Loading AI tools
album Mike’a Oldfielda Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Tubular Bells II – studyjny album Mike’a Oldfielda z 1992. Pomimo tytułu, sugerującego kontynuację oryginalnych Dzwonów rurowych, jest to ściśle oparta na pierwowzorze wariacja/reinterpretacja, zawierająca nowe utwory, napisane z dochowaniem walorów kompozytorskich, aranżacyjnych i wykonawczych, znanych z pierwszej płyty Mike’a Oldfielda z 1973 roku. W stosunku do pierwowzoru występuje tu spora liczba instrumentów elektronicznych, m.in. Korg M1, Ensoniq SD1 oraz Kurzweil K2000, Roland D-50, a album jest łagodniejszy i bardziej melodyjny. Dźwięk tytułowych dzwonów rurowych także został wygenerowany w syntezatorze Korg M1.
Wykonawca albumu studyjnego | ||||
Mike Oldfield | ||||
Wydany | ||||
---|---|---|---|---|
Gatunek | ||||
Długość |
58:34 | |||
Wydawnictwo | ||||
Producent | ||||
Album po albumie | ||||
|
"Mistrzem ceremonii” zapowiadającym kolejne instrumenty w utworze The Bell był słynny brytyjski aktor Alan Rickman, figurujący na okładce płyty jako „a strolling player” z powodu oddania do druku okładek przed decyzją o powierzeniu mu udziału w nagraniu. Utwór The Bell ukazał się także w kilku alternatywnych wersjach singlowych, na których „mistrzami ceremonii” byli szkocki aktor Billy Connolly, oryginalny głos z pierwszych Dzwonów rurowych Vivian Stanshall, niemiecki aktor komediowy Otto Vaalkes (w angielskiej i niemieckiej wersji językowej) oraz w wersji hiszpańskiej Carlos Finaly[1].
Utwór Moonshine był czasami wykorzystywany w teleturnieju Joystick (transmitowanym w połowie lat 90. w TVP) jako tło muzyczne podczas zmagań zawodników.
Seamless Wikipedia browsing. On steroids.
Every time you click a link to Wikipedia, Wiktionary or Wikiquote in your browser's search results, it will show the modern Wikiwand interface.
Wikiwand extension is a five stars, simple, with minimum permission required to keep your browsing private, safe and transparent.