Loading AI tools
grecki manuskrypt Nowego Testamentu Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Kodeks 0105 (Gregory-Aland no. 0105), ε 45 (Soden) – grecki kodeks uncjalny Nowego Testamentu na pergaminie, paleografowie nie są zgodni co do jego wieku, INTF datuje ten kodeks na X wiek. Rękopis przechowywany jest w Austriackiej Bibliotece Narodowej (Suppl. Gr. 121) w Wiedniu[1][2] . Tekst rękopisu jest cytowany we współczesnych wydaniach greckiego Nowego Testamentu.
![]() Folio 2 recto | |
Data powstania |
X wiek |
---|---|
Rodzaj | |
Numer |
0105 |
Zawartość |
Ewangelia Jana 6-7 † |
Język |
grecki |
Rozmiary |
32 × 24 cm |
Typ tekstu |
tekst mieszany |
Kategoria |
III |
Miejsce przechowywania |
Do dnia dzisiejszego zachowały się 4 karty kodeksu (32 na 24 cm) z tekstem Ewangelii Jana (6,71-7,46). Tekst pisany jest dwoma kolumnami na stronę, 24 linijek w kolumnie[3][2] . Marginesy są szerokie, margines górny ma 4,5 cm szerokości, dolny 5,5 cm, boczne 4 cm szerokości, a przerwa między kolumnami wynosi 2 cm[4].
Pergamin jest gruby, atrament ma kolor jasnobrunatny. Litery są okrągłe lub kwadratowe, na końcu linii stosowane bywają małe litery. Stosuje inicjały (zdobione), przydechy i akcenty, zawiera błędy itacyzmu[5], brak przykładów iota adscriptum (jota dopisane)[6]. Pismo jest pisane w sposób ciągły, bez przerw między wyrazami. Rękopis zawiera noty liturgiczne na marginesie i tym samym został przystosowany do czytań liturgicznych[7].
Nomina sacra pisane są skrótami (ΙΣ, ΧΣ, ΠΝΑ, ΠΝΣ). Imię Mojżesz zapisywane jest na dwa sposoby: Μωσης i Μωσεως[6].
Tekst dzielony jest według Sekcji Ammoniusza, z odniesieniami do Kanonów Euzebiusza. Zawiera noty muzyczne (neumy)[5].
William Hatch określił tekst rękopisu jako bizantyjski[7]. Kurt Aland zaklasyfikował go do kategorii III (z wariantami kategorii V), co oznacza, że jest wynikiem wymieszania różnych tradycji tekstualnych, z bardzo silnym elementem tradycji bizantyjskiej[3]. Nie zawiera licznych wariantów, wszystkie jego warianty tekstowe pojawiają się w innych rękopisach, co wynika stąd, że jest późnym rękopisem i był starannie kopiowany[6].
W J 7,8 przekazuje wariant ουπω αναβαινω (jeszcze nie pójdę), w czym jest zgodny z większością rękopisów. Kodeks Synajski, Bezy i Cypryjski przekazują wariant ουκ αναβαινω (nie pójdę). Współczesne wydania krytyczne stosują wariant ουκ αναβαινω[8].
W J 7,39 przekazuje wariant πνευμα αγιον (Duch Święty), w czym jest zgodny z rękopisami: Papirus Bodmer II, Regius, Waszyngtoński, f1, f13, minuskuł 33, a także z rękopisami tradycji bizantyjskiej. Papirus Bodmer XIV-XV, Kodeks Synajski, Cypryjski, Borgianus, Koridethi i inne przekazują wariant πνευμα (Duch). Współczesne wydania krytyczne stosują wariant πνευμα[9].
Według Gregory’ego rękopis został nabyty we wschodniej części Azji Mniejszej lub Armenii[5]. Według Porterów pochodzenie rękopisu jest nieznane[4], jakkolwiek dekoracje wskazywać mogą na egipskie pochodzenie[6]. Paolo Orsini w oparciu o kształt liter ocenił, że rękopis powstał w południowych Włoszech[10]. W nieznanych okolicznościach znalazł się w Wiedniu[4].
Nie ma zgody wśród paleografów co do wieku rękopisu, proponowane są daty od VII do XI wieku[4]. Gregory datował fragment na VII wiek[5]. Taką też datę podał William Hatch[7] oraz Aland w 1963 roku[11], jednak w roku 1989 podał X wiek[3]. Orsini datował na VIII wiek[10], a Porterowie na IX wiek[4]. Obecnie INTF datuje go na X wiek[2] .
Gregory podczas swej wizyty w Wiedniu (1887 rok) sporządził pierwszy jego opis rękopisu[5] i umieścił go na liście rękopisów Nowego Testamentu[12]. Początkowo był oznaczany przy pomocy siglum Wn[5]. Hermann von Soden oznaczył go przy pomocy ε 45, a w 1908 roku Gregory dał mu siglum 0105[13]. W 1909 roku Gregory opublikował jego tekst[14]. William Hatch opublikował facsimile (folio 2 recto)[7]. Rękopis badali paleografowie Guglielmo Cavallo (1988) i Paolo Orsini (2005)[2] .
Tekst rękopisu po raz pierwszy został wykorzystany w VIII wydaniu Nowego Testamentu Tischendorfa (Editio Octava Critica Maior)[6]. Jest wykorzystywany we współczesnych krytycznych wydaniach greckiego Nowego Testamentu[15].
Seamless Wikipedia browsing. On steroids.
Every time you click a link to Wikipedia, Wiktionary or Wikiquote in your browser's search results, it will show the modern Wikiwand interface.
Wikiwand extension is a five stars, simple, with minimum permission required to keep your browsing private, safe and transparent.