Adriana Szymańska (ur. 1943 w Toruniu) – polska poetka, eseistka, krytyczka literacka, tłumaczka, autorka książek dla dzieci i dorosłych.
Adriana Szymańska (2013)
Ukończyła studia polonistyczne na Uniwersytecie Mikołaja Kopernika w Toruniu, żona Zbigniewa Bieńkowskiego. Debiutowała w 1968 roku zbiorem wierszy Nieba codzienności. W 2016 nie przyjęła Srebrnego Medalu „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”[1]. Mieszka w Pułtusku.
- 1993 – Nagroda Warszawskich Księgarzy za tom Kamień przydrożny
- 1994 – Nagroda im. Mikołaja Sępa-Szarzyńskiego za tomik Kamień przydrożny
- 2000 – laur Wydawców i Biblioteki Raczyńskich za tom Lato 1999
- 2016 – nominacja do Orfeusza – Nagrody Poetyckiej im. K.I. Gałczyńskiego za tom Złoty dzięcioł[2]
- 2018 – nominacja do Orfeusza – Nagrody Poetyckiej im. K.I. Gałczyńskiego za tom Z księgi przejścia[3]
- 2022 – finał Orfeusza – Nagrody Poetyckiej im. K.I. Gałczyńskiego za tom Zielone rolety[4]
- 2024 – nominacja do Orfeusza – Nagrody Poetyckiej im. K.I. Gałczyńskiego za tom Epilog z Gwiazdą[5]
- Nieba codzienności, 1968 (zbiór wierszy)
- Imię ludzkie, 1974
- Monolog wewnętrzny, 1975
- Do krwi, 1977
- To pierwsze, 1979
- Nagła wieczność, 1984
- Najpiękniejszy psi uśmiech i inne zwierzenia, 1986 (zbiór opowiadań)
- Poezje wybrane, 1987
- Taja z Jaśminowej, 1988
- Kamień przydrożny, 1993
- Święty grzech, 1995
- Urojenia, 1995
- Requiem z ptakami, 1996
- Opowieści przestrzeni, 1999
- Lato 1999, 2000
- Postój, 2001
- In terra, 2003
- Być: 123 wiersze dawne i nowe, 2004
- Skażona biel, 2004
- Z dziennika dywersantki, 2006
- Autoportret niedokończony, 2007
- Dziedzice i barbarzyńcy: notatnik amerykański, 2007
- Ucieczka = Escape, 2007
- W podróży, 2007
- Ta inna ja, 2008
- Wtedy – dziś, 2010
- Złoty dzięcioł, 2015
- Z księgi Przejścia, 2017