Loading AI tools
Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Wybory prezydenckie w Stanach Zjednoczonych w 2016 roku – 58. wybory prezydenckie, które odbyły się 8 listopada 2016, w wyniku których wyłoniony został 45. prezydent Stanów Zjednoczonych. Spośród dwóch głównych partii politycznych o najwyższy urząd w Stanach Zjednoczonych zmierzyli się kandydatka demokratów, była sekretarz stanu, Hillary Clinton, żona byłego prezydenta i republikanin, miliarder Donald Trump[1] oraz kandydaci mniejszych partii, m.in. były gubernator stanu Nowy Meksyk Gary Johnson z ramienia Partii Libertariańskiej oraz lekarka Jill Stein z ramienia Partii Zielonych.
Państwo | |||
---|---|---|---|
Rodzaj |
wybory prezydenckie | ||
Data przeprowadzenia |
8 listopada 2016 (głosowanie powszechne) | ||
Głosowanie | |||
| |||
| |||
|
Były to pierwsze w historii USA wybory prezydenckie, w których kobieta ubiegała się o stanowisko prezydenta jako kandydatka jednej z dwóch głównych sił politycznych w Stanach Zjednoczonych[2]. Były to również piąte wybory w historii Stanów Zjednoczonych w których zwycięzca wyborów uzyskał mniej głosów, ale wygrał w głosowaniu elektorskim oraz pierwsze wybory od wyborów prezydenckich w 1944 roku, w których to oboje kandydatów reprezentowało ten sam stan macierzysty, a mianowicie Nowy Jork.
2012 ← 8 XI 2016 → 2020 | ||
---|---|---|
![]()
|
![]()
|
![]()
|
Artykuł drugi Konstytucji Stanów Zjednoczonych stanowi, że prezydentem Stanów Zjednoczonych może być amerykański obywatel mający co najmniej 35 lat, urodzony na terenie Stanów Zjednoczonych i mieszkający na terenie Stanów Zjednoczonych przez co najmniej 14 lat.
Urzędujący prezydent, demokrata Barack Obama, zgodnie z 22. poprawką do konstytucji nie mógł ubiegać się o reelekcję. Jego kadencja wygasła 20 stycznia 2017 o godzinie 12:00 czasu wschodniego. W łonie obu głównych partii odbywała się otwarta walka o nominację.
W USA bardzo często kiedy urzędujący prezydent nie ubiega się o kolejną kadencję, w kolejnych wyborach kandyduje urzędujący wiceprezydent.
Zgodnie z tą tendencją pojawiły się liczne spekulacje, że kandydatem demokratów zostanie wiceprezydent USA Joe Biden[3][4]. Zwłaszcza że ubiegał się już wcześniej o nominację w wyborach w 1988 i w 2008 roku oraz publicznie przyznawał, że nie wyklucza startu w kolejnych prawyborach[5][6]. Jednakże 21 października 2015 roku w Moda Center oficjalnie oświadczył, że nie zamierza ubiegać się o nominację w 2016 roku[7][8][9].
Lp. | Kandydat na prezydenta |
Kandydat na wiceprezydenta |
Logo kampanii | Partia | Hasło wyborcze |
---|---|---|---|---|---|
1. | ![]() |
![]() |
![]() |
Partia Republikańska | "Uczyńmy Amerykę Znów Wielką” (Make America Great Again) |
2. | ![]() |
![]() |
![]() |
Partia Demokratyczna | „Razem Silniejsi” (Stronger Together) |
Obok dwóch głównych kandydatów, kolejnych siedmiu (spośród wszystkich łącznie 31 startujących kandydatów) uzyskało w wyborach prezydenckich ponad 20 tys. głosów:
Lp. | Kandydat na prezydenta |
Kandydat na wiceprezydenta |
Logo kampanii | Partia | Liczba stanów | Wyniki[12] |
---|---|---|---|---|---|---|
3. | ![]() |
![]() |
![]() |
Partia Libertariańska | 50+DC (komplet) |
4 489 221, tj. 3,28% |
4. | ![]() Jill Stein |
![]() Ajamu Baraka |
![]() |
Partia Zielonych | 44+DC | 1 457 216, tj. 1,07% |
5. | ![]() Evan McMullin |
![]() Mindy Finn |
![]() |
niezależny | 11 | 731 788, tj. 0,54% |
6. | ![]() Darrell Castle |
Scott Bradley |
![]() |
Partia Konstytucyjna | 24 | 203 010, tj. 0,15% |
7. | ![]() Gloria La Riva |
![]() Dennis Banks |
![]() |
Peace and Freedom | 8 | 74 392, tj. 0,05% |
8. | ![]() Rocky De La Fuente |
![]() Michael Steinberg |
![]() |
Partia Reform | 20 | 33 136, tj. 0,02% |
9. | Richard Duncan | Ricky Johnson | niezależny | 1 | 24 307, tj. 0,02% | |
10-31. | 22 pozostałych kandydatów łącznie | 89 597, tj. 0,07% | ||||
dopisani przez wyborców łącznie | 699 366, tj. 0,51% | |||||
głosy skreślające wszystkich kandydatów | 28 863, tj. 0,02% | |||||
wszystkie głosy ważne łącznie | 136 669 237, tj. 100% |
Trump otrzymał blisko 3 mln głosów mniej niż Clinton, zdobył jednak 304 mandaty elektorskie wobec 227 Clinton. O zwycięstwie Trumpa przesądziła wygrana w trzech spośród stanów tzw. Rust Belt (Michigan, Pensylwania i Wisconsin), gdzie zdobył 46 mandatów elektorskich wygrywając różnicą niespełna 78 tys. głosów (w tych trzech stanach łącznie).
Wyznacznikiem wyborów amerykańskich jest głosowanie w Kolegium Elektorów. Poza Donaldem Trumpem i Mikiem Pence’em (304 głosy) oraz Hillary Clinton i Timem Kainem (227 głosów), głosy elektorskie otrzymali[13][14][15][16][17][18][19][20][21][22][23][24][25][26][27][28][29][30]: