Loading AI tools
Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
ORP Wilia (pierwotnie Wilja) – okręt transportowy i szkolny polskiej Marynarki Wojennej w okresie międzywojennym, następnie polski statek SS Modlin. Zbudowany w 1906 w Niemczech, służył początkowo w Niemczech jako frachtowiec, pod nazwami Ganelon, Hilda Horn, Tinos, następnie we Francji jako Le Bourget i Laurent Schiaffino. W 1925 roku został zakupiony przez Marynarkę Wojenną. Od 1940 roku przekazany Polskiej Marynarce Handlowej jako „Modlin”, pływał w konwojach atlantyckich. Po wycofaniu z eksploatacji, został samozatopiony 8 czerwca 1944 podczas operacji desantowej w Normandii jako część falochronu sztucznego portu inwazyjnego.
![]() ORP „Wilia” przy nabrzeżu portu w Gdańsku | |
Klasa |
okręt transportowy i szkolny / frachtowiec |
---|---|
Historia | |
Stocznia |
Flensburger Schiffbau-Gesellschaft, Flensburg |
Wodowanie |
1906 |
![]() | |
Nazwa |
„Ganelon” (1906) |
Wejście do służby |
1906 |
![]() | |
Nazwa |
„Le Bourget” (1916) |
Wejście do służby |
1916 |
![]() | |
Nazwa |
ORP „Wilja” / „Wilia” |
Wejście do służby |
8 sierpnia 1925 |
![]() | |
Nazwa |
SS „Modlin” |
Wejście do służby |
30 lipca 1940 |
Wycofanie ze służby |
29 lutego 1944 |
Los okrętu |
samozatopiony 8 czerwca 1944 w Normandii |
Dane taktyczno-techniczne | |
Wyporność | |
Długość |
107,9 m[2] |
Szerokość |
14,85 m[2] |
Zanurzenie |
5,2 – 7,6 m[1] |
Napęd | |
maszyna parowa o mocy 1350 KM, 1 śruba[2] | |
Prędkość |
10 węzłów |
Uzbrojenie | |
2 działa 75 mm, 2 ciężkie karabiny maszynowe (jako okręt)[1] | |
Załoga |
56 ludzi + 96 kursantów (w 1939)[3] |
ORP „Wilia” został zbudowany w 1906 w stoczni Flensburger Schiffbau-Gesellschaft we Flensburgu w Niemczech jako frachtowiec, pod nazwą „Ganelon” (statkiem bliźniaczym był „Haimon”)[2][uwaga 1]. Wszedł do eksploatacji u armatora Roland Linie AG, z portem macierzystym Brema[2].
Statek miał kadłub stalowy o konstrukcji nitowanej, posiadał dwa pokłady ciągłe i cztery ładownie[2]. Pojemność po wybudowaniu wynosiła 3578 BRT[2]. Architektura statku była klasyczna dla tego okresu, z centralną, mało rozbudowaną wyspą nadbudówek i pojedynczym cienkim kominem na śródokręciu, odprowadzającym spaliny z siłowni znajdującej się poniżej. Dziobnica była pionowa, rufa z dużym nawisem. Napęd stanowiła 3-cylindrowa maszyna parowa potrójnego rozprężania własnej produkcji stoczni, o mocy indykowanej 1350 KM, napędzająca jedną śrubę[2]. Parę zapewniały dwa kotły[2].
W 1907 armatorem został H.C. Horn i zmieniono nazwę statku na „Hilda Horn” (port macierzysty Lubeka)[2]. W 1911 został sprzedany Deutsche Levante Linie z siedzibą w Hamburgu i pływał odtąd na linii śródziemnomorskiej jako „Tinos”[2]. Po wybuchu I wojny światowej statek został w sierpniu 1914 internowany w Pireusie[2]. We wrześniu 1916 został zarekwirowany przez wojska francuskie, które wkroczyły do Grecji, po czym przejęty jako zdobycz przez Francję. Służył następnie jako transportowiec wojenny pod nazwą „Le Bourget”[2]. Po wojnie statek został wystawiony na sprzedaż, lecz dopiero w 1922 kupił go francuski armator Charles Schiaffino (towarzystwo Societe Algerienne de Navigation pour l'Afrique du Nord)[2]. Statek otrzymał nazwę „Laurent Schiaffino”, z portem macierzystym Algier[2]. Nosił on nazwę wymalowaną dużymi literami na śródokręciu[4], a kadłub malowany był w tym okresie na kolor czerwony[5].
W 1925 statek został zakupiony przez polską Marynarkę Wojenną jako transportowiec, przy udziale finansowym Departamentu Żeglugi Powietrznej, głównie na potrzeby transportu kupowanych w tym czasie dużych partii samolotów wojskowych z Francji[2]. „Laurent Schaffiano” został wybrany spośród kilku ofert przez komisję pod kierownictwem kmdra por. Mieczysława Burhardta. Po remoncie i adaptacji w stoczni Forges et Chantiers de la Gironde w Harfleur, komisja odebrała statek 26 maja 1925 roku[4]. W toku adaptacji m.in. utworzono pomieszczenia załogowe i wykładowe w międzypokładziu czwartej ładowni oraz zamontowano dwie podstawy pod uzbrojenie[4]. Uzbrojenie stanowiły dwie armaty kalibru 75 mm wz. 97, przechowywane w czasie pokoju w magazynie okrętowym, i dwa karabiny maszynowe kalibru 7,92 mm wz. 08[6][uwaga 2]. Koszt zakupu wynosił 3 miliony franków, a koszt adaptacji 1,3 miliona franków[4].
Polską banderę podniesiono na okręcie 8 sierpnia 1925 w Cherbourgu we Francji z udziałem ambasadora Polski Chłapowskiego[4]. Był wówczas największą jednostką Marynarki Wojennej i w ogóle największą jednostką pływającą pod polską banderą, wliczając cywilne[5]. Pierwszym dowódcą został kmdr por. Burhardt[4]. Okręt otrzymał nazwę „Wilja” od rzeki na Litwie. Po reformie ortografii w 1936 zmieniono pisownię nazwy geograficznej na „Wilia”[7]. Pierwszy raz ORP „Wilia” przypłynęła do Wolnego Miasta Gdańska ze sprzętem wojennym dla Polski 8 października 1925[5]. W późniejszym czasie dowódcą został kmdr Czesław Petelenz[8]. 24 maja 1927 „Wilia” dostarczyła pierwszy raz transport broni do polskiej składnicy tranzytowej Westerplatte, a 21 czerwca 1927 przetransportowała do Polski trumnę z prochami Juliusza Słowackiego[9][10].
Początkowo jednostkę wykorzystywano do regularnych transportów broni i sprzętu z Francji do Polski, w tym samolotów, armat, czołgów i amunicji, z maksymalną intensywnością co dwa tygodnie, wraz z mniejszym transportowcem „Warta”[11]. W 1928 przeklasyfikowano ją na okręt szkolny[12]. Przeprowadzano na niej pływania kandydatów na podchorążych oraz praktyczne szkolenia podchorążych po drugim roku nauki, a w przypadku wydziału technicznego oraz administracyjnego Szkoły Podchorążych Marynarki Wojennej po pierwszym roku[12]. 2 lipca 1928 pod dowództwem kmdra por. Adama Mohuczego „Wilia” odbyła pierwszy zagraniczny rejs szkolny do Bergen[12]. W 1932 odbyła rejs szkolny do Cherbourga, lecz w drodze powrotnej uszkodziła lekko dno na mieliźnie[13]. W związku z konfliktem w stosunkach z Wolnym Miastem Gdańsk, 6 marca 1933 „Wilia” dostarczyła 120 żołnierzy (dwie kompanie), jako demonstrację czasowo wzmacniającą załogę Westerplatte[13]. Od 17 marca względnie od 1 kwietnia 1933 do 15 lipca 1935 dowódcą jednostki był kpt. następnie kmdr ppor. Aleksander Hulewicz[14]. W końcu września 1935 ORP „Wilia” przywiozła ze Szwecji do Gdyni cztery armaty kalibru 152,4 mm, zakupione w firmie Bofors dla najcięższej polskiej baterii budowanej w Helu, zwanej później baterią im. Heliodora Laskowskiego. Od 1936 „Wilia” przewoziła także polskie materiały dla budowanych za granicą okrętów („Błyskawica” i „Gryf”)[15]. W kwietniu i maju 1937 dwukrotnie ewakuowała uchodźców politycznych z polskiej ambasady w Walencji, z ogarniętej wojną domową Hiszpanii[15].
Tuż przed wybuchem II wojny światowej, 6 lipca 1939 „Wilia” wypłynęła w rejs szkolny z podchorążymi na Atlantyk (planowany na Morze Śródziemne), pod dowództwem komandora Wojciecha Franckiego[3]. W związku z awariami cieknących kotłów, 30 lipca okręt zawinął do portu w Casablance w Maroku, będącym francuskim protektoratem. Dołączył tam również żaglowiec szkolny ORP „Iskra”. Tam też „Wilię” zastał wybuch wojny 1 września[3]. 13 września „Wilia” została lekko uszkodzona na skutek pożaru po wybuchu w porcie stawiacza min „Pluton”; rannych przy tym zostało kilku polskich marynarzy, którzy także brali udział w akcji ratunkowej[16]. Wkrótce potem na okręcie zainstalowano etatowe uzbrojenie w postaci dwóch dział kalibru 75 mm[16]. W październiku 1939 na polecenie francuskie okręt przeprowadzono wspólnie z „Iskrą” do Port Lyautey w górnym biegu rzeki Sebou w Maroku, gdzie 18 października opuszczono na okrętach bandery, a członkowie załogi i podchorążowie zostali ewakuowani do Francji. Na okrętach pozostawiono tylko trzyosobowe załogi szkieletowe[16]. W czasie postoju „Wilia” osiadła na mieliźnie, z której została zdjęta 1 lipca z pomocą francuskich holowników[17].
Polska Marynarka Wojenna nie potrzebowała w tym okresie transportowca, w przeciwieństwie do Polskiej Marynarki Handlowej, która nie mogła uzyskać nowych statków, więc 22 maja 1940 Kierownictwo Marynarki Wojennej odstąpiło transportowiec spółce akcyjnej Żegluga Polska (w dzierżawę za symboliczne 1 zł)[16]. Mimo podpisania przez Francję zawieszenia broni z Niemcami, udało się uzyskać zgodę francuskich władz kolonialnych na wyjście obu okrętów do 3 lipca 1940 i „Wilia”, pod dowództwem kapitana żeglugi wielkiej Mikołaja Deppisza, z prowizorycznie skompletowaną załogą, dotarła 5 lipca wraz z „Iskrą” do Gibraltaru[17]. Przy tym, ewakuowano z Maroka ok. 200 polskich pasażerów, głównie lotników, którzy znaleźli się tam po klęsce Francji[17]. Pomiędzy 7 a 17 lipca „Wilia” z 262 osobami załogi i pasażerów na pokładzie, z małą prędkością z uwagi na awarie cieknących kotłów (uszczelnianych prowizorycznie mąką ziemniaczaną), przez większość drogi samotnie, ryzykując napotkanie okrętów podwodnych, przeszła do Liverpoolu w Anglii[18].
30 lipca 1940 jednostkę przekazano armatorowi – Żegludze Polskiej, i otrzymała ona nazwę „Modlin”. 19 sierpnia dowództwo przejął kapitan ż.w. Bohdan Gawęcki[18]. Statek został skierowany do remontu w Manchesterze, który ukończono dopiero 1 lipca 1941, po czym „Modlin” wszedł w czarter brytyjskiego Ministerstwa Transportu Wojennego (Ministry of War Transport)[18].
Z uwagi na wiek i zużycie, pomimo remontu „Modlin” sprawiał duże problemy eksploatacyjne i większość rejsów kończył pobytem w stoczni. Jego własności żeglugowe także nie były najlepsze na zimowe atlantyckie sztormy; statek ciężko pracował na falach i doznawał uszkodzeń od fal, zalewane też były pomieszczenia załogowe[19]. 16 lipca 1941 wyszedł w pierwszy rejs w konwoju do Kanady. Po remoncie maszyny w St. John's, we wrześniu statek przybył do Anglii z ładunkiem 4500 ton rudy[18]. 30 października ponownie wyruszył do Kanady i dopiero w styczniu 1942 powrócił z ładunkiem celulozy[19]. Następnie pływał w konwojach przybrzeżnych na wodach brytyjskich. W czerwcu-lipcu i sierpniu-październiku odbył kolejne dwa rejsy w konwojach do Kanady i z powrotem[20]. 4 sierpnia 1942 kapitanem statku został kapitan ż.w. Bolesław Mikszta, którego 20 listopada ponownie zamienił Bohdan Gawęcki[19]. Od listopada do kwietnia 1943 statek przebywał na dłuższym remoncie w Newport. 19 kwietnia 1943 „Modlin” wyszedł z konwojem, lecz musiał zawrócić w celu napraw. Odbył w końcu jeszcze jeden konwój atlantycki do Kanady i z powrotem (w międzyczasie został w Kanadzie uszkodzony w kolizji z holownikiem „George A. Wallace”)[19]. Po ostatnim konwoju przybrzeżnym z Grimsby do Loch Tyne w październiku 1943, zakończonym awarią, w listopadzie wyłączono statek z eksploatacji i odstawiono na redzie Inveraray[19].
Z uwagi na nieprzydatność do służby, „Modlin” został w ramach porozumienia międzyalianckiego wytypowany przez polskie władze do zatopienia u brzegów Normandii jako element falochronu sztucznego portu inwazyjnego Mulberry B (Goosberry 3) przy plaży Gold w Arromanches, wśród 25 statków amerykańskich i 31 statków oraz 4 okrętów brytyjskich i innych flot sojuszniczych[21]. 29 lutego 1944 roku przekazano statek w tym celu brytyjskiemu Biuru Transportu Morskiego (Sea Transport Office). Usunięto z niego wyposażenie i część konstrukcji wewnętrznej[21]. Dowództwo znowu objął kpt. Gawęcki. 7 czerwca 1944 roku „Modlin” zakotwiczył u brzegów Normandii, gdzie 8 czerwca został samozatopiony w wyznaczonym miejscu, osiadając na dnie, bez zalania pokładu[21]. Mimo że statek formalnie był już własnością brytyjską, zdecydowano pozostawić na wraku polską banderę[21]. W 1946 roku wrak został podniesiony i następnie pocięty na złom w Anglii[21].
Seamless Wikipedia browsing. On steroids.
Every time you click a link to Wikipedia, Wiktionary or Wikiquote in your browser's search results, it will show the modern Wikiwand interface.
Wikiwand extension is a five stars, simple, with minimum permission required to keep your browsing private, safe and transparent.