Loading AI tools
serial komediowy z USA, emitowany w latach 2007–2019 Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Teoria wielkiego podrywu (ang. The Big Bang Theory) – amerykański serial komediowy stworzony przez Chucka Lorre i Billa Prady’ego, którzy są także głównymi producentami razem ze Stevenem Molaro. Cała trójka była też głównymi scenarzystami serialu. Serial miał premierę 24 września 2007 na kanale CBS.
![]() | |
Gatunek | |
---|---|
Kraj produkcji | |
Oryginalny język |
angielski |
Główne role |
Johnny Galecki |
Muzyka tytułowa |
Barenaked Ladies – „Big Bang Theory Theme” |
Liczba odcinków |
279[1] |
Liczba serii |
12 |
Lista odcinków | |
Produkcja | |
Produkcja |
Chuck Lorre |
Czas trwania odcinka |
ok. 20 minut |
Pierwsza emisja | |
Data premiery |
24 września 2007 |
Stacja telewizyjna | |
Lata emisji |
2007–2019 |
Format obrazu | |
Chronologia | |
Powiązane | |
Strona internetowa |
Spin-offem i prequelem serialu jest Młody Sheldon[2].
Akcja dzieje się w Pasadenie w stanie Kalifornia i skupia się na pięciu postaciach: Leonardzie Hofstadterze i Sheldonie Cooperze (współlokatorach, fizykach pracujących w California Institute of Technology)[3] oraz ich przyjaciołach: Howardzie Wolowitzu (inżynierze lotnictwa z Massachusetts Institute of Technology) i Rajeshu Koothrappalim (astrofizyku), a także ich sąsiadce – atrakcyjnej, ale mało rozgarniętej kelnerce Penny[4]. Bohaterowie mieszkają na czwartej kondygnacji bloku, w mieszkaniach pod numerami „4A” i „4B”[5].
Sheldon i Leonard na klatce schodowej spotykają Penny, która wprowadziła się do mieszkania znajdującego się naprzeciwko ich lokum[5]. Po wymianie uprzejmości zapraszają nową sąsiadkę na lunch[6]. Penny wkrótce poznaje również Rajesha Koothrappaliego i Howarda Wolowitza[7]. Leonard zauracza się w Penny, a w ostatnim odcinku pierwszej serii umawiają się na randkę[8]. W trzecim sezonie do fabuły dołączyły Bernadette Maryann Rostenkowski i Amy Farrah Fowler, które zaprzyjaźniły się z Penny oraz weszły w związki: Bernadette z Howardem, a Amy z Sheldonem[9]. Oś serialu tworzy rozwój relacji przyjacielskiej między Sheldonem a Penny[10].
Chuck Lorre zaczął myśleć o stworzeniu nowego serialu po sukcesie swojej produkcji Dwóch i pół dla stacji CBS. Wraz z Billem Pradym początkowo umieścili w fabule dwóch nieprzystosowanych społecznie[uwaga 1] fizykach teoretycznych i ich sąsiadce, która przyjeżdża do Los Angeles, by „znaleźć swoje miejsce na świecie”[12]. Serial nosił roboczy tytuł „Lenny, Penny and Kenny” (od imion głównych bohaterów), później został zmieniony na „Big Bang Theory”, którym twórcy nawiązali do teorii Wielkiego Wybuchu[13]. Imiona dwóch głównych bohaterów zainspirowane były danymi producenta telewizyjnego Sheldona Leonarda[14].
Za skompletowanie obsady odpowiadali Nikki Valko i Ken Miller[15]. Po tym, jak Macaulay Culkin odrzucił propozycję zagrania Leonarda, do roli przesłuchiwany był Kevin Sussman, który później aplikował także do roli Howarda Wolowitza i odrzucił rolę Barry’ego Kripke, a ostatecznie pojawił się w obsadzie jako Stuart Bloom, właściciel sklepu z komiksami[16]. O rolę dwukrotnie ubiegał się także John Ross Bowie[17]. Rolę Leonarda powierzono Johnny’emu Galeckiemu, który wcześniej pięciokrotnie odrzucił zaproszenie do obsady[18]. Zgodnie z zamysłem twórców, sąsiadką głównych bohaterów miała być cyniczna i odstręczająca Katie[19]. Rolę najpierw otrzymała Jodi Lyn O’Keefe, jednak po pierwszym czytaniu scenariusza ją zwolniono, a angaż powierzono Amandzie Walsh, wcześniej odrzuconej podczas castingów (do obsadzenia tej roli rozważana była także Marisa Tomei, a w castingu brała udział m.in. Tara Reid)[20]. W początkowym scenariuszu pojawiła się także druga postać żeńska – naukowczyni Gilda (w tej roli Iris Bahr), która skrycie podkochuje się w Leonardzie[21]. Do roli Amy Farrah Fowler przesłuchiwana była Kate Micucci, która ostatecznie została obsadzona w roli Lucy, dziewczyny „Raja”[22]. Twórcy rozważali także wprowadzenie postaci ojca Howarda Wolowitza, jednak zrezygnowali z tego pomysłu; propozycję zagrania tej roli złożono Ringo Starrowi, ale jego ekipa odrzuciła ofertę[23]. Matkę Wolowitza zagrała Carol Ann Susi, przy czym jej postać była niewidoczna na ekranie, a widzowie jedynie słyszeli jej głos; po śmierci aktorki w 2014 postać również została uśmiercona[24]. Po emisji odcinka pilotażowego decydenci z CBS chcieli usunąć Kunala Nayyara z serialu i obsadzić innego aktora w roli Koothrappaliego[7]. Chuck Lorre sprzeciwił się tej decyzji i nie dopuścił do zwolnienia aktora[25].
Teoria… jest serialem wielokamerowym[26]. Nagrania odcinków odbywały się co tydzień we wtorek[27] i były realizowane w studiu 25 Warner Brothers Studios w Burbank w Los Angeles[28]. W realizacji odcinków uczestniczyła publiczność, której reakcje głosowe były rejestrowane i emitowane w serialu[29]. Na potrzeby scen na klatce schodowej wybudowany został jeden ciąg schodów, dlatego scenografowie na potrzeby produkcji przerabiali wygląd kolejnych pięter[30].
Piosenkę do serialu napisał i nagrał kanadyjski zespół rockowy Barenaked Ladies[6]. Ed Robertson, wokalista i gitarzysta zespołu, został poproszony przez Chucka Lorre’ego i Billa Prady o napisanie utworu tytułowego[6]. W tekście utworu opisane jest powstanie i historia wszechświata[6]. Inspiracją dla autora była książka Simona Singha pt. „Big Bang”, którą przypadkowo właśnie skończył czytać[31][32].
Pilotażowy odcinek serialu został nakręcony wiosną 2006, jednak nie został zaakceptowany przez decydentów z CBS[33]. Twórcy, namówieni przez telewizję, nakręcili drugi odcinek pilotażowy, wcześniej nanosząc kilka zmian do scenariusza[34]. Dodali do fabuły kolejnych dwóch głównych bohaterów[35]. Zmienili także główną postać żeńską na Penny, żywiołową i atrakcyjną, choć mało rozgarniętą dziewczynę ze Środkowego Zachodu[36]. W postać wcieliła się Kaley Cuoco, która początkowo odrzuciła rolę, gdyż uznała ją za mało interesującą w porównaniu do postaci Katie[37]. Poza tym przenieśli część scen z ulicy do klatki schodowej bloku, w którym mieszkają główni bohaterowie – lokacja stała się jednym z punktów regularnych spotkań serialowych przyjaciół, którzy z powodu awarii windy musieli korzystać ze schodów, a po drodze rozmawiali ze sobą[uwaga 2][39]. Drugi odcinek pilotażowy serialu został wyemitowany na kanale CBS[40]. Pierwsza scena – w której Sheldon i Leonard wypełniają dokumenty jako przyszli potencjalni dawcy nasienia w banku spermy pochodzącej od dawców o wysokim ilorazie inteligencji – została wycięta z materiałów udostępnianych innym nadawcom telewizyjnym w ramach syndykacji[40]. Za reżyserię obu pilotów odpowiadał Jimmy Burrows[41]. Wiosną 2007 serial został zaprezentowany na konferencji prasowej poświęconej ofercie ramówkowej stacji CBS, po której zebrał przychylne recenzje dziennikarzy i reklamodawców[42].
Reżyserem serialu został Mark Cendrowski, pojedyncze odcinki wyreżyserowali też m.in. Tedd Wass, Joel Murray, Anthony Rich i Nikki Lorre[43]. Producentami serialu byli: Faye Oshima Belyeu, Steve Molaro i Steve Holland[44]. Producentami wykonawczymi byli – oprócz pomysłodawców serialu (Lorre’a i Prady’ego): Molaro, Holland, Eddie Gorodetsky, Mark Roberts, Don Foster, Lee Aronsohn, Maria Ferrari, Dave Goetsch, Andy Gordon i Eric Kaplan[45]. Za scenariusz odpowiadali m.in. Ferrari, Holland, Goetsch, Gordon, Kaplan, Tara Hernandez, Jim Reynolds i Stephen Engel[46]. Konsultantem naukowym przy serialu był prof. David Saltzberg, przy kilku odcinkach z ekipą współpracował także Miki Massimino z NASA[47]. Serial montował Peter Chakos, a za efekty wizualne odpowiadał Rich Redick[48]. Kostiumografką przy Teorii… była Mary T. Quigley, która była także współproducentką serialu[49]. Za rekwizyty odpowiadał Scott London[50].
Nagrania kolejnego odcinka Teorii wielkiego podrywu zostały zrealizowane pięć miesięcy po nakręceniu pilota[51]. Odcinki serialu otrzymywały skomplikowane i trudne do zapamiętania tytuły, które brzmią jako teoria naukowa bądź prawo[52]. Wskutek strajku scenarzystów zrzeszonych w związkach zawodowych 5 listopada 2007 prace nad Teorią… zostały wstrzymane na 100 dni[53]. Stacja CBS w tym okresie nadawała powtórkowo osiem dotychczas wyemitowanych odcinków serialu, dzięki czemu utrwaliła produkcję wśród telewidzów i zapewniła jej jeszcze większą popularność[54]. Poszczególne sceny w serialu były poprzedzane krótkimi przerywnikami z motywem obracających się atomów, a ich kolorystyka nawiązywała do poprzedniej lub następnej sceny[55]. Scenarzyści poruszali w serialu temat wielu problemów społecznych, m.in. postrzegania osób ze spektrum, braku instynktu macierzyńskiego oraz stereotypów płciowych w społeczeństwie[56].
14 maja 2007 roku stacja CBS poinformowała, że na potrzeby sezonu 2007/2008 powstanie 13 odcinków serialu[57]. Pierwszy odcinek Teorii wielkiego podrywu został wyemitowany 24 września 2007, zebrał 9,52 mln telewidzów i otrzymał na ogół pozytywne recenzje w prasie[58]. 14 lutego 2008 stacja zdecydowała o realizacji drugiego sezonu serialu[59]. Pierwszy odcinek drugiej serii został wyemitowany 22 września 2008[60]. Wiosną 2009 stacja CBS zdecydowała o nakręceniu kolejnych dwóch sezonów serialu[61]. 21 września 2009 ruszyła emisja trzeciej serii[62]. W styczniu 2011 stacja zdecydowała o nakręceniu kolejnych trzech sezonów (piątego, szóstego i siódmego)[63]. Wraz z premierą piątego sezonu firma Warner Bros. Domestic Television Distribution udostępniła licencję na emisję serialu telewizjom TBS i Fox (za co podobno zyskiwała ok. 1 mld dol.), co zwiększyło jego popularność i wzmocniło pozycję na rynku[64]. Pod koniec piątej serii serial oglądało ok. 16,1 mln widzów[65]. Trzynasty odcinek szóstego sezonu jako pierwszy przekroczył liczbę 20 mln widzów, na podobnym poziomie oglądalności utrzymywała się siódma seria produkcji[66]. 12 marca 2014 roku stacja zamówiła trzy kolejne sezony (ósmy, dziewiąty i dziesiąty) serialu[67]. Produkcja ósmego sezonu rozpoczęła się 6 sierpnia 2014, a pierwszy odcinek tej serii został premierowo wyemitowany 22 września 2014[68]. 11. odcinek dziewiątego sezonu, wyemitowany premierowo 17 grudnia 2015, obejrzało blisko 25 mln widzów[69]. 20 marca 2017 roku stacja zamówiła dwa kolejne sezony serialu[70]. 22 sierpnia 2018 roku poinformowała, że sitcom zakończy się po 12. sezonie[71]. Twórcy podjęli decyzję o zakończeniu produkcji serialu po rezygnacji Jima Parsonsa z dalszego grania w Teorii…[72]. Ostatni odcinek serialu został nagrany 30 kwietnia 2019 i wyemitowany 16 maja[73]. Serial trwa łącznie 139,5 godziny[74].
W lipcu 2008 obsada serialu po raz pierwszy uczestniczyła w panelu dyskusyjnym podczas San Diego Comic-Conie, na którym aktorzy spotkali się z ok. 3 tys. fanów[75]. W kolejnych latach aktorzy jeszcze 10 razy brali udział w tym wydarzeniu[76]. Wizerunek Sheldona Lee Coopera był drukowany na koszulkach i gadżetach dla fanów serialu[77].
W 2009 organizacja Television Critics Association przyznała Teorii wielkiego podrywu nagrodę w kategorii nadzwyczajne osiągnięcie komediowe (ang. Outstanding Achievement in Comedy)[61]. W tym samym roku Jim Parsons był nominowany do nagrody Television Critics Association za indywidualny występ komediowy[78]. Serial i jego twórcy zdobyli łącznie 55 nominacji do nagrody Emmy przyznawanej przez American Film Institute[79]. W 2009 Teoria… była nominowana do nagrody w kategorii program telewizyjny roku, a w latach 2011–2014 była nominowana do nagrody dla najlepszego serialu komediowego[80]. Ponadto w 2009 Jim Parsons i Christine Baranski zostali nominowani do Emmy, odpowiednio w kategoriach najlepszy aktor w serialu komediowym oraz najlepsza aktorka gościnna w serialu komediowym[61]. Parsons za rolę Sheldona został czterokrotnie (2010–2011, 2013–2014) nagrodzony Emmy dla najlepszego aktora w serialu komediowym. W 2011 Johnny Galecki był nominowany do nagrody Emmy za rolę pierwszoplanową w serialu komediowym[81]. W 2013 Bob Newhart za epizodyczną rolę Arthura Jeffriesa w serialu otrzymał nagrodę Emmy za najlepszy męski występ gościnny w serialu komediowym[82]; do nagrody w tej kategorii był nominowany również w 2014 i 2016.
Przez pierwsze trzy sezony Johnny Galecki, Jim Parsons i Kaley Cuoco – trzy główne gwiazdy serialu – otrzymywali co najwyżej 60 tys. dolarów za odcinek, a w czwartym sezonie ich wynagrodzenia wzrosły do 200 tys. dol[83]. Zgodnie z umowami, ich pensje wzrastały o dodatkowe 50 tys. dol. w każdym z trzech kolejnych sezonów, co dało 350 tys. dol. za odcinek w sezonie siódmym[84][85]. Od sezonu ósmego Parsons, Galecki i Cuoco, ale i Nayyar i Hellberg, otrzymywali ok. 1 mln dol. za każdy odcinek[86]. Przed rozpoczęciem prac nad 11. sezonem piątka aktorów zgodziła się na obniżenie gaż o 100 tys. dol., by zapewnić podwyżki honorarium dla Bialik i Rauch – z 200 tys. dol. na 450 tys. dol. za odcinek[87].
Rolę Arthura Jeffriesa, gospodarza telewizyjnego programu naukowego dla dzieci, w sześciu odcinkach serialu zagrał Bob Newhart[158]. Rodziców Amy zagrali Kathy Bates i Raymond Joseph Teller[159]. W mniejszych rolach i epizodach wystąpili m.in.: Keith Carradine, Sean Astin, Kevin Smith, Ellen DeGeneres, Charlie Sheen, Katee Sackhoff, Jodi Lyn O’Keefe, Eliza Dushku, Danica McKellar, Billy Bob Thornton, Christopher Lloyd, Sarah Michelle Gellar, Joe Manganiello[160].
Podobnie jak większość programów stworzonych przez Chucka Lorre’a, Teoria wielkiego podrywu kończy się pokazaniem przez sekundę „karty próżności”, tj. krótkiego eseju napisanego przez Lorre’a[161]. Karty zostały zarchiwizowane na stronie internetowej Lorre’a[162].
Rok | Rezultat | Kategoria | Odbiorca |
---|---|---|---|
2009 | nominacja | Najlepszy aktor pierwszoplanowy w serialu komediowym | Jim Parsons |
nominacja | Najlepszy występ gościnny w serialu komediowym | Christine Baranski | |
nominacja | Najlepsza scenografia w serialu kręconym wieloma kamerami | ||
2010 | nagroda | Najlepszy aktor pierwszoplanowy w serialu komediowym | Jim Parsons |
nominacja | Najlepsza scenografia w serialu kręconym wieloma kamerami | ||
nominacja | Najlepszy makijaż w serialu kręconym wieloma kamerami | ||
nominacja | Najlepszy występ gościnny w serialu komediowym | Christine Baranski | |
nominacja | Najlepsza reżyseria techniczna, praca kamery i kontrola wideo w serialu |
Rok | Rezultat | Kategoria | Odbiorca |
---|---|---|---|
2010 | nagroda | Ulubiony serial komediowy | |
nominacja | Ulubiony aktor w serialu komediowym | Jim Parsons |
Rok | Rezultat | Kategoria | Odbiorca |
---|---|---|---|
2010 | nagroda | Najlepszy aktor w serialu komediowym lub musicalu | Jim Parsons |
nominacja | Najlepszy serial komediowy lub musical |
Rok | Rezultat | Kategoria | Odbiorca |
---|---|---|---|
2009 | nagroda | Najlepszy serial komediowy | |
nagroda | Najlepszy aktor w serialu komediowym | Jim Parsons | |
2010 | nominacja | Najlepszy serial komediowy | |
nominacja | Najlepszy aktor w serialu komediowym | Jim Parsons |
Rok | Rezultat | Kategoria | Odbiorca |
---|---|---|---|
2009 | nominacja | Najlepszy serial komediowy lub musical | |
nominacja | Najlepszy aktor w serialu komediowym lub musicalu | Jim Parsons |
Rok | Rezultat | Kategoria | Odbiorca |
---|---|---|---|
2010 | nominacja | Najlepszy serial komediowy | |
nominacja | Najlepszy aktor w serialu komediowym | Jim Parsons | |
nominacja | Najlepsza aktorka w serialu komediowym | Kaley Cuoco | |
nominacja | Najlepszy „Scene Stealer” | Johnny Galecki | |
nominacja | Najlepszy „Scene Stealer” | Simon Helberg |
Rok | Rezultat | Kategoria | Odbiorca |
---|---|---|---|
2009 | nagroda | 10 Najlepszych produkcji telewizyjnych roku |
Rok | Rezultat | Kategoria | Odbiorca |
---|---|---|---|
2008 | nominacja | Najlepszy aktor w serialu komediowym | Jim Parsons |
nominacja | Najlepsza aktorka w serialu komediowym | Kaley Cuoco | |
nominacja | Najlepszy serial komediowy | ||
2009 | nagroda | Najlepsza aktorka pierwszoplanowa w serialu komediowym | Kaley Cuoco |
nominacja | Najlepszy serial komediowy | ||
2010 | nagroda | Najlepszy serial komediowy | |
nominacja | Najlepszy aktor drugoplanowy w serialu komediowym | Kunal Nayyar |
Seamless Wikipedia browsing. On steroids.
Every time you click a link to Wikipedia, Wiktionary or Wikiquote in your browser's search results, it will show the modern Wikiwand interface.
Wikiwand extension is a five stars, simple, with minimum permission required to keep your browsing private, safe and transparent.