Loading AI tools
Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
T-27 – radziecki bezwieżowy czołg lekki (tankietka) z okresu przed II wojną światową.
![]() Czołg T-27 w Muzeum Wielkiej Wojny Ojczyźnianej w Kijowie | |
Dane podstawowe | |
Państwo | |
---|---|
Typ pojazdu | |
Trakcja |
gąsienicowa |
Załoga |
2 (kierowca, dowódca-strzelec) |
Historia | |
Prototypy |
1930 |
Produkcja |
1931–1933 |
Wycofanie |
1941 |
Egzemplarze |
3328 |
Dane techniczne | |
Silnik |
1 silnik gaźnikowy, 4-cylindrowy GAZ-AA o mocy 40 KM |
Transmisja |
mechaniczna |
Poj. zb. paliwa |
46 l |
Pancerz |
nitowany z płyt walcowanych, grubość: 4 – 10 mm |
Długość |
2,60 m |
Szerokość |
1,83 m |
Wysokość |
1,44 m |
Prześwit |
0,24 m |
Masa |
2 700 kg (bojowa) |
Moc jedn. |
14,7 KM/t |
Nacisk jedn. |
0,75 kg/cm² |
Osiągi | |
Prędkość |
40 km/h (po drodze) |
Zasięg pojazdu |
110 km (po drodze) |
Pokonywanie przeszkód | |
Brody (głęb.) |
0,50 m |
Rowy (szer.) |
1,20 m |
Ściany (wys.) |
0,50 m |
Kąt podjazdu |
30º |
Dane operacyjne | |
Uzbrojenie | |
1 karabin maszynowy DT kal. 7,62 mm (zapas amunicji – 2520 szt.) | |
Użytkownicy | |
ZSRR |
Pod koniec lat 20. XX w. Armia Czerwona w programie budowy sprzętu pancernego przewidziała budowę małego, lekkiego czołgu rozpoznawczego przeznaczonego do współpracy z czołgami typu MS-1. Powstało szereg własnych projektów i prototypów, z których żaden nie okazał się odpowiedni. W tej sytuacji zdecydowano się na zakup 26 sztuk rozpowszechnionej na świecie angielskiej tankietki Vickers Carden Loyd Mark VI (w ZSRR otrzymały oznaczenie 25-W lub K-25), a także praw do produkcji licencyjnej. Jeszcze przed jej uruchomieniem, w biurze konstrukcyjnym fabryki Awtozawod Nr 2 WATO pod Moskwą, udało się dokonać modernizacji konstrukcji Carden-Loyda. Powiększono kadłub, stosując zamknięty przedział bojowy. Wydłużono podwozie o parę kół nośnych. Opracowano nowe jarzmo karabinu maszynowego. Konstrukcja i sylwetka nie zostały jednak zasadniczo zmienione w stosunku do Carden-Loyda (znacznie dalej poszli w tej kwestii polscy konstruktorzy, opracowując serię TK-3). Zmodernizowany pojazd 13 lutego 1931 r. został przyjęty do uzbrojenia i produkcji jako tankietka T-27. Produkcję rozpoczęto jesienią 1931 r. w Fabryce Nr 37, leningradzkich zakładach "Bolszewik" i Fabryce Samochodów GAZ. W latach 1931–1933 zbudowano 3328 tankietek.
Czołgi T-27 znalazły się w uzbrojeniu oddziałów rozpoznawczych związków taktycznych piechoty. Były też pierwszymi radzieckimi pojazdami pancernymi, które wzniosły się w powietrze. W 1933 r., każdy z czterech batalionów spadochronowych miał po kompanii tankietek. Skonstruowano specjalne zaczepy do podwieszania czołgów pod kadłubami ciężkich bombowców TB-3
Czołgi T-27 szybko okazały się sprzętem prymitywnym. Z powodu małych rozmiarów miały ograniczoną zdolność jazdy w terenie, także ich zawieszenie, podobnie jak Carden-Loyda, nie zapewniało komfortowej jazdy, powodując zmęczenie załogi. Także z powodu rozmiarów, trzeba było do ich obsługi dobierać żołnierzy niskiego wzrostu. Umieszczenie karabinu maszynowego w kadłubie, typowe dla tankietek, uniemożliwiało szybką zmianę kierunku ognia. Wszystko to było przyczyną, że szybko czołgi T-27 zaczęły ustępować miejsca w charakterze pojazdów rozpoznawczych czołgom z uzbrojeniem umieszczonym w wieży obrotowej (T-37A i T-38).
Na początku lat 30., czołgi T-27 zostały użyte bojowo w walkach z tzw. "basmaczami" (antyradziecką partyzantką) na pustyni Karakum w Kazachstanie.
Po wycofaniu z oddziałów bojowych, tankietek używano do szkolenia. Po niewielkich przeróbkach, stosowano je także jako opancerzone ciągniki lekkich dział piechoty. Głównie w tej roli zostały użyte na początku wojny niemiecko-radzieckiej; po 1941 r. znikły z uzbrojenia.
Seamless Wikipedia browsing. On steroids.
Every time you click a link to Wikipedia, Wiktionary or Wikiquote in your browser's search results, it will show the modern Wikiwand interface.
Wikiwand extension is a five stars, simple, with minimum permission required to keep your browsing private, safe and transparent.