Pekariowate[12] (Tayassuidae) – rodzina ssaków łożyskowych z podrzędu świniokształtnych (Suina) w obrębie rzędu parzystokopytnych (Artiodactyla), spokrewniona ze świniowatymi.
Szybkie fakty Domena, Królestwo ...
Pekariowate
Tayassuidae |
Palmer, 1897[1] |
|
![Ilustracja](//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/c/c8/PecariTajacu.jpg/240px-PecariTajacu.jpg) Przedstawiciel rodziny – pekariowiec obrożny (Pecari tajacu) |
Systematyka
|
Domena
|
eukarionty |
Królestwo
|
zwierzęta |
Typ |
strunowce |
Podtyp |
kręgowce |
Gromada |
ssaki |
Podgromada |
żyworodne |
Infragromada |
łożyskowce |
Nadrząd |
kopytne |
Rząd |
parzystokopytne |
Podrząd |
świniokształtne |
Rodzina |
pekariowate |
Typ nomenklatoryczny |
Tayassu G. Fischer, 1814 |
Synonimy |
- Dicotylina[uwaga 1] Turner, 1849[2]
- Dicotylinae: Leidy, 1853[3]
- Dicotylidae: J.E. Gray, 1868[4]
- Cynorcidae[uwaga 2] Cope, 1867[5]
- Dicotylina: Haeckel, 1895[6]
- Tayassuinae: Hay, 1902[7]
- Tagassuidæ[uwaga 3] Elliot, 1904[8]
- Dicotylini: Winge, 1906[9]
- Hesperhyinae[uwaga 4] Prothero, 2015[10]
- Platygonini[uwaga 5] Parisi Dutra, Casali, Missagia, Gasparini, Perini & Cozzuol, 2016[11]
|
|
Rodzaje |
29 rodzajów (w tym 26 wymarłych) – zobacz opis w tekście |
|
Zasięg występowania |
![Mapa występowania](//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/d/d4/Peccary_range.png/640px-Peccary_range.png) |
|
|
|
Zamknij
Rodzina obejmuje gatunki występujące na południowym zachodzie Ameryki Północnej i na całym obszarze Ameryki Środkowej i Południowej[13][14][15].
Ciało krępe, podobne do świni. Długość ciała 84–139 cm, długość ogona 1–10,2 cm, wysokość w kłębie 30–69 cm; masa ciała 15–42 kg[14]. Głowa klinowata, osadzona na krótkiej szyi. Skóra pokryta szczeciną. Cztery palce na kończynach przednich i trzy na tylnych (dwa u pekarczyka czakoańskiego). Charakterystyczną cechą odróżniającą pekariowatych od pozostałych świniokształtnych jest położony w pobliżu nasady ogona gruczoł grzbietowy.
Pekariowate są wszystkożerne, podobnie jak świniowate poszukują pokarmu pod ziemią. W ich diecie przeważa pokarm roślinny. Nie gardzą jednak owadami, płazami, gadami, rybami, jajami i padliną. Żyją w stadach od kilku do kilkudziesięciu (pekari białobrody do 300) sztuk, na jednego samca przypadają trzy samice. Rodzą się zwykle dwa młode. Żyją kilkanaście do 24 lat. Są zwierzętami łownymi.
Pekariowate mają długą historię w Ameryce Północnej. Pierwsze pekari pojawiły się w oligocenie, 32 miliony lat temu.
Dzisiejsze pekariowate z Ameryki Południowej, nie występowały tu wcześniej niż 9 milionów lat temu. Dostały się tu 2.5 miliona lat temu przechodząc przez tworzącą się cieśninę Panamską, łączącą Amerykę Północną i Południową. W tym samym czasie, wiele zwierząt Ameryki Północnej – włączając pekari, lamy i tapiry – migrowały do Południowej, lecz także niektóre zwierzęta Południowej, migrowały na północ.
Do rodziny należą następujące występujące współcześnie rodzaje[16][13][12]:
Opisano również rodzaje wymarłe:
- Brasiliochoerus Rusconi, 1930[17]
- Catagonus Ameghino, 1904[18]
- Colbertchoerus Prothero, 2021[19] – jedynym przedstawicielem był Colbertchoerus niobrarensis (Colbert, 1935)
- Desmathyus Matthew, 1907[20] – jedynym przedstawicielem był Desmathyus pinensis Matthew, 1907
- Dyseohyus Stock, 1937[21] – jedynym przedstawicielem był Dyseohyus fricki Stock, 1937
- Floridachoerus T.E. White, 1941[22] – jedynym przedstawicielem był Floridachoerus olseni T.E. White, 1941
- Fremdohyus Prothero, 2016[23] – jedynym przedstawicielem był Fremdohyus osmonti (Sinclair, 1905)
- Hesperhys Douglass, 1903[24]
- Lucashyus Prothero, 2015[25] – jedynym przedstawicielem był Lucashyus coombsae Prothero, 2015
- Macrogenis Matthew, 1924[26] – jedynym przedstawicielem był Macrogenis crassigenis (Gidley, 1904)
- Marshochoerus Prothero, 2015[27] – jedynym przedstawicielem był Marshochoerus socialis (Marsh, 1875)
- Mckennahyus Prothero, 2021[28] – jedynym przedstawicielem był Mckennahyus parisidutrai Prothero, 2021
- Mylohyus Cope, 1889[29]
- Perchoerus Leidy, 1869[30]
- Platygonus Le Conte, 1848[31]
- Prosthennops Gidley, 1904[32]
- Protherohyus Parisi Dutra, Casali, Missagia, Gasparini, Perini & Cozzuol, 2016[11] – jedynym przedstawicielem był Protherohyus brachydontus (Dalquest & Mooser, 1980)
- Simojovelhyus Ferrusquía-Villafranca, 2006[33] – jedynym przedstawicielem był Simojovelhyus pocitosensis Ferrusquía-Villafranca, 2006
- Skinnerhyus Prothero & Pollen, 2013[34] – jedynym przedstawicielem był Skinnerhyus shermerorum Prothero & Pollen, 2013
- Stirtonhyus Prothero, 2021[35] – jedynym przedstawicielem był Stirtonhyus xiphodonticus (Barbour, 1925)
- Stuckyhyus Prothero, 2015[36] – jedynym przedstawicielem był Stuckyhyus siouxensis (O.A. Peterson, 1906)
- Tedfordhyus Prothero, 2021[37] – jedynym przedstawicielem był Tedfordhyus occidentalis (Woodburne, 1969)
- Thinohyus Marsh, 1875[38]
- Webbochoerus Prothero, 2021[39] – jedynym przedstawicielem był Webbochoerus macfaddeni Prothero, 2021
- Woodburnehyus Prothero & Pollen, 2013[40] – jedynym przedstawicielem był Woodburnehyus grenaderae Prothero & Pollen, 2013
- Wrightohyus Prothero, 2015[41] – jedynym przedstawicielem był Wrightohyus yatkolai Prothero, 2015
Typ nomenklatoryczny: Dicotyles G. Cuvier, 1817 (= Pecari Reichenbach, 1835).
Typ nomenklatoryczny: †Cynorca Cope, 1867.
Typ nomenklatoryczny: Tagassu Elliot, 1904 (= Tayassu G. Fischer, 1814).
Typ nomenklatoryczny: †Hesperhys Douglass, 1903.
Typ nomenklatoryczny: †Platygonus Le Conte, 1848.
R. Parisi Dutra, D. de M. Casali, R.V. Missagia, G.M. Gasparini, F.A. Perini & M.A. Cozzuol. Phylogenetic systematics of peccaries (Tayassuidae: Artiodactyla) and a classification of South American tayassuids. „Journal of Mammalian Evolution”. 24 (3), s. 355, 2016. DOI: 10.1007/s10914-016-9347-8. (ang.).
Nazwy zwyczajowe za: W. Cichocki, A. Ważna, J. Cichocki, E. Rajska-Jurgiel, A. Jasiński & W. Bogdanowicz: Polskie nazewnictwo ssaków świata. Warszawa: Muzeum i Instytut Zoologii PAN, 2015, s. 168–169. ISBN 978-83-88147-15-9. (pol. • ang.).
D.E. Wilson & D.M. Reeder (redaktorzy): Family Tayassuidae. [w:] Mammal Species of the World. A Taxonomic and Geographic Reference (Wyd. 3) [on-line]. Johns Hopkins University Press, 2005. [dostęp 2021-05-02]. (ang.).
N. Upham, C. Burgin, J. Widness, M. Becker, C. Parker, S. Liphardt, I. Rochon & D. Huckaby: Treeview of Mammalian Taxonomy Hierarchy. [w:] ASM Mammal Diversity Database (Version 1.11) [on-line]. American Society of Mammalogists. [dostęp 2023-12-07]. (ang.).
C. Stock. A peccary skull from the Barstow Miocene, California. „Proceedings of the National Academy of Sciences”. 23 (7), s. 398, 1937. DOI: 10.2307/86810. (ang.).
T.E. White. The Lower Miocene mammal fauna of Florida. „Proceedings of the New England Zoölogical Club”. 92 (1), s. 96, 1942. (ang.).
D.R. Prothero. Mckennahyus parisidutrai, a new Late Miocene peccary with bizarre flaring cheekbones. „New Mexico Museum of Natural History and Science Bulletin”. 82, s. 305, 2021. (ang.).
E.D. Cope. The Artiodactyla. „The American Naturalist”. 23 (267), s. 134, 1889. (ang.).
I. Ferrusquía-Villafranca. The first Paleogene mammal record of Middle America: Simojovelhyus pocitosense (Helohyidae, Artiodactyla). „Journal of Vertebrate Paleontology”. 26 (4), s. 993, 2006. DOI: 10.1671/0272-4634(2006)26[989:TFPMRO]2.0.CO;2. (ang.).
D.R. Prothero. Webbochoerus macfaddeni, a new fossil peccary from the Late Miocene of Florida. „New Mexico Museum of Natural History and Science Bulletin”. 82, s. 313, 2021. (ang.).
Identyfikatory zewnętrzne: