![cover image](https://wikiwandv2-19431.kxcdn.com/_next/image?url=https://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/6/6a/02016_0593_Lipka-Tataren_K%25C3%25BCche_in_Polen%252C_4th_ECOstyl_Fair.jpg/640px-02016_0593_Lipka-Tataren_K%25C3%25BCche_in_Polen%252C_4th_ECOstyl_Fair.jpg&w=640&q=50)
Pierekaczewnik
Z Wikipedii, wolnej encyclopedia
Pierekaczewnik (biał. перакачаўнік, pierakaczaunik, od ros. pieriekatywat’ – przewałkowywać[1]) – potrawa w formie zapiekanego ciasta z nadzieniem, znana w kuchni tatarskiej, białoruskiej, tureckiej i litewskiej, m.in. wśród mniejszości tatarskiej zamieszkującej Podlasie[2].
![Thumb image](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/6/6a/02016_0593_Lipka-Tataren_K%C3%BCche_in_Polen%2C_4th_ECOstyl_Fair.jpg/640px-02016_0593_Lipka-Tataren_K%C3%BCche_in_Polen%2C_4th_ECOstyl_Fair.jpg)
Pierekaczewnik sporządza się z ciasta makaronowego, z którego robi się bardzo cienkie (prawie przezroczyste) płaty. Następnie smaruje się je z obu stron masłem lub gęsim tłuszczem i przekłada nadzieniem. Nadzienie może być słodkie np. z twarogu i rodzynek, jabłek lub suszonych śliwek, albo mięsno-warzywne z baraniny, wołowiny, gęsiny lub z mięsa indyka. Płaty przełożone nadzieniem zawija się w rulon, a następnie zwija w spiralę przypominającą skorupę ślimaka. Pierekaczewnik piecze się w okrągłej formie / patelni (dawniej z miedzi[2]). Po dwugodzinnym pieczeniu gotowe ciasto waży ok. 3 kg[2][3].
Przepisy na to ciasto przekazywane są z pokolenia na pokolenie podobno od XVIII w.[2], a dokładny opis jego przygotowywania został opisany w latach 30. XX w.[4]
Pierekaczewnik podawany był na gorąco w czasie świąt, ale i na zimno, jako przekąska między posiłkami[2]. Pracochłonność przygotowania sprawia, że pierekaczewnik przygotowuje się w domach tatarskich bardzo rzadko, tylko podczas świąt Bajramy[1][3] lub na specjalne okazje[5]. Można go skosztować w tatarskich gospodarstwach agroturystycznych[1], np. w Kruszynianach[6] lub Bohonikach[7].
Produkt jako pierwszy[8] został wpisany na Listę produktów tradycyjnych Ministerstwa Rolnictwa i Rozwoju Wsi w dniu 20 lipca 2005 roku[1] w województwie podlaskim. Posiada od 20 lipca 2009 r. status Gwarantowanej Tradycyjnej Specjalności[9] – produktu prawnie chronionego w Unii Europejskiej.