Loading AI tools
hrabia, włoski polityk i dyplomata Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Carlo Sforza (ur. 24 stycznia 1872 w Montignoso, zm. 4 września 1952 w Rzymie[1]) – hrabia, włoski polityk i dyplomata, mąż stanu[2]. W latach 1947–1951 oraz 1920–1921 minister spraw zagranicznych, a od 1951 do 1952 minister spraw europejskich.
![]() | |
Data i miejsce urodzenia |
24 stycznia 1872 |
---|---|
Data i miejsce śmierci |
4 września 1952 |
Minister spraw europejskich | |
Okres |
od 26 lipca 1951 |
Przynależność polityczna | |
Minister spraw zagranicznych Włoch | |
Okres |
od 2 lutego 1947 |
Przynależność polityczna | |
Poprzednik | |
Następca | |
Minister spraw zagranicznych Włoch | |
Okres |
od 16 czerwca 1920 |
Przynależność polityczna | |
Poprzednik |
Vittorio Scialoja |
Następca |
Pietro Tommasi della Torretta |
Odznaczenia | |
![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() |
Uzyskał licencjat w dziedzinie prawa na uniwersytecie w Pizie[3]. W 1896 roku rozpoczął działalność dyplomatyczną[2]. Służył w Kairze, Paryżu, Konstantynopolu, Pekinie, Bukareszcie, Madrycie, Londynie i Belgradzie[2].
23 grudnia 1909 roku został szefem gabinetu ministra spraw zagranicznych, którym pozostał do 20 maja 1910 roku[3]. 23 czerwca 1919 roku został powołany na stanowisko podsekretarza stanu w ministerstwie spraw zagranicznych. W sierpniu tego samego roku został senatorem[3]. 21 maja 1920 roku zakończył urząd podsekretarza stanu. 16 czerwca tego samego roku powrócił do rządu jako minister spraw zagranicznych.
W latach 1919–1920 był podsekretarzem stanu w Ministerstwie Spraw Zagranicznych, a w latach 1920–1921 ministrem spraw zagranicznych[2]. W 1922 roku został mianowany ambasadorem we Francji[2]. Z funkcji zrezygnował dziewięć miesięcy później powołując się na niechęć współpracy z Benito Mussolinim[2]. Wyjechał za granicę, do 1939 roku mieszkał w Belgii, a następnie w Stanach Zjednoczonych, gdzie pracował jako wykładowca[2]. Do Włoch powrócił w 1943 roku[2]. 22 kwietnia 1944 roku został powołany na stanowisko ministra bez teki ds. sankcji przeciwko faszyzmowi, którym pozostał do 10 grudnia 1944 roku[3].
22 września 1945 roku został przewodniczącym Consluta, tymczasowego parlamentu Włoch[3]. Pozostał nim do 2 czerwca 1946 roku[3]. 2 lutego 1947 roku został powołany w skład rządu Alcide De Gasperiego jako minister spraw zagranicznych[2][3]. 16 lipca 1951 roku złożył rezygnację z funkcji ze względu na zły stan zdrowia[2][3]. 26 lipca tego samego roku został ministrem spraw europejskich, którym pozostał do śmierci[3]. Jego wpływ pomógł dołączyć Włochom do Organizacji Współpracy Gospodarczej i Rozwoju oraz NATO[2].
Był domniemanym biologicznym ojcem polskiego publicysty Konstantego Jeleńskiego[4]. Wziął ślub z Valentiną Errambault de Dudzeele, z którą miał córkę, Fiamettę[3].
Seamless Wikipedia browsing. On steroids.
Every time you click a link to Wikipedia, Wiktionary or Wikiquote in your browser's search results, it will show the modern Wikiwand interface.
Wikiwand extension is a five stars, simple, with minimum permission required to keep your browsing private, safe and transparent.