa ×dulcissima Lunell[14]
Rosa blanda Aiton × R. palustris Marshall – Rosa ×palustriformis (Rydb.) Voss[14]
Rosa blanda Aiton × R. chinensis Jacq. – Rosa ×aschersoniana Graebn.[15][16]
Róża labradorska generalnie wskazywana jest jako przykład gatunku łatwo tworzącego mieszańce[17]. Wykorzystywana była w ogrodnictwie do tworzenia krzyżówek m.in. z takimi gatunkami jak Rosa pisocarpa, R. soulieana, R. abyssinica, R. multiflora, R. wichuraiana[17].
Michael A.M.A.RuggieroMichael A.M.A. i inni, A Higher Level Classification of All Living Organisms, „PLOS One”, 10 (4), 2015, art. nr e0119248, DOI:10.1371/journal.pone.0119248, PMID:25923521, PMCID:PMC4418965 [dostęp 2020-02-20](ang.).
Rosa blanda Aiton.[w:] Flora of North America [on-line].eFlora. Missouri Botanical Garden, St. Louis, MO & Harvard University Herbaria, Cambridge, MA..[dostęp 2019-12-30].
JanuszHereźniak:Amerykańskie drzewa i krzewy na ziemiach polskich. W:Maria Ławrynowicz, A. Urszula Warcholińska (red.):Rośliny pochodzenia amerykańskiego zadomowione w Polsce.Łódź:Łódzkie Towarzystwo Naukowe,1992,s.97-150.
Barbara Tokarska Guzik i in.:Rośliny obcego pochodzenia w Polsce ze szczególnym uwzględnieniem gatunków inwazyjnych.Warszawa:Generalna Dyrekcja Ochrony Środowiska,2012,s.153. ISBN978-83-62940-33-2.
A. A. Reznicek, E. G. Voss, & B. S. Walters:Rosa blanda Aiton.[w:] Michigan Flora online [on-line].University of Michigan Herbarium,2011.[dostęp 2019-12-30].