Loading AI tools
brytyjskie małżeństwo, biolodzy ewolucyjni Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Peter Raymond Grant (ur. 26 października 1936 w Londynie) i Barbara Rosemary Grant (ur. 8 października 1936 w Arnside) – brytyjskie małżeństwo, biolodzy ewolucyjni. Ich specjalnością są zięby Darwina. Laureaci Medalu Darwina z 2002 roku, Nagrody Kioto w dziedzinie nauk podstawowych z 2009 roku i Royal Medal z 2017 roku.
![]() | |
Data i miejsce urodzenia |
26 października 1936 |
---|---|
profesor nauk biologii ewolucyjnej | |
Specjalność: Zięby Darwina | |
Alma Mater | |
Doktorat | |
Uczelnia | |
Okres zatrudn. |
1985– |
Odznaczenia | |
![]() ![]() Royal Medal |
![]() | |
Data i miejsce urodzenia |
3 października 1936 |
---|---|
profesor nauk biologii ewolucyjnej | |
Specjalność: Zięby Darwina | |
Alma Mater | |
Doktorat | |
Uczelnia | |
Okres zatrudn. |
1985– |
Odznaczenia | |
![]() ![]() Royal Medal |
Barbara Rosemary Grant urodziła się w Arnside w 1936 roku[1]. Od młodych lat interesowała ją różnorodność środowiska. W wieku 12 lat przeczytała O powstawaniu gatunków Darwina. Ukończyła zoologię na Uniwersytecie Edynburskim, następnie objęła posadę wykładowcy na Uniwersytecie Kolumbii Brytyjskiej, gdzie poznała Petera[2][3]. Doktorat z biologii ewolucyjnej uzyskała na Uniwersytecie w Uppsali w 1985 roku[3].
Peter Raymond Grant urodził się w 1936 roku w Londynie[4]. Podjął studia na uniwersytecie Uniwersytecie w Cambridge, które ukończył w 1960 roku[4]. Następne przeniósł się do Vancouver, gdzie na Uniwersytecie Kolumbii Brytyjskiej rozpoczął studia doktorskie z zoologii. Kilka dni po rozpoczęciu badań poznał Rosemary[2]. Doktorat uzyskał w 1964 roku[4].
Para wzięła ślub po nieco ponad roku od poznania[2].
W 1985 roku rozpoczęli nauczanie na Uniwersytecie w Princeton[4][1].
Najważniejsze dla swojej kariery badania przeprowadzili na wyspie Daphne Major w archipelagu Galapagos, gdzie badali ewolucyjne pochodzenie 14 gatunków zięb Darwina żyjących na wyspie. Badania rozpoczęli w 1973 roku i prowadzili je przez ponad 35 lat, spędzając na wyspie kilka miesięcy każdego roku[4][1][3]. Odkryli, że morfologia i zachowania zwierząt potrafią zmieniać się bardzo szybko w odpowiedzi na zmiany środowiska. Szczególne znaczenie miał rok 1977, kiedy z powodu wyjątkowo suchej pory deszczowej wiele zięb zginęło. Obserwacje Grantów wykazały, że już kolejne pokolenie ptaków miało większe i twardsze dzioby, które pozwoliły lepiej niż ich rodzicom przetrwać suchy okres żywiąc się twardymi ziarnami roślin Tribulus[2].