Loading AI tools
Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Arnett Cleophus Cobb (ur. 10 sierpnia 1918 w Houston, zm. 24 marca 1989 tamże)[1] – afroamerykański muzyk jazzowy, saksofonista, kompozytor i aranżer. Twórca standardu jazzowego Smooth Sailing.
![]() Arnett Cobb (1979) | |
Imię i nazwisko |
Arnett Cleophus Cobb |
---|---|
Pseudonim |
„Wild Man of the Tenor Sax” |
Data i miejsce urodzenia |
10 sierpnia 1918 |
Data i miejsce śmierci |
24 marca 1989 |
Instrumenty | |
Gatunki | |
Zawód |
muzyk |
Wydawnictwo |
Prestige, Black & Blue |
Powiązania | |
Instrument | |
Saksofon tenorowy |
Babcia uczyła gry na fortepianie[2]. Potem ćwiczył grę na skrzypcach, żeby w The Wheatley High School sięgnąć po saksofon tenorowy i zacząć grać w szkolnym zespole[3]. Mając piętnaście lat, dołączył do grupy z Luizjany, którą prowadził Frank Davis. Grał w niej w lecie, występując w Houston i całej Luizjanie. Następnie przez dwa lata współpracował z trębaczem Chesterem Boone’em. W 1936 przeniósł się do grupy trębacza i wokalisty Milta Larkina, w której pozostał do 1942[1]. W tym czasie przez zespół przewinęli się m.in. saksofoniści Illinois Jacquet, Eddie „Cleanhead” Vinson i Tom Archia, oraz pianiści Cedric Haywood i Wild Bill Davis. Z formacją Larkina występował w całych Stanach Zjednoczonych, grając w tak znanych miejscach jak Apollo Theatre w nowojorskim Harlemie i nocny klub Rhumboogie Café w Chicago, którego właścicielem był bokser, mistrz świata w wadze ciężkiej Joe Louis[2].
W 1939 odrzucił zaproszenie Counta Basie’go do pracy w jego orkiestrze[2]. W 1942 jednak za przyzwoleniem matki przyjął ofertę żony Lionela Hamptona – Gladys, przedstawioną jego małżonce – Elizabeth, żeby zastąpił Illinois Jacqueta w zespole męża[3]. Zwolennicy dotychczasowego saksofonisty powątpiewali, że ktokolwiek zdoła to zrobić, Cobb jednak szybko zyskał porównywalną popularność. Hampton ponownie nagrał sygnał muzyczny swojego big-bandu – utwór Flying Home, który rozsławiło solo Jacqueta. Tym razem solistą został Arnett. Zagrał swoje solo w Flying Home No. 2 z wielką ekspresją, swobodą i w porywającym stylu, zyskując przydomek „Dzikusa na saks-tenorze” („Wild Man of the Tenor Sax”)[2]. Przez pięć lat był głównym solistą w zespole Hamptona. Wybierał także nowych muzyków do orkiestry, którą zarządzały Gladys Hampton i Elizabeth Cobb[3]. Natomiast jego matka szyła kostiumy dla big-bandu[3].
W 1947 odszedł z orkiestry i założył małą grupę, z którą nagrał kilka przebojowych utworów: Dutch Kitchen Bounce, Big Red’s Dreams i When I Grow Too Old to Dream. Niestety w 1948 musiał rozwiązać zespół z powodu konieczności poddania się operacji kręgosłupa. Cierpiał na chorobę Potta[2]. Po długotrwałej, zakończonej w 1950 rekonwalescencji sformował nowy zespół i w 1951 powrócił na trasę koncertową. W 1956 spotkało go kolejne nieszczęście. Uległ poważnemu wypadkowi samochodowemu, w którym doznał zmiażdżenia nóg[1]. Odtąd do końca życia poruszał się wyłącznie za pomocą kul[2]. Mimo zastrzeżeń lekarzy, już rok po kraksie jeździł z koncertami po całych Stanach Zjednoczonych. Powrócił też do studia nagraniowego. W 1959 osiadł na stałe w rodzinnym Houston ze względu na niesłużący jego zdrowiu chłodny klimat stanu New Jersey, gdzie od dawna mieszkał[3]. W latach 60. prowadził klub Ebony oraz organizował zespoły towarzyszące na tournées po Teksasie dla wielu wykonawców m.in. takich jak Sammy Davis jr, Sarah Vaughan, Ella Fitzgerald i Ray Charles[3]. Sam też występował, ale tylko w w Teksasie. Choć nadal musiał pojawiać się w szpitalu, nie zaprzestał aktywnego życia zawodowego. Od 1975 pod opieką córki jako osobistej menadżerki znów zaczął jeździć z koncertami po całym kraju[3]. Wyjeżdżał również za granicę – do Europy i Japonii. W 1988 wystąpił na Starym Kontynencie, grając z Jimmym Heathem i Joe Hendersonem na szczycie saksofonistów tenorowych[1]. Wcześniej, bo w 1986 założył The Jazz Heritage Society of Texas, organizację działającą na rzecz edukacji, kultury i sztuki[4]
Zmarł w Houston w wieku 70. lat.
Seamless Wikipedia browsing. On steroids.
Every time you click a link to Wikipedia, Wiktionary or Wikiquote in your browser's search results, it will show the modern Wikiwand interface.
Wikiwand extension is a five stars, simple, with minimum permission required to keep your browsing private, safe and transparent.