Loading AI tools
Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Leon Studziński[1] herbu Prus (ur. 28 czerwca 1832 w Ułazowie, zm. 7 listopada 1914 w Krakowie) – polski urzędnik samorządowy w zaborze austriackim.
Data i miejsce urodzenia | |
---|---|
Data i miejsce śmierci | |
starosta c. k. powiatu sanockiego | |
Okres | |
Poprzednik | |
Następca | |
![]() |
Urodził się 28 czerwca 1832 w Ułazowie[2]. Legitymował się herbem szlacheckim Prus[3]. Był synem Andrzeja[4]. W 1851 zdał egzamin dojrzałości w C. K. Gimnazjum w Przemyślu[2]. Ukończył studia na Wydziale Prawa Uniwersytetu Lwowskiego[3].
W okresie zaboru austriackiego wstąpił do służby państwowej Cesarstwa Austrii. Początkowo był zatrudniony w C. K. Namiestnictwie we Lwowie, gdzie początkowo od około 1855 był kandydatem konceptowym (niem. Concepts-Candidat; wówczas zamieszkiwał w zabudowaniach klasztoru bernardynów)[5], następnie od około 1856 pracował jako praktykant konceptowy (niem. Concepts-Practicant)[6], następnie od około 1860 jako prowizoryczny koncypista (Statthalterei-Concipist)[7], od około 1863 jako komisarz powiatowy (Kreiskommisasar)[8]. Od około 1864 był czwartym komisarzem (Kreiskommisasar) w powiecie krakowskim (Krakauer Kreis)[9], około 1865 w tym charakterze przydzielony do urzędu powiatowego w Krakowie-Mogile (niem. K. k. Bezirksamt Mogiła zu Krakau)[10][3].
Od około 1866 sprawował urząd starosty c. k. powiatu skałackiego (określanego w j. niem. jako K. k. Bezirksamt in Skałat – natomiast urząd jako Bezirks-Vorsteher)[11][12], następnie K. k. Bezirks-Hauptmannschaft in Skałat – natomiast urząd jako Bezirks-Hauptmann[13], później – od wprowadzenia języka polskiego w ramach autonomii galicyjskiej – do 1872[14][15][3]. Około 1870/1871 był równocześnie prezydującym C. K. Powiatową Komisją Szacunkową w Skałacie[16].
Następnie od 1872 do 1896 przez okres ćwierćwiecza sprawował urząd c. i k. starosty powiatu sanockiego[17][2][18][3][19]. W tym czasie był przewodniczącym C. K. Rady Szkolnej Okręgowej w Sanoku[20], prezydującym C. K. Powiatową Komisją Szacunkową[21]. W dniu 19 września 1880 w pobliskim Zagórzu rozmawiał z podróżującym po Galicji cesarzem Austrii Franciszkiem Józefem I[22]. Udzielił wsparcia przy stworzeniu Szpitala Powiatowego w Sanoku pod koniec lat 70. Po ustanowieniu Państwowego Gimnazjum Męskiego im. Królowej Zofii w Sanoku Studziński udostępnił swoje biuro celem zapisów do klasy pierwszego, historycznego rocznika[23]. 31 maja 1879 został wybrany członkiem rady zawiadowczej stowarzyszenia urzędników w Sanoku[24]. Był członkiem C. K. Galicyjskiego Towarzystwa Gospodarskiego we Lwowie[25]. W 1888 z urzędu wsparł ideę założenia sanockiego gniazda Polskiego Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół”[26] i był jego członkiem w pierwszej połowie lat 90.[27][28]. W 1889 został członkiem wydziału założonego wówczas w Sanoku oddziału Towarzystwa Prawniczego[29], a 19 stycznia 1895 został wybrany członkiem wydziału tegoż[30]. Był także członkiem zwyczajnym Macierzy Szkolnej dla Księstwa Cieszyńskiego[31][32][33]. W czerwcu 1896 został wybrany przewodniczącym wydziału Towarzystwa Pomocy Naukowej w Sanoku[34], zasiadał we władzach tego stowarzyszenia do końca tego roku[35]. Był członkiem i przewodniczącym sanockiego biura powiatowego Stowarzyszenia Czerwonego Krzyża mężczyzn i dam w Galicji[36].
Otrzymał tytuł c. k. radcy Namiestnictwa. Uchwałą Rady Miasta Sanoka z 24 sierpnia 1874 nadano mu tytuł honorowego obywatelstwa Sanoka „w uznaniu prawości obywatelskiej, licznych dowodów przychylności dla dobra miasta i położonych koło oświaty ludowej zasług”[37][38]. Był także honorowym obywatelem Rymanowa[18][3], Bukowska[3].
Z dniem 1 września 1896 przeszedł w stan spoczynku[39][40][3]. Następnie przeniósł się wraz z rodziną na stałe do Krakowa[41][3]. Zamieszkiwał w domu przy ulicy Mikołaja Kopernika 10[3].
Po jego ustąpieniu z posady starosty sanockiego, na posiedzeniu Rady Miasta Sanoka 10 września 1896 Artur Goldhammer w imieniu Magistratu przedstawił wniosek o powstanie dobroczynnej fundacji imienia Leona Studzińskiego, mającą wspierać ubogich i niezdolnych do pracy obywateli Sanoka; w związku z tym władze przekazały 1000 koron, które Studziński miał dysponować w zamierzonym celu, zaś rada przyjęła wniosek[42][43][3][44]. Kwota z ustanowionej wieczystej fundacji była rozdzielana ubogim w dniu imienin patrona[3].
Zmarł 7 listopada 1914 w Krakowie[3][45]. 9 listopada 1914[3] został pochowany w grobowcu rodzinnym na cmentarzu Rakowickim w Krakowie (kwatera X, rząd wschodni)[46][45].
Jego żoną była Jadwiga z domu Gałecka herbu Junosza (córka Ludwika)[47][4][48] (ur. 1846, zm. 12 grudnia 1910 w Krakowie[49])[50][51][3]. Ich dziećmi byli: Wanda Henryka (ur. ok. 1868, od 1890 zamężna z Wojciechem Teofilem Sas Pawlikowskim, późniejszym radcą sądu krajowego, synem adwokata Dionizego Pawlikowskiego[52][3]), Stanisław (zm. 1871 w wieku przeszło 1 roku[53]), Zygmunt Ludwik (1873-1954[47], prawnik, kontroler poczt w Krakowie[54][55][3][56]), Władysław (1879-1963, urzędnik)[4][51][48][3], Tadeusz Leon (ur. 1881)[57][58], Stanisława Stefania (1883-1885)[59][60]. 29 grudnia 1921 we Lwowie zmarła wdowa po Leonie Studzińskim, Jadwiga z domu d'Abancourt, właścicielka pensjonatu w Rabce[61][62].
Seamless Wikipedia browsing. On steroids.
Every time you click a link to Wikipedia, Wiktionary or Wikiquote in your browser's search results, it will show the modern Wikiwand interface.
Wikiwand extension is a five stars, simple, with minimum permission required to keep your browsing private, safe and transparent.